Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 28 września 2011r. znak [...] uchylił decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z [...] 2011 r. znak [...] orzekającą o wymeldowaniu A. Ż. z pobytu stałego z lokalu położonego w O przy ul. K i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Podstawą faktyczną decyzji pierwszej instancji było min ustalenie, że A. Ż. nie przebywa pod wskazanym adresem od 20 lat, gdy tymczasem organ odwoławczy ustalił, że w roku 2004 A. Ż. został zameldowany pod tym adresem na pobyt stały. Uchylenie decyzji nastąpiło z wytycznymi ustalenia prawidłowości zameldowania, gdyż jak zauważył organ instytucja wymeldowania nie może służyć do likwidowania wadliwego zameldowania.
Decyzja ta została zaskarżona przez A. Ż. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Odrębnym pismem nadanym do Sądu 12.03.2012 r. A. Ż. wniósł o wstrzymanie wykonania w/w decyzji Wojewody nakazującej ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyjaśnił, że wniosek jest powodowany uzyskanymi informacjami, iż przed Burmistrzem Miasta i Gminy toczy się postępowanie w sprawie meldunku skarżącego, stąd w jego ocenie uzasadnionym jest wstrzymanie postępowania.
W dalszej części wniosku A. Ż. wniósł w przypadku nieuwzględnienia w/w wniosku o rozpoznanie jego sprawy poza kolejnością na podstawie § 31 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych, gdyż uważa, że w sytuacji wcześniejszego zakończenia postępowania administracyjnego tj. ewentualnego skorygowania wpisu meldunkowego będzie bezpowrotnie pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Wniósł również w sytuacji nieuwzględnienia i tego wniosku przez Sąd – o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie poglądem (zob. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2006 r. sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007/6/76, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 dnia stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 1539/03, Lex nr 203327, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 września 2010r. sygn. akt II SA/Wr 218/10), w powyższym trybie można wstrzymać jedynie takie rozstrzygnięcia, które do wykonania się nadają. Wykonanie aktu administracyjnego jest przy tym rozumiane jako ustalenie dla ich adresatów nakazów powinnego zachowania lub zakazów określonego zachowania.
Na podstawie tak rozumianego aktu zobowiązującego określony podmiot uzyskuje uprawnienie bądź też mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Nie ma zatem możliwości wstrzymania wykonania odmownej decyzji, np. decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, czy też decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Decyzja kasatoryjna, którą uchylone zostaje rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji a tego rodzaju decyzja została zaskarżona przez A. Ż. i objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, bowiem w wyniku wydania takiej decyzji ostatecznej na stronie nie ciąży żaden obowiązek nadający się do dobrowolnego wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji (por. szerzej: post. NSA z 6.10.2010 r., II GZ 281/10, Legalis; post. NSA z 20.5.2008 r., II FZ 171/08, Legalis; post. NSA z 23.4.2008 r., II OZ 345/08, Legalis; post. NSA z 24.1.2008 r., II OZ 19/08, Legalis; post. NSA z 24.1.2008 r., II OSK 1799/07, Legalis; post. NSA z 17.1.2008 r., II GZ 220/07, Legalis).
Z przedstawionych wyżej powodów przyjąć należy, że zaskarżona przez A. Ż. decyzja Wojewody z dnia 28 września 2011r. znak [...] nie podlega wstrzymaniu wykonania.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.