Uzasadnienie
G. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 października 2015 r. nr [...] wydane na podstawie przepisu art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 1195 ze zm.) stwierdzające uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] 2011 r.
Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że Starosta Powiatu decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii C,B.
Przesyłka pocztowa zawierająca odpis ww. decyzji adresowana do skarżącego wróciła z adnotacją o podwójnym awizowaniu w dniach 1 i 8 marca 2015 r. Zwrot do nadawcy nastąpił w dniu 16 marca 2015 r.
Skarżący pismem złożonym osobiście w organie w dniu 14 września 2015 r. odwołał się od powyższej decyzji, kwestionując tryb doręczenia polegający na jednokrotnym awizowaniu (w dniu 1 marca 2011 r.), zamiast dwukrotnym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu opisanego na wstępie postanowienia przyjęło, że doręczenie skarżącemu decyzji pierwszej instancji było prawidłowe. Organ wskazał na daty awizowania, które odnotowane są na kopercie: w dniu 1 i 8 marca 2015 r.
W związku z tym, zdaniem organu, stosując fikcję doręczenia zgodnie z przepisem art. 57 Kpa, należy przyjąć, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 29 marca 2011 r. Odwołanie złożone w dniu 14 września 2015 r. jest zatem wniesione z uchybieniem terminu.
G. W., w uzasadnieniu skargi powtórzył zarzut odwołania, iż naruszenie trybu dręczenia decyzji pierwszej instancji skutkuje brakiem skutecznego doręczenia tej decyzji, a w efekcie nierozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Skarga G. W. zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie organ uznał za skuteczne doręczenie skarżącemu w dniu 16 marca 2011 r. decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] 2011 r, w trybie doręczenia zastępczego określonego w art. 44 Kpa.
Przepis art. 44 k.p.a., kluczowy dla oceny terminowości wniesienia środka odwoławczego, formułuje precyzyjnie przesłanki, pozwalające na zastosowanie fikcji doręczenia przez awizo. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 tejże ustawy, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę lub też pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2).
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Organ prowadzący postępowanie musi zatem dysponować niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi zawiadomienie adresata o przesyłce, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas, jak też powinien posiadać informację, gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone.
Tylko i wyłączne dwukrotne awizowanie przesyłki nie jest wystarczające dla uznania, że doszło do skutecznego doręczenia pisma. Skutek prawny doręczenia mogą mieć bowiem tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w § 1-3 art. 44 k.p.a.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy z adnotacji i pieczęci zamieszczonych na kopercie załączonej do decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] 2011 r. znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, że przesyłka ta została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 25 lutego 2011 r. oraz, że po raz pierwszy awizowano ją w dniu 1 marca 2011 r., po raz drugi w dniu 8 marca 2011 r., a następnie w dniu 16 marca 2011 r. zwrócono do nadawcy jako niepodjętą w terminie. Wbrew twierdzeniu skarżącego data drugiego awiza została prawidłowo naniesiona na kopercie. Niemniej istotne jest, że na przesyłce brak jest jakichkolwiek informacji doręczyciela o tym, czy i w jaki sposób powiadomił adresata o miejscu odbioru przesyłki. Doręczyciel ani na dokumencie "potwierdzenie odbioru", ani na kopercie zawierającej doręczaną decyzję nie zawarł adnotacji, gdzie w tym konkretnym przypadku umieścił zawiadomienie o przesyłce.
Wobec takiego braku, wbrew stanowisku organu odwoławczego, nie można uznać skuteczności doręczenia zastępczego. Odnotowanie (w niniejszym przypadku tylko na kopercie zawierającej przesyłkę) wyłącznie informacji o awizowaniu, bez podania miejsca pozostawienia zawiadomienia, nie spełnia bowiem wymogu określonego w art. 44 § 2 k.p.a., to zaś nie pozwala uznać skuteczności takiego doręczenia.
Przyjmuje się, że to na dokumencie "potwierdzenie odbioru" powinny znaleźć się wszystkie informacje warunkujące zaistnienie domniemania doręczenie przesyłki: stwierdzenie, że doręczyciel nie zastał adresata w mieszkaniu, informacja, że zawiadomienie o umieszczeniu przesyłki zostało umieszczone w skrzynce pocztowej, w drzwiach mieszkania lub przy wejściu na posesję, oraz że przesyłki tej nie podjęto w terminie (por. postanowienie NSA z 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 695/12 oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 758/15).
Z analizy przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. z 2004 r., Nr 5, poz. 34 ze zm.) wydanego na podstawie delegacji zawartej w przepisie art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 9 stycznia 2004 r. Prawo pocztowe (Dz.U. Nr 130, poz. 1188) wynika, że to nadawca przesyłki decyduje o treści druku potwierdzenia odbioru załączonego do przesyłki. Zgodnie z § 10 ww. rozporządzenia, operator świadczy usługę w sposób umożliwiający uzyskanie potwierdzenia odbioru przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego, wyłącznie na pisemne żądanie nadawcy (ust. 1). Potwierdzenie odbioru polega na doręczeniu nadawcy formularza z pokwitowaniem adresata odbioru przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego. Do doręczenia formularza stosuje się odpowiednio przepisy art. 26 ustawy (ust. 2). Operator przyjmuje w placówce nadawczej od nadawcy żądanie, o którym mowa w ust. 1, na odpowiednio wypełnionym formularzu dołączonym do przesyłki lub przekazu pocztowego, opatrzonym napisem "Potwierdzenie odbioru" (ust. 3).
Stwierdzić zatem należy, że w sprawie nie było podstaw do przyjęcia fikcji doręczenia zastępczego. Organ odwoławczy wadliwie przyjął, że doręczenie decyzji organu pierwszej instancji w trybie przepisu art. 44 Kpa było skuteczne. W konsekwencji organ ten nieprawidłowo przyjął, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 17 marca 2011 r. Skutek procesowy doręczenia decyzji pierwszej instancji nie nastąpił.
Wobec tego, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 134 i 129 § 2 Kpa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę uwzględni zawarte w niniejszym uzasadnieniu wywody prawne w kwestii nieskuteczności doręczenia skarżącemu decyzji z dnia 24 lutego 2011 r. oraz rozważy kwestię czy odwołanie zostało w świetle przepisu art. 129 § 2 Kpa skutecznie złożone.
Sąd orzekł w pkt I wyroku na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w pkt II na podstawie przepisu art. 200 P.p.s.a.