Uzasadnienie
U z a s a d a n i e n i e
Pismami z dnia 17.07.i 17.09.2008 r. skarżąca spółka A Spółka z o.o., wniosła o zawieszenie postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od stycznia do sierpnia 2003 r, na podstawie art. 201 § 1 pkt.2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Skarżąca podniosła, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 792/07, zwrócił się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącym kwestii zgodności regulacji § 6 ust. 1 pkt. 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269, ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem, w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2003 r., z przepisami Konstytucji RP, a także przepisami ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym z 1993 r.
Wyżej wymienione przepisy prawa maja stanowić podstawę prawną przyszłych rozstrzygnięć organu podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku akcyzowym za okres od stycznia do sierpnia 2003 r. W związku z tym, orzeczenie co do zgodności § 6 ust. 1 pkt. 2 oraz ust. 5 ww. rozporządzenia z przepisami rangi konstytucyjnej i ustawowej, w ocenie skarżącej, bezpośrednio determinuje sposób rozpatrzenia jej sprawy, jak również treść i rozstrzygnięcie przyszłych decyzji, jakie zostaną w stosunku do niej wydane.
Skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania podatkowego do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia.
Naczelnik Urzędu Celnego, postanowieniem z dnia [...] 2008 r odmówił zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za wskazane wyżej miesiące. W jego uzasadnieniu organ podatkowy podniósł, że zgodnie z doktryną, na konstrukcję zagadnienia wstępnego składają się cztery elementy: 1) zagadnienie wstępne wyłania się w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy oraz 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.
Zdaniem Naczelnika Urzędu Celnego, w przypadku badania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy zgodności regulacji § 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ww., w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2003 r. z przepisami Konstytucji RP, a także przepisami ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym z 1993 r. nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego Konstytucja RP, nie jest zagadnieniem wstępnym. "Innym organem lub sądem" w rozumieniu wskazanego przepisu nie jest Trybunał Konstytucyjny, którego kompetencje określa art. 188 Konstytucji.
Na powyższe postanowienia wpłynęły zażalenia, w których skarżąca wniosła o ich uchylenie, zarzucając im naruszenie art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej oraz art.120 (zasady praworządności) i art. 121 § 1 (zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych) tej ustawy.
W ocenie skarżącej kwestia badania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy zgodności z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej regulacji § 6 ust. 1 pkt. 2 i ust. 5 ww. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2003 r., jest zagadnieniem wstępnym. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca wskazała na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.02.2001 r., sygn. akt III SA 3246/99), w którym Sąd ten stwierdził "...skoro w sprawie zaistnieje konieczność rozstrzygnięcia w trybie zasadniczym kwestii wstępnej (prejudycjalnej, wypadkowej), tj. rozstrzygnięcie zagadnienia materialnoprawnego, będącego we właściwości innego organu, mającego charakter zagadnienia otwartego i samoistnego, od którego rozstrzygnięcia zależy wynik sprawy głównej, to należy zawiesić (obligatoryjnie) postępowanie podatkowe do czasu rozstrzygnięcia kwestii wstępnej (...)".
Z kolei w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w z dnia 7.03.2001 r. sygn. akt III SA 32/00, POP 2002, nr 2, poz. 37, Sąd stwierdził, iż przez pojęcie "zagadnienie wstępne" rozumie sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie.
Wskazując na powyższe, zdaniem skarżącej, kwestia konstytucyjności § 6 ust. 1 pkt. 2 i ust. 5 ww. rozporządzenia " wydaje się spełniać powyższą quasi-definicję".
Skarżąca zgodziła się ze stanowiskiem Naczelnika Urzędu Celnego, iż w doktrynie wyróżnia się cztery elementy składające się na konstrukcję zagadnienia wstępnego i w jej ocenie, w analizowanej sprawie te cztery elementy zostały spełnione.
Po pierwsze - zagadnienie to wyłoniło się w toku postępowania, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10.02.2007 r. (sygn. akt I FSK 792/07) zwrócił się z zapytaniem prawnym w powyższej kwestii do Trybunału Konstytucyjnego. Postępowanie podatkowe w sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za wymienione ma wstępie miesiące do tej pory nie zostało zakończone.
Po drugie - rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego należy do "innego organu" w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Użyte w tym przepisie określenie "inny organ" należy rozumieć jako każdy organ państwowy uprawniony na podstawie przepisów prawa do podejmowania rozstrzygnięć w prawem przewidzianej formie. Chodzi tu tylko o to, aby nie był to organ, który rozstrzyga sprawę w tym postępowaniu, w którym wystąpiło zagadnienie prejudycjalne. Skarżąca podniosła, iż brak jest argumentów, które nie pozwalałyby uznać Trybunał Konstytucyjny za "inny organ" w rozumieniu art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Skoro bowiem Ordynacja podatkowa nie zawęża tego pojęcia, to uznać trzeba, że "innym organem" jest każdy organ władzy państwowej (publicznej).
W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Trybunał ten jest "organem władzy sądowniczej, powołanym do badania zgodności z Konstytucją aktów normatywnych i umów międzynarodowych oraz wykonywania innych zadań określonych w Konstytucji", czyli organem władzy państwowej. Opierając się na rezultatach wykładni literalnej i systemowej nie widać szerszego uzasadnienia dla wyłączania Trybunału Konstytucyjnego spod zakresu znaczeniowego pojęcia "inny organ".
Wreszcie - zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, istnieje bowiem zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zakwestionowane przepisy prawa stanowić mają podstawę prawną przyszłych rozstrzygnięć organu podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za oznaczony okres. Orzeczenie co do zgodności regulacji 6 ust. 1 pkt. 2 i ust. 5 ww. rozporządzenia z przepisami rangi konstytucyjnej i ustawowej, bezpośrednio determinuje sposób rozpatrzenia sprawy skarżącej, jak również treść rozstrzygnięcie przyszłych decyzji, jakie zostaną w stosunku do niej wydane.
Odnosząc się do powołanych w treści zaskarżonych postanowień wyroków sądów administracyjnych, skarżąca podniosła, że orzeczenia te zapadły w indywidualnych sprawach i tym samym nie stanowią powszechnie obowiązującej wykładni prawa. Tymczasem zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.
Wadliwe działanie organu podatkowego spowodowało w efekcie odmowę zawieszenia prowadzonych postępowań podatkowych w sytuacji, w której ustawa nakłada na organ taki obowiązek. Skarżąca zarzuciła, że działaniem swym organy podatkowe w sposób rażący naruszyły art. 121 ust. 1 Ordynacji podatkowej, który statuuje zasadę zaufania do organów podatkowych. W świetle powołanego przepisu wykluczone jest posługiwanie się w procesie wykładni przepisów prawa podatkowego regułą interpretacyjną, w myśl której wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść Skarbu Państwa.
Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu zażaleń skarżącej, postanowieniami z dnia 18 grudnia 2008 r utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia.
W ocenie organu odwoławczego, termin "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej oznacza takie zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjne i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, tylko inny organ lub sąd. Musi także zaistnieć bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozstrzygnięciem sprawy.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej okoliczność badania legalności wskazanych przepisów rozporządzenia Ministra Finansów przez Trybunał Konstytucyjny nie ma takiego charakteru.
Stanowisko w tej kwestii potwierdza też judykatura i doktryna, która zgodnie uznaje, że zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją RP nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym - co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z Konstytucją RP nie jest zagadnieniem wstępnym.
Trybunał Konstytucyjny nie jest również "innym organem lub sądem", o którym mowa w tym przepisie.
Wskazując na powyższe, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej również nie znajduje uzasadnienia w rozpatrywanych sprawach. Organ pierwszej instancji działał na podstawie obowiązującego prawa, bowiem zakwestionowane przepisy tj. § 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego korzystają, do czasu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, z domniemania zgodności z Konstytucją RP.
Na przedmiotowe postanowienia Dyrektora Izby Celnej wniesiono skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których skarżąca powtórzyła dotychczasowe zarzuty, a to naruszenie art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, czyli obowiązku zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd oraz art. 120 § 1 i art. 121 § 1 tej ustawy.
Zdaniem skarżącej, zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności przepisów § 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. z Konstytucją RP na skutek zapytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2007 r.,sygn. akt. I FSK 792/07, stanowi przesłankę do zastosowania art. 201 ust. pkt 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ fakt ten jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu, a Trybunał Konstytucyjny mieści się w zakresie użytego w tym przepisie pojęcia "inny organ".
W ocenie skarżącej działania organu są sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 121 ust. 1 Ordynacji podatkowej, bowiem gdy niezawisły organ sądowy ma wątpliwość co do zgodności z ustawą zasadniczą ww. przepisów rozporządzenia, organ podatkowy, który orzeka na ich podstawie jest zobligowany do zawieszenia postępowania podatkowego.
W konsekwencji organ podatkowy poprzez błędną interpretację art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej naruszył zasadę praworządnego działania organu podatkowego, o której stanowi art. 120 tej ustawy.
Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała orzeczenia sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargi, Dyrektor Izby Celnej również podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniach, a dodatkowo podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 14.02. 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1049/06, przytaczając komentarz do art. 97 Kpa w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, wyd. VIII, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006 r., str. 447-448), stwierdził między innymi, że "przepis ten zobowiązuje organ administracji do zawieszenia postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym, przy czym związek taki powinien być bezpośredni".
Dalej Sąd ten stwierdził, że "nie uzasadnia wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania także zakwestionowanie przez nią konstytucyjności przepisów mających zastosowanie w sprawie, ani oczekiwanie na ewentualne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w tej materii. Związek pomiędzy takim orzeczeniem, a rozstrzygnięciem sprawy jest jedynie pośredni, potencjalny, a przepisy te korzystają z domniemania zgodności z Konstytucją".
Sąd ten wyraził również pogląd, że Trybunał Konstytucyjny nie jest organem administracyjnym ani sądem, o którym mowa w art. 97 ust. 1 pkt 4 Kpa.
W związku z powyższym, organ nie zgodził się z zarzutami naruszenia art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe zobowiązane są na mocy art. 120 Ordynacji podatkowej do stosowania obowiązującego prawa, a zakwestionowane przepisy § 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Finansów mają właśnie taki walor. Nie było zatem żadnych podstaw prawnych zawieszania postępowania podatkowego, tylko dlatego, że w odrębnej sprawie zaistniała określona wątpliwość prawna, której oceny dokona Trybunał Konstytucyjny zgodnie z zakresem kompetencji.
Do czasu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, przepisy podlegające takiej ocenie korzystają z domniemania legalności, a organy podatkowe nie mogą tych przepisów kwestionować, ponieważ takie działanie wykraczałoby poza zakres ich uprawnień i naruszałoby porządek prawny w Państwie.
Dyrektor Izby Celnej podniósł, że ewentualne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego kwestionujące legalność ww. przepisów daje możliwość wznowienia postępowania w sprawie będącej przedmiotem postępowania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonych rozstrzygnięć. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego rozstrzygnięcia, może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonych aktów organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Dz 2002 r Nr 153, poz.1270).
W rozpatrywanej sprawie skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa w zakresie wyżej wskazanym.
Podstawą rozstrzygnięć organów podatkowych był art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Strony sporu zgodne są co do tego, że na konstrukcję zagadnienia wstępnego składają się cztery elementy: 1) zagadnienie wstępne wyłania się w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy oraz 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.
Sąd również podziela to stanowisko.
Rozbieżne stanowiska stron dotyczą przede wszystkim tego, czy fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 792/07, zwrócił się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącym kwestii zgodności regulacji § 6 ust. 1 pkt. 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269, ze zm.,) w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2003 r., z przepisami Konstytucji RP, a także przepisami ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym z 1993 r., które to przepisy miały stanowić podstawę prawną przyszłych rozstrzygnięć organu podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku akcyzowym za okres od stycznia do sierpnia 2003 r., a zatem czy okoliczność badania legalności wskazanych przepisów przez Trybunał Konstytucyjny ma charakter zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej – jak twierdzi skarżąca, czy też nie ma takiego charakteru –jak twierdzą organy podatkowe.
Różnica stanowisk dotyczy również kwestii, czy Trybunał Konstytucyjny jest "innym organem lub sądem" w rozumieniu ww. art.201 § 1 pkt. 2 – jak twierdzi skarżąca, czy też nie jest " innym organem lub sądem" – jak twierdzi organ podatkowy.
W rozpatrywanej sprawie Sąd w całości podzielił stanowisko i argumentację organów podatkowych, które uznały, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania podatkowego. Nie uzasadnia wniosków skarżącej o zawieszenie postępowań zakwestionowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny konstytucyjności przepisów mających zastosowanie w sprawie, ani oczekiwanie na ewentualne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w tej materii. " Związek pomiędzy takim orzeczeniem, a rozstrzygnięciem sprawy jest jedynie pośredni, potencjalny, a przepisy te korzystają z domniemania zgodności z Konstytucją " (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.02.2007 r, sygn.akt II SA/Wa 1049/06).
Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę pogląd ten popiera. Oznacza to, że jak długo zakwestionowane przepisy nie zostaną uchylone lub w inny sposób nie utracą mocy obowiązującej, mogą stanowić podstawę rozstrzygnięć organów administracji publicznej korzystając z domniemania konstytucyjności. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, jakie może zapaść w wyniku pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego, o którym mowa na wstępie, nie ma charakteru prejudycjalnego. Trybunał nie rozstrzyga zagadnienia, które pozostaje z niniejszym postępowaniem w takim związku, że warunkuje możliwość dalszego jego prowadzenia, a treść rozstrzygnięcia ma bezpośredni wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym jest dokonanie oceny z punktu widzenia zgodności z przepisami Konstytucji RP, a także przepisami ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 1993 r, a nie rozstrzyganie o okolicznościach, których ustalenie stanowić ma niezbędny element rozpozna sprawy.
W związku z powyższym zakwestionowanie konstytucyjności przepisu, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma charakteru zagadnienia wstępnego, bowiem rozstrzygnięcie sprawy jest możliwe bez orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, właśnie ze względu na domniemanie konstytucyjności zakwestionowanych przepisów. Prawa podatnika nie są naruszone w przypadku zakwestionowania legalności przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięć organów podatkowych ze względu na możliwość wznowienia postępowania w sytuacji, gdy rozstrzygniecie już zapadło. A zatem ustawodawca przewidział ochronę interesów podatnika w opisanym przypadku.
Za zgodne z prawem należy uznać stanowisko organów podatkowych, iż Trybunał Konstytucyjny nie jest " innym organem lub sądem " w rozumieniu przytoczonego art. 201 § 1 pkt.2 Ordynacji podatkowej. Jak wyżej wskazano, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają jedynie pośredni, a nie bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Skargi nie mogły być uwzględnione, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów podatkowych nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć. Sąd uchyla zaskarżone rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji.