Uzasadnienie
Ustanowiony dla skarżącego adwokat (k. 85), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenas A. K. (k. 101) udzieliła pełnomocnictwa substytucyjnego adwokatowi S. W. – P. (k. 107) którego podpis widnieje na sporządzonej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 110-116).
W dniu 21 listopada 2013 r. adwokat A. K. wniosła sprzeciw od postanowienia Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2013 r. oddalającego wniosek jej substytuta o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane za zasadzie prawa pomocy. W sprzeciwie - rzeczona adwokat zawarła jednocześnie swój wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz z oświadczeniem, że opłaty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił sprzeciw adwokat A. K. z tym uzasadnieniem, że pochodzi on od nieuprawnionego podmiotu (k. 15-152). Jednocześnie zarządzeniem z tego samego dnia przedstawiono Referendarzowi Sądowemu do rozpoznania zawarty w sprzeciwie wniosek adwokat A. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k. 154).
Wezwana, adwokat wyjaśniła w piśmie z dnia 18 lutego 2014 r., że podpisana przez adw. S. W. – P. opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest jedyną opinią, jaka została sporządzona w sprawie i że opinia ta została przekazana skarżącemu. Potwierdza to kopia okazywanego pisma z dnia 11 czerwca 2013 r. wraz z dowodem jej nadania listem poleconym.
Mając na uwadze powyższe zaważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.).
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach niniejszej sprawy można przyjąć, że oświadczenie o jakim mowa w §20 powołanego rozporządzenia zostało złożone przez adwokat.
Z kolei zwrócenia uwagi wymaga, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r. w przypadku gdy pomoc prawna udzielona przez pełnomocnika ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej powinien on wykazać, że opinia ta została sporządzona i przekazana stronie. Sąd ustalając czy pomoc prawna w tej formie została rzeczywiście udzielona stronie może jednak poprzestać na oświadczeniu pełnomocnika (sygn. OZ 720/04 ONSAiWSA 05/5/93). Mając to na uwadze należy stwierdzić, że jeśli w okolicznościach rozstrzyganego przypadku odpis sporządzonej opinii zalega w aktach sprawy a jednocześnie wyznaczona adwokat wyjaśniła, że sporządzona opinia prawna o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została przesłana do skarżącego listem poleconym, to zachodzą warunki by przyznać adwokat należne wynagrodzenie (por. także postan. NSA z 12.07.2004 r. II FSK 1187/04).
Okoliczność, że na opinii widnieje podpis substytuta jest zdaniem orzekającego prawnie nierelewantna. W konsekwencji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje wyznaczonemu adwokatowi opłata w wysokości 120 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b. w związku z pkt. 1 lit. c) powołanego rozporządzenia. Uwzględniając jednocześnie fakt, że w realiach rozstrzyganego przypadku, sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia (vide: postanowienie z dnia 7 sierpnia 2012 r. k. 32), ustaloną opłatę należało zwielokrotnić do kwoty 240 zł (z wyliczenia 120x2=240). Chociaż bowiem połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wykazują znaczne podobieństwo stanu prawnego oraz zbieżność przedmiotową, to jednak w takich przypadkach zdaniem NSA nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza (por. wyrok NSA z 6.11.2009 r. I OSK 392/09 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 30.03.2010 r. III SA/Kr 635/08).
Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza bowiem, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę a tylko jest podyktowane względami technicznymi oraz ekonomią procesową. To zaś nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak-Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z 1.04.2010 r. II OSK 2060/09 a także postanowienie NSA z 10.06.2008 r. II FZ 231/08).
Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.