Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r. L. R. (dalej: skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na uchwałę Rady Miasta z dnia 11 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skrócenia kadencji rad dzielnic Miasta K i zarządzenia wyborów do rad dzielnic w K w 2014 roku.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Na jego uzasadnienie podano, że wykonanie tej uchwały spowoduje nieodwracalne skutki, których nie będzie można usunąć nawet przy znacznych nakładach sił i środków. Skrócenie kadencji rad dzielnic oznacza, zdaniem skarżącego, iż zostaje zakończone wykonywanie przez organy jednostek pomocniczych, przypisanych im zadań w określonym składzie personalnym – niemożliwym do odtworzenia. Skarżący zauważył, że w przypadku przeprowadzenia wyborów do rad dzielnic w dniu 16 listopada 2014 r. i unieważnienia zaskarżonej uchwały, powstałaby sytuacja równoczesnego istnienia rad dzielnic w składach z dwóch różnych kadencji. Zatem realizacja zaskarżonej uchwały wywoła szkodę o charakterze niematerialnym, powodując obniżenie zaufania obywateli do instytucji przedstawicielskich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym miejscu wypada zauważyć, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.).
Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że jako podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały wskazuje skarżący wyłącznie naturalne i oczywiste następstwa wejścia w życie tej uchwały. Skarżący nie powołał bowiem żadnej okoliczności, która uzasadniałaby twierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej uchwały spowoduje skutki przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu tego rodzaju.
Ponadto na uzasadnienie swojego wniosku skarżący powołał potencjalną możliwość jednoczesnego współistnienia rad dzielnic dwóch kadencji – w sytuacji, w której zaskarżona uchwała zostałaby derogowana, a wybory do rad dzielnic zdążyły się odbyć. W ocenie Sądu taka prognoza nie stanowi wystarczającej przesłanki wstrzymania wykonania aktu. W istocie bowiem tak opisany stan faktyczny nie stanowiłby następstwa wykonania zaskarżonej uchwały jako takiej. Innymi słowy, wykonanie zaskarżonej uchwały nie stanowi warunku właściwego dla zaistnienia takiego stanu rzeczy, a tylko takie okoliczności mogą być brane pod uwagę przy analizie zasadności zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Podnoszona przez skarżącego okoliczność byłaby bowiem skutkiem prawomocności wyroku sądu administracyjnego stwierdzającego nieważność zaskarżonej uchwały, a prognozowanie takiego wyroku nie może stanowić podstawy wstrzymania wykonania aktu.
W postępowaniu incydentalnym, wywołanym wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie może analizować zasadności skargi ani antycypować przyszłego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II OZ 764/13; LEX nr 1440522).
Wreszcie należy zauważyć, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 366/14; LEX nr 1461891). Tymczasem na poparcie swojego wniosku skarżący powołał wyłącznie okoliczności o charakterze generalnym, nie odnosząc ich w żaden sposób do swojej sytuacji prawnej, ani nawet faktycznej. Oznacza to, że w odniesieniu do skarżącego wykonanie zaskarżonej uchwały nie będzie się wiązało z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania po stronie skarżącego trudnych do odwrócenia skutków.
Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowiono o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.