Uzasadnienie
M. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2014 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z [...] 2014 r. Nr [...] o skierowaniu go na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W skardze M. O. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wyjaśniając, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż byłby zobowiązany poświęcić swój czas na wykonanie po raz drugi specjalistycznych badań oraz po raz kolejny ponieść ich koszty. Wskazał, że zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej i jest osobą bezrobotną, wobec czego koszt poniesienia badania będzie dla niego nadmiernym obciążeniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W cytowanym przepisie chodzi o szkodę majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, przy czym wymaga zauważania, że wykonanie badań lekarskich nie może rodzić samo w sobie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ istotą decyzji o skierowaniu na badania lekarskie jest poddanie się badaniom, a nie będące ich potencjalną konsekwencją cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie ewentualnego stwierdzenia na podstawie badań lekarskich istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdem będzie podlegała zaskarżeniu w odrębnym trybie.
Wyjaśniając bliżej, skierowanie na badanie lekarskie nie oznacza automatycznie pozbawienia prawa jazdy, a ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości co do stanu zdrowia osób, które uporczywie naruszają przepisy prawa o ruchu drogowym. Samo wykonanie badania nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.
Natomiast odnośnie podniesionego przez skarżącego argumentu o możliwości spowodowania znacznej szkody majątkowej poprzez konieczność pokrycia kosztów specjalistycznych badań, Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z regulacją przepisu art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r., Nr 30, poz. 151 ze zm.) osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art.
81. Ponowne badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy. Zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 7 a tej ustawy wysokość opłaty nie może przekroczyć 200 zł.
Wynika z powyższego, że pierwsze badanie lekarskie następuje nieodpłatnie, z czego też wynika, że wykonanie decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie automatycznie nie wiąże się z kosztami dla skierowanego. Na marginesie Sąd zauważa, że skarżący w niewystarczający sposób zobrazował swoją trudną sytuację materialną, gdyż poza stwierdzeniem, że zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej i jest osobą bezrobotną, nie uprawdopodobnił i nie przedstawił dokumentów wskazujących na to, że jego aktualna sytuacja finansowa czy jego rodziny nie pozwala na poniesienie jakichkolwiek kosztów.
Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie istotniejszym jest jak zwrócono wyżej uwagę, iż decyzja w przedmiocie skierowania na badania lekarskie ze swej istoty nie może spowodować dla skarżącego skutków opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż jej wykonanie (przeprowadzenie badania) stanowi jedynie etap w decydowaniu o ewentualnym cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Inaczej rzecz ujmując, sam charakter zaskarżonego aktu nie wskazuje, aby mógł on wywołać negatywne dla skarżącego skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.