Uzasadnienie
wyroku WSA z dnia 3 czerwca 2014 r.
W dniu 21 sierpnia 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo J. K. i W. K. z dnia 18 sierpnia 2013 r. zatytułowane "Skarga na urzędników [...] w A.".
Postanowieniem z dnia [....] 2013 r. nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło J. K. i W. K. ich podanie informując równocześnie, iż organem właściwym do rozstrzygnięcia opisanego w nim sporu jest sąd powszechny.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. K. i W. K. stwierdzili, że Zakład [....] podlega Burmistrzowi A., a ten Kolegium.
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2013 r. nr [....], wydanym na podstawie art. 66 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [....] 2013 r. nr [...]. Kolegium wyjaśniło, iż do kompetencji samorządowych kolegiów odwoławczych, jako organów wyższego stopnia, należy rozpoznawanie odwołań, zażaleń i skarg w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej od jednostek samorządu terytorialnego, a Zakład [....] Spółka z o.o. w A. do nich nie należy. Kolegium stwierdziło, iż spory pomiędzy dostawcą wody i odprowadzaniem ścieków nie podlegają kognicji samorządowych kolegiów odwoławczych, ponieważ nie należą do kategorii spraw administracyjnych załatwianych w drodze decyzji.
W związku z powyższym Kolegium uznało, iż nie jest władne, aby dokonać merytorycznej analizy złożonego pisma. Kolegium wskazało również, iż z treści ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. nr 123, poz. 858 z późn. zm.) wynika jednoznacznie, że spory związane z dostarczaniem wody i odprowadzaniem ścieków są sprawami cywilnoprawnymi i podlegają rozstrzygnięciu w drodze postępowania cywilnego przez właściwy sąd powszechny.
Pismem z dnia 28 listopada 2013 r. J. K. i W. K. wnieśli skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 listopada 2013 r. nr [....]. W treści skargi skarżący opisali swój spór z Zakładem [...] Spółka z o.o. w A. oraz wnieśli o podanie kto ma ten spór rozstrzygnąć.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 4 listopada 2013 r. nr [....], wydane na podstawie art. 66 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymujące w mocy swoje postanowienie z dnia [....] 2013 r. nr [....].
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 66 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego przewiduje, że jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
W ocenie Sądu przepis ten został w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowany. Z treści pisma J. K. i W. K. z dnia 18 sierpnia 2013 r., skierowanego w dniu 21 sierpnia 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zatytułowanego "Skarga na urzędników [....] w A." wynika bowiem, że dotyczy ono cywilnoprawnego sporu pomiędzy skarżącymi a Zakładem [....] Spółka z o.o. w A. Opisane przez skarżących okoliczności związane z wbudowaniem zasuwy w instalacji wodociągowej do budynków skarżących, pozostają poza kognicją Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z treści ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. nr 123, poz. 858 z późn. zm.) wynika, że spory związane z dostarczaniem wody i odprowadzaniem ścieków są sprawami cywilnoprawnymi i podlegają rozstrzygnięciu w drodze postępowania cywilnego przez właściwy sąd powszechny.
W związku z tym organ prawidłowo uznał w niniejszej sprawie, że nie jest władny dokonać merytorycznej analizy złożonego pisma i wydać rozstrzygnięcia w formie aktu administracyjnego. Prawidłowo zatem wydał postanowienie o zwrocie podania na podstawie art. 66 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, informując skarżących, że właściwy do rozpoznania tej sprawy jest sąd powszechny.
Nieuzasadnione są podnoszone w skardze zarzuty, że Kolegium nie wyjaśniło kto ma rozwiązać wskazywany w pismach skarżących problem związany z zasuwą zabezpieczającą wodę, albowiem treścią zaskarżonego postanowienia jest właśnie wskazanie, że właściwy w tej sprawie jest sąd powszechny, a nie Kolegium. W doktrynie podkreśla się, że tego rodzaju pouczenie powinno zawierać określenie przyczyny zwrotu podania i wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy, organ administracji publicznej nie jest natomiast zobowiązany do udzielania wnoszącemu szczegółowych wskazówek co do formy i trybu wniesienia powództwa do sądu (A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, komentarz do art. 66, pkt 3; por. też wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 21 lipca 1992r.,SA/Wr 450/92). Wymogi te zostały w zaskarżonym postanowieniu spełnione.
Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, orzekając w punkcie I wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O wynagrodzeniu dla pełnomocnika przyznanego skarżącym w ramach prawa pomocy orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 250 p.p.s.a., określając jego wysokość na podstawie § 15 pkt 1 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.