Uzasadnienie
A Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 lipca 2015 r. nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2015 r. nr [...] o wymierzeniu Spółce kary pieniężnej w wysokości 15 745,80 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulic S i Ł w K przez umieszczenie reklamy na wysięgniku o treści "[...]" i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W skardze został zawarty wniosek wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu którego podniesiono, że skierowanie sprawy do postępowania egzekucyjnego doprowadzi do postępowania upadłościowego Spółki a następnie do skierowania roszczeń do organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Według przepisu art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Uzasadnienie wniosku o udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej musi wskazywać na okoliczności, które uprawdopodobnią wystąpienie powyższych przesłanek, niemniej podkreślenia wymaga, że przedmiotem tej ochrony mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wstrzymanie wykonania aktu polega zatem na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania.
W niniejszym postępowaniu skarżąca Spółka objęła wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzję nierozstrzygającą sprawy co do jej istoty, gdyż decyzję uchylającą rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z [...] 2015 r. i przekazującą temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowany jest pogląd, zgodnie z którym decyzja kasacyjna, jako akt mający charakter czysto procesowy, co do zasady nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 3/11; postanowienie NSA z 8 czerwca 2010 r. sygn. akt II OZ 489/10). Kasacyjny charakter rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego oznacza, że na jego mocy ani nie zostają przyznane uprawnienia, ani też nie zostają nałożone jakiekolwiek obowiązki na adresata tego rodzaju decyzji. Obowiązek prawny powstaje natomiast po stronie organu administracji publicznej, który winien wydać ponowne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy (lub w inny sposób kończące postępowanie). Taka sytuacja strony postępowania administracyjnego nie może prowadzić do powstania negatywnych dlań następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, do których nawiązuje art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponownie wydana decyzja Prezydenta Miasta będzie podlegała bowiem osobnemu trybowi odwoławczemu, w tym możliwości skierowania skargi do sądu (tak też NSA w postanowieniu z 9 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 972/05).
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji