Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji w T, działając na podstawie:
- - art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.);
- - § 3 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151 poz. 1261) - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2011 r. zwolnił skarżącego A. M. - dzielnicowego Zespołu do spraw Prewencji Posterunku Policji w Z Komisariatu Policji w W - z dniem 30 września 2011 roku z zajmowanego stanowiska i jednocześnie przeniósł go i mianował – z dniem 1 października 2011 roku - na równorzędne stanowisko dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komisariatu Policji T - z dotychczasowym uposażeniem miesięcznym.
Organ w uzasadnieniu powyższego rozkazu wyjaśnił, że przeniesienie skarżącego podyktowane jest ważnymi potrzebami służby związanymi z realizacją ustawowych zadań Policji na terenie miasta T, a także w z związku z prezentowaną niewłaściwą postawą skarżącego, stwierdzoną przez Zespół powołany przez Komendanta Miejskiego Policji w T decyzją nr [...] z dnia [...] 2011 r. do oceny stanu dyscypliny służbowej oraz stosunków interpersonalnych funkcjonujących w Komisariacie Policji w W. Organ podniósł, że stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany jest równorzędne z dotychczasowym stanowiskiem służbowym zarówno pod względem grupy zaszeregowania, stopnia służbowego, jak też zakresu obowiązków wynikających z karty opisu stanowiska pracy.
Ponadto skarżący zamieszkuje na stałe w W i dojeżdżał do służby w Z około 20 minut w jedną stronę; przeniesienie skarżącego do T nie wydłuży czasu dojazdu do służby, gdyż odległość dojazdu zmniejszy się o kilka kilometrów.
Ze względu na szczególnie ważny interes społeczny związany z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że w Policji jest zatrudniony od 22 stycznia 1996 roku, natomiast w Komisariacie Policji w W - od 1 lutego 2000 roku. Od 2007 roku skarżący pracował na stanowisku dzielnicowego rejonu KP w W, znał problemy lokalnych mieszkańców, którzy darzyli go – jak twierdzi - głębokim zaufaniem.
Skarżący zarzucił, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji administracyjnej jest lakoniczne i niepełne w zakresie braku wyjaśnienia przyczyn jego przeniesienia, co utrudnia możliwość polemizowania z argumentami Komendanta Miejskiego Policji w T. Zacytowanie przepisów oraz wskazanie w sposób ogólnikowy na " ważny interes i potrzeby służby wynikające z zapewnienia realizacji zadań służbowych", bez odniesienia ich do konkretnego stanu faktycznego w sposób pełny i rzetelny, w ocenie skarżącego, nie spełnia przesłanek prawidłowego uzasadnienia.
Zdaniem skarżącego, stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony.
Za niezrozumiały skarżący uznał zarzut prezentowania niewłaściwej postawy, co miał stwierdzić zespół powołany przez Komendanta Miejskiego Policji w T, gdyż do chwili otrzymania zaskarżonego rozkazu personalnego, skarżący nie spotkał się z takim zarzutem pod adresem jego osoby.
W ocenie skarżącego, przeniesienie do pracy w Komisariacie Policji T miało charakter działań represyjnych, nacechowanych negatywnym nastawieniem Komendanta Miejskiego Policji w T spowodowanych, jak określił "stanowczym przedstawieniem sytuacji panującej w komisariacie Policji w W".
Do odwołania skarżący dołączył kilka opinii dotyczących oceny jego pracy jako dzielnicowego (m.in. Burmistrza Miasta i Gminy Z i miejscowych placówek oświatowych); w opiniach tych wysoko oceniono współpracę ze skarżącym.
Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz., 1071, ze zm.) rozkazem personalnym nr [...] z dnia 31 października 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu powyższego rozkazu, organ odwoławczy przytoczył stanowisko Komendant Miejski Policji w T i stwierdził, że organ ten działał zgodnie z obowiązującymi przepisami. Cechami charakterystycznymi, wyróżniającymi stosunki służbowe w Policji jest duże podporządkowanie i dyspozycyjność funkcjonariusza. Powyższe przejawia się przede wszystkim w możności jednostronnego regulowania przez władzę służbową w postępowaniu administracyjnym istotnych składników stosunku służbowego funkcjonariuszy i zapewnia przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, możliwość władczego i jednostronnego kształtowania istotnych składników tego stosunku w granicach przewidzianych pragmatyką służbową. W związku z powyższym jednostronne określenie składników treści stosunku służbowego policjanta następuje w zasadzie bez zgody policjanta.
Organ podkreślił, że osoba podejmująca służbę w Policji, w sposób oczywisty godzi się z wynikającymi z tej służby ograniczeniami, a także uprawnieniami przełożonych do względnej dowolności w kształtowaniu stosunku służbowego. W konsekwencji trzeba uznać, że konsensusu wymaga jedynie decyzja o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Zawarte w ustawie o Policji ograniczenia w zakresie rozstrzygnięcia przeniesieniu policjanta na inne stanowiska służbowe należy traktować jako wyjątek od ogólnej zasady dającej przełożonemu władzę jednostronnego kształtowania stosunku służbowego w ramach prowadzonej przez siebie polityki kadrowej, zapewniającej należyte funkcjonowanie Policji.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 cyt. ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwy jest m. in. komendant miejski Policji. Treść tego przepisu wskazuje, że Komendant Miejski Policji w T posiadał uprawnienia do podjęcia decyzji w sprawie przeniesienia skarżącego. Potwierdzeniem tego stanowiska jest art. 36 ust. 1 ww. ustawy, który stanowi, że policjanta z urzędu można przenieść do pełnienia służby w innej miejscowości. Dodać należy, iż ustawa o Policji nie definiuje samego pojęcia przeniesienia, a zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na inne stanowisko jest praktycznie przeniesieniem służbowym, na co faktycznie policjant nie musi wyrażać zgody.
Organ odwoławczy podkreślił, że zaproponowane skarżącemu stanowisko jest zgodne z posiadanymi przez niego kwalifikacjami, uwzględnia jego doświadczenie zawodowe, a także jest równorzędne zarówno pod względem zaszeregowania, stopnia służbowego, a także zakresu obowiązków ujętych w opisie stanowiska pracy.
Na powyższą decyzję – rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił, że organ odwoławczy w sposób ogólnikowy odniósł się do przyczyn wydania decyzji o jego przeniesieniu do pełnienia służby w Komisariacie Policji T, a także że organ odwoławczy bezkrytycznie zaakceptował rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w T. Organ odwoławczy nie sprawdził, czy nie uchybiono obowiązkom wynikającym z procedury administracyjnej i czy przy wydaniu decyzji przez organ I instancji nie przekroczono granic uznania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, decyzja o przeniesieniu powinna uwzględniać słuszny interes skarżącego, a w jej uzasadnieniu należało się odnieść do wszystkich argumentów i zarzutów podniesionych przez skarżącego.
Skarżący zarzucił, że w zaskarżonej decyzji organ II instancji nie odniósł się do "źródła konfliktu" w Komisariacie Policji w W. Ponadto, w ocenie skarżącego, uzasadnienie rozkazu personalnego zawiera wewnętrzną sprzeczność polegająca na tym, że jako powód przeniesienia wskazano duże doświadczenie zawodowe skarżącego, ale również okoliczność, że skarżący jest głównym źródłem konfliktów w Komisariacie Policji w W. Rozkaz personalny, zdaniem skarżącego, nie wskazał na istnienie przesłanki interesu społecznego uzasadniającego jego przeniesienie, ani zasadności i celowości takiej decyzji. Decyzje o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko służbowe nie mogą być dowolne i arbitralne.
Przeniesienie skarżącego do pracy w nowym środowisku powoduje, że wykonywanie zadań będzie utrudnione, a także wywoła negatywny oddźwięk społeczny w dotychczasowym środowisku pracy.
Wskazując na powyższe okoliczności skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W odpowiedzi na argumentację skargi organ uznał za nieuzasadniony zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego przez Komendanta Miejskiego Policji w T, gdyż obowiązujące przepisy pozwalają na kształtowanie polityki kadrowej zgodnie z potrzebami służby. Zdaniem organu odwoławczego, przeniesienie z urzędu skarżącego było w pełni zasadne z uwagi na "ważne potrzeby służbowe", takie jak braki kadrowe w Komisariacie Policji T, nasilająca się w tym rejonie przestępczość oraz duże doświadczenie zawodowe skarżącego.
Zdaniem organu odwoławczego, o podjęciu zaskarżonej decyzji zadecydowało również negatywne oddziaływanie skarżącego na innych policjantów w Komisariacie Policji w W, co zostało stwierdzone przez Zespół powołany Decyzją nr [...] z dnia [...] 2011r przez Komendanta Policji w T. W ocenie organu odwoławczego zarzut wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego jest nieuzasadniony, gdyż nie jest kwestionowane doświadczenie zawodowe skarżącego i w nowym miejscu pełnienia służby powinien skarżący osiągać dobre wyniki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. Nr 270).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd bada, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz, czy przepisy te prawidłowo zinterpretował.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art. 134 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że Sąd dokonuje oceny zaskarżonej decyzji kierując się kryterium legalności i – co należy podkreślić – nie jest uprawniony do oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia celowości przeniesienia policjanta na inne stanowisko służbowe. Ocena celowości byłaby nieuprawnioną ingerencją Sądu w działalność organów Policji. W zakresie wykorzystania potencjału, kwalifikacji i umiejętności podległych funkcjonariuszy, organy Policji są autonomiczne i w tym zakresie nie podlegają kontroli sądów administracyjnych.
Służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającej określonym rygorom i ograniczeniom, a warunkiem jej pełnienia jest dyspozycyjność, która polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej. W zakresie podejmowania jednostronnych zmian stosunku służbowego nie jest jednak dopuszczalna całkowita swoboda przełożonego. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Oznacza to, że policjanta ma obowiązek poddania się prawnie umocowanym aktom zmieniającym miejsce w ramach służby określonej aktem mianowania. Analiza przepisów ustawy o Policji regulujących kwestie przeniesienia prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownej decyzji, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Ustawa określa, który przełożony jest właściwy do podjęcia takiej decyzji. Są to przesłanki kompetencyjne. Ponadto ustawa określa przesłanki czasowe tj. maksymalny czas, na który może być dokonana zmiana stosunku służbowego.
W rozpatrywanej sprawie podstawą wydania rozkazu personalnego o przeniesieniu skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe do Komisariatu Policji T stanowił art. 36 ust.1 i 2 ustawy o Policji.
Przepis ten brzmi: " 1. Policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo oddelegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.
2. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta)(...)."
Poza wskazanymi przesłankami kompetencyjnymi ustawa o Policji nie reguluje przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie. Decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego i może być dokonane bez zgody policjanta. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organów w niniejszej sprawie, że właściwy komendant Policji ma prawo kształtowania polityki kadrowej zapewniającej w jego ocenie najskuteczniejszą realizację ustawowych zadań. Stąd też posiada uprawnienie do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu jednostkach organizacyjnych. To przełożony ocenia potrzeby organizacyjne danych jednostek, w tym także ich potrzeby personalne.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Komendant Miejski Policji podejmując zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska w Komisariacie Policji w Z, przeniesieniu i mianowaniu na równorzędne stanowisko w Komisariacie Policji T – działał w granicach swoich kompetencji i rozkaz ten nie narusza obowiązującego prawa. Utrzymanie w mocy tego rozstrzygnięcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji oznacza, że zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem.
Argumentacja skargi dotycząca nie wyjaśnienia przesłanek celowości i zasadności podjętych decyzji nie mogła odnieść zamierzonego skutku, gdyż, jak wcześniej podniesiono, przesłanki te pozostają poza kognicja sądu administracyjnego. Zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej pozostaje w wyłącznej gestii przełożonego i może on w ten sposób przekształcić stosunek służbowy policjanta.
Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, zaskarżony rozkaz personalny nie nosi cech dowolności, gdyż stanowisko organu związane z przeniesieniem skarżącego zostało wyczerpująco uzasadnione w zaskarżonym rozkazie personalnym oraz w poprzedzającym go rozkazie personalnym Komendanta Miejskiego Policji.
Odnośnie pozostałych zarzutów skargi Sąd podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji jako zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd działając na podstawie art.151 ww. ustawy orzekł jak w sentencji.