Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2009 r. nr [...] wymierzył J. B., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowo Remontowo-Handlowa J. B., karę pieniężną w wysokości 30.000 złotych za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Naruszenie dotyczyło skrócenia dziennego czasu odpoczynku kierowcy przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego kierowcy, oraz nieokazania wykresówki.
J. B. odwołał się od powyższej decyzji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie stwierdzonych naruszeń, oraz uchylił i przekazał do ponownego rozpatrzenia w zakresie naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli wykresówki bez wszystkich danych.
J. B. wniósł na decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania oraz wskazał, że wydał decyzję z dnia [...] 2009 r. nr [...] którą uchylił swoją poprzednią decyzję z dnia [...] 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 2036/09 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie, uznając że organ uwzględnił skargę w całości.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2010 r., nr [...] po raz drugi rozpatrując odwołanie J. B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2009 r. nr [...].
J. B. wniósł na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. VI SA/Wa 1983/10 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2010 r. nr [...], stwierdził nieważność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] 2009 r. nr [...]; uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] 2009 r. nr [...].
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 9 września 2011 r., nr [...] po raz trzeci rozpatrując odwołanie J. B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2009 r. nr [...].
J. B. w dniu 12 października 2011 r. wniósł na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Pismem z dnia 9 lutego 2012 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie decyzji będzie dla niego i jego działalności gospodarczej dużą stratą, a także, że straci czasowo płynność finansową, co przy posiadanych przez niego pożyczkach będzie bardzo niekorzystne. Wskazał, że już wcześniej doszedł z organem do porozumienia i spłacił w ratach część kary. Do zapłaty pozostało mu 10.000 zł. Następnie organ zawiesił egzekucję należności. Jednak w związku z wydaniem kolejnej decyzji ostatecznej, która jest obecnie przedmiotem skargi, organ cofnął zawieszenie i złożył wniosek o egzekucję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w §3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5).
Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące utratą płynności finansowej, możliwym zakończeniem prowadzonej działalności, a w konsekwencji utratą źródła utrzymania stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W sprawie zaskarżona decyzja wywołuje skutek w postaci obciążenia skarżącego i jego działalności gospodarczej, kwotą 30.000 zł. Skarżący wskazał, że na mocy porozumienia z organem uiścił dotychczas w ratach część kary tak, że do zapłaty pozostało 10.000 zł. Kwota ta egzekwowana w całości może zagrozić działalności gospodarczej skarżącego. Te okoliczności w ocenie Sądu, wskazują na spełnienie przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej.
Dlatego też podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.