Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 4 sierpnia 2023 r., znak SKO-NP-4115-250/2023, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), art. 17, art. 24 i art. 25 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.) oraz art. 2 i art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji Wójta Gminy J. z dnia 22 maja 2023 r., znak OPS.5222-12/23, odmawiającej przyznania K. K. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem S. S. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z dnia 22 maja 2023 r., znak OPS.5222-12/23, wydaną na podstawie art. 20 w zw. z art. 3 pkt 11 i art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 390 ze zm.), rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1466), art. 128 i art. 129 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) – Wójt Gminy J. odmówił przyznania K. K. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem S. S., wskazując przy tym na brak legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności przez żonę osoby wymagającej opieki, brak obiektywnych przeszkód w wywiązywaniu się z obowiązku alimentacyjnego przez pozostałe ośmioro dzieci osoby wymagającej opieki, a także niekolidujący z podjęciem zatrudnienia (choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy) zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez wnioskodawczynię.
Działając na skutek odwołania K. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 4 sierpnia 2023 r., którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił na wstępie, że negatywna przesłanka, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. już nie występuje, albowiem orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Nowym Targu z dnia 29 maja 2023 r. żona osoby wymagającej opieki została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności (orzeczenie wydane do 31 maja 2025 r.).
Następnie organ odwoławczy opisał stan zdrowia ojca wnioskodawczyni, który w 2006 roku przeszedł udar i od tego czasu istnieje jego niepełnosprawność; ma niedowład prawostronny, zdiagnozowane złamanie odcinka lędźwiowego kręgosłupa i miednicy – jest w trakcie leczenia, cukrzycę typu 2, padaczkę, nadciśnienie tętnicze, afazję czuciowo-ruchową, kamicę pęcherza żółciowego; nie jest w stanie samodzielnie siedzieć, jest osobą niechodzącą; wymaga pomocy przy zmianie pozycji ciała; leczy się w poradni ortopedycznej, korzysta z zabiegów rehabilitacyjnych w domu, nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować, musi być pod nadzorem osób trzecich; jest osobą kontaktową – rozumie, co się do niego mówi; ze względu na przebyty udar ma problemy z prawidłową komunikacją.
Dalej organ odwoławczy wskazał czynności opiekuńcze wykonywane przez wnioskodawczynię, czyli przygotowywanie posiłków, które jej ojciec spożywa samodzielnie, kąpanie, balsamowanie, pomiar ciśnienia i cukru, podawanie leków, sprzątanie, pranie, oklepywanie, ćwiczenia kończyn, pionizowanie, czuwanie podczas snu, zgłaszanie wizyt lekarskich i pielęgniarki środowiskowej. Wnioskodawczyni pozostaje do dyspozycji ojca o każdej porze dnia i nocy, jest rozwiedziona; mieszka wspólnie z rodzicami i samotnie wychowuje trójkę małoletnich dzieci. Organ odwoławczy zauważył, że obok wnioskodawczyni do alimentacji względem osoby wymagającej opieki zobowiązanych jest ośmioro jej rodzeństwa: 1. B. N. (zam. Irlandia, mężatka, pracuje zawodowo, sporadycznie odwiedza rodziców), 2. J. S. (zam. Austria, kawaler, nie pracuje zawodowo, sporadycznie odwiedza ojca);
3. B. S. (zam. Austria, kawaler, nie pracuje zawodowo, sporadycznie odwiedza rodziców), 4. J. S. (zam. Austria, żonaty, pracuje zawodowo, sporadycznie odwiedza rodziców, czasem odwozi matkę do lekarza), 5. A. S. (zam. Austria, duchowny, przebywa w klasztorze w J., sporadycznie odwiedza rodziców), 6. S. S. (zam. Austria, kawaler, pracuje zawodowo, sporadycznie odwiedza rodziców), 7. K. K. (zam. Austria, mężatka, obecnie na zasiłku macierzyńskim), 8. P. S. (zam. Z., kawaler, nie pracuje zawodowo, choruje przewlekle, leczy się w poradni zdrowia psychicznego). Choć niektóre z tych osób mają własne rodziny na utrzymaniu, pracują zawodowo, a jedna z nich ma problemy zdrowotne, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby przynajmniej częściowo odciążały one wnioskodawczynię w opiece nad ojcem w weekendy lub po pracy albo finansowały pomoc profesjonalnego opiekuna.
Pismem z dnia 4 września 2023 r. K. K. złożyła skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. przez błędną wykładnię i uznanie, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie przysługuje z uwagi na fakt, że żyją jeszcze inne osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny w stopniu pierwszym, które jednak są osobami niedającymi rękojmi sprawowania należytej opieki nad osobą niepełnosprawną oraz żaden przepis prawa nie przewiduje kryteriów wyboru opiekuna z grupy osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny w tym samym stopniu. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w ówczesnym brzmieniu (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390, dalej "ustawa") świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Wedle art. 17 ust. 1a ustawy osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W myśl art. 17 ust. 1b świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Z kolei art. 17 ust. 5 ustawy stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę: a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, b) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów;
- 2) osoba wymagająca opieki: a) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu;
- 3) na osobę wymagającą opieki inna osoba ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury; (...) 5) na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego lub prawo do zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów;
- 6) na osobę wymagającą opieki inna osoba jest uprawniona za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wskazał, jako jedną z przeszkód do przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, okoliczność, że S. S. pozostaje w związku małżeńskim G. S., która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Na etapie postępowania odwoławczego – wobec orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Nowym Targu z dnia 29 maja 2023 r. – ta przeszkoda następczo odpadła, na co zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy.
Sąd w pełni podziela zaprezentowane w niniejszej sprawie stanowisko organu odwoławczego (wcześniej podobne stanowisko przedstawił również organ pierwszej instancji), że nie została spełniona przesłanka pozytywna przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w postaci bezpośredniego związku przyczynowego między brakiem zatrudnienia skarżącej a pomocą świadczoną ojcu S. S., przy czym do takiego wniosku prowadzi całościowa ocena ogółu istotnych w tej mierze elementów stanu faktycznego, do których należą: zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą w ramach pomocy ojcu, możliwość uzyskania wsparcia w postaci usług opiekuńczych oraz powinność współdziałania w opiece nad S. S. wszystkich osób zobowiązanych do alimentacji względem niego w takim samym stopniu. Jest to grono 9 dzieci S. S. – braci i sióstr skarżącej.
Gdy chodzi o zakres czynności opiekuńczych, to już organ pierwszej instancji zauważył – zdaniem Sądu, trafnie – że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby rozmiar i zakres opieki sprawowanej przez K. K. nad ojcem S. S. wymuszał na niej rezygnację z podjęcia pracy zarobkowej, nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy. Do czynności typowo opiekuńczych można zaliczyć pomoc w utrzymaniu higieny, pionizowanie, przygotowywanie posiłków, podawanie leków. Natomiast takie czynności jak sprzątanie, pranie, zamawianie wizyt lekarskich nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności. Są to typowe czynności codzienne wykonywane również przez osoby, które pracują zawodowo – czynności te mogą być wykonywane przed rozpoczęciem pracy lub po jej zakończeniu.
Poza tym zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą trzeba oceniać z uwzględnieniem okoliczności, że możliwe jest uzyskanie wsparcia w postaci usług opiekuńczych, a także – co w realiach niniejszej sprawy szczególnie istotne – z uwzględnieniem okoliczności, że w opiece nad S. S. powinny uczestniczyć wszystkie osoby zobowiązane do alimentacji względem niego w takim samym stopniu, a więc nie tylko skarżąca, ale także ośmioro jej rodzeństwa: 1. B. N. (zam. Irlandia, mężatka, pracuje zawodowo, sporadycznie odwiedza rodziców), 2. J. S. (zam. Austria, kawaler, nie pracuje zawodowo, sporadycznie odwiedza ojca);
3. B. S. (zam. Austria, kawaler, nie pracuje zawodowo, sporadycznie odwiedza rodziców), 4. J. S. (zam. Austria, żonaty, pracuje zawodowo, sporadycznie odwiedza rodziców, czasem odwozi matkę do lekarza), 5. A. S. (zam. Austria, duchowny, przebywa w klasztorze w J., sporadycznie odwiedza rodziców), 6. S. S. (zam. Austria, kawaler, pracuje zawodowo, sporadycznie odwiedza rodziców), 7. K. K. (zam. Austria, mężatka, obecnie na zasiłku macierzyńskim), 8. P. S. (zam. Z., kawaler, nie pracuje zawodowo, choruje przewlekle, leczy się w poradni zdrowia psychicznego). Osoby te nie mają obiektywnych przeszkód, aby obowiązkowi alimentacyjnemu względem ojca czynić zadość.
W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego istnienie innych osób zobowiązanych do alimentacji względem osoby wymagającej opieki w takim samym stopniu jak wnioskodawca – ma znaczenie przy ocenie związku przyczynowego między brakiem zatrudnienia a sprawowaną opieką (zob. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2023 r., I OSK 2322/22; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2024 r., I OSK 128/23, wyrok NSA z dnia 14 lutego 2024 r., I OSK 229/23, wyrok NSA z dnia 21 lutego 2024 r., I OSK 158/23, CBOSA).
Dodać przy tym należy, że zgodnie z art. 135 § 2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego. Zgodnie z art. 140 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego osoba, która dostarcza drugiemu środków utrzymania lub wychowania nie będąc do tego zobowiązana albo będąc zobowiązana z tego powodu, że uzyskanie na czas świadczeń alimentacyjnych od osoby zobowiązanej w bliższej lub tej samej kolejności byłoby dla uprawnionego niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami, może żądać zwrotu od osoby, która powinna była te świadczenia spełnić. "Pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, ponieważ to na rodzinie ciąży obowiązek opieki nad osobą niepełnosprawną.
Pomoc Państwa jest zatem możliwa jedynie wówczas, gdy wnioskujący o nią wykaże w sposób niebudzący wątpliwości, że wyczerpał wszystkie inne możliwości zapewnienia opieki osobie niezdolnej do samodzielnej egzystencji (w tym m.in. współdziałanie wszystkich dzieci w opiece, ew. zatrudnienie opiekuna, czy skorzystanie z usług opiekuńczych), a mimo to – ze względu na rzeczywisty zakres opieki, wynikający z potrzeb osoby niepełnosprawnej (a dokładniej, jej stanu zdrowia) – istnieje konieczność rezygnacji z zatrudnienia bądź ww. sytuacja uniemożliwia jego podjęcie" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 grudnia 2022 r., III SA/Kr 1104/22, CBOSA).
"Możliwość współdziałania rodzeństwa wnioskodawcy w opiece nad niepełnosprawnym rodzicem jest postrzegana jako element związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem aktywności zawodowej wnioskującego, a potrzebą sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (...). W sytuacji gdy istnieją inne osoby zobowiązane do alimentacji, w stosunku do których brak jest obiektywnych przeszkód w realizacji ww. ustawowego obowiązku, brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem (rezygnacją) z zatrudnienia a opieką nad osobą niepełnosprawną, ponieważ w opiece powinny uczestniczyć również pozostałe osoby zobowiązane do alimentacji, a zatem nie zachodziła konieczność rezygnacji przez skarżącą z zatrudnienia, a dokładniej nie było przeszkód aby takie zatrudnienie podjęła.
Co więcej, nie do pogodzenia z interesem społecznym, a w interesie społecznym jest przestrzeganie całego obowiązującego porządku prawnego, byłaby taka wykładnia art. 17 ust. 1 u.ś.r., z której wynikałoby, że obowiązki Państwa obejmujące pomoc rodzinie wyprzedzałyby obowiązki alimentacyjne dzieci względem rodziców, ponieważ w takiej sytuacji doszłoby do przerzucenia realizacji tych obowiązków na całe społeczeństwo w sytuacji, gdy powinny one zostać zrealizowane przez członków rodziny. Doprowadziłoby to też do – z jednej strony – uprzywilejowania tych, którzy nie wywiązują się ze swych obowiązków wobec rodziców (gdyż to Państwo będzie płacić jednemu z wielu dzieci za opiekę nad rodzicem, zwalniając pozostałych faktycznie i finansowo z zapewnienia opieki rodzicowi) oraz – z drugiej strony – dodatkowego obciążenia tych, którzy wywiązują się ze swych obowiązków względem swoich rodziców, a mimo to ich podatki przeznaczane byłyby na pomoc osobom, których dzieci z tych obowiązków się nie wywiązują.
Zdaniem Sądu, godziłoby to w konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1, czy też zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Pominięcie przy wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. regulacji k.r.i.o. w zakresie konieczności wywiązania się z obowiązku alimentacyjnego dzieci względem rodzica naruszałoby też zasadę praworządności (art. 7 Konstytucji RP), czy obowiązek przestrzegania prawa RP (art. 83 Konstytucji RP). Wobec tego "limitowanie" dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o kryterium konieczności wypełnienia przez wszystkie dzieci obowiązku alimentacyjnego względem rodzica nie może zostać uznane za naruszenie kryteriów przyznania tego świadczenia wyrażonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Ustawa ta jest jedną z wielu ustaw obowiązujących w polskim systemie prawnym i w żaden sposób nie uchyla, czy nie ogranicza obowiązków dzieci wobec rodziców.
Dlatego, zdaniem Sądu, wsparcia Państwa wymaga jedynie ten opiekun osoby z niepełnosprawnością, który sprawując faktycznie opiekę nad rodzicem, wykaże, że nie może uzyskać (wyegzekwować) pomocy od rodzeństwa i z tego względu zmuszony jest zrezygnować z pracy, czy też nie może jej podjąć" (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 czerwca 2023 r., III SA/Kr 375/23, oraz powołane tam orzecznictwo, w tym wyroki WSA w Krakowie z dnia 24 października 2022 r., III SA/Kr 669/22, i z dnia 5 grudnia 2022 r., III SA/Kr 918/22, CBOSA).
Organ ocenił zebrany materiał dowodowy prawidłowo i prawidłowo ustalił stan faktyczny (nie doszło do naruszenia przepisów statuujących zasadę prawdy obiektywnej ani innych przepisów prawa procesowego, w tym art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a.), prawidłowo zinterpretował i zastosował odnośne przepisy prawa materialnego (w tym art. 17 ust. 1 ustawy) i dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej, konstatując konieczność wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów prawa powołanych w skardze.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.