Uzasadnienie
Wnioskodawczyni w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidoczniła brak osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek podała, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni 50 m2 z 31 metrowym mieszkaniem oraz nieruchomość rolna o powierzchni 0,1136 ha. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Stałe miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego skarżąca oszacowała na kwotę 675 zł otrzymywanej emerytury.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że emeryturę przeznacza na comiesięczne płatności tj. prąd, telefon, abonament, zakup leków oraz wyżywienie i środki czystości.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Przed złożeniem obecnego wniosku skarżąca domagał się wcześniej zwolnienia od kosztów sądowych które na mocy postanowienia z dnia 19 stycznia 2009 r. sygn. akt III SO/Kr 14/09 uzyskała (k. 22). Z akt sprawy nie wynika aby przyznane stronie w tym zakresie prawo pomocy zostało cofnięte. W konsekwencji uznania, że skarżąca korzysta już ze zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie strony z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków – obecny wniosek skarżącej jest w tym zakresie bezprzedmiotowy. Nie sprzeciwia się to jednak rozpoznaniu jej wniosku o ustanowienie adwokata z tym wszak zastrzeżeniem, że obecny wniosek skarżącej należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa.
Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że ewentualne ustanowienie dla strony adwokata przy wcześniejszym jej zwolnieniu od kosztów sądowych wpisuje się w dyspozycję art. 245 §2 ppsa. Przyjęciu odmiennej optyki stoją na przeszkodzie argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa a także zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowi nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącej mają walor li tylko teoretyzujący. Na podstawie złożonego wraz z wnioskiem (art. 243 ppsa) oświadczenia skarżącego o jakim mowa w art. 252 ppsa – które należy uznać za wystarczające - i opierając się na argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej należy podnieść, że możliwości płatnicze tej emerytki z niewielkim świadczeniem - którego znaczną część biorąc pod uwagę aktualne choćby tylko ceny nośników energii pochłaniają bieżące koszty utrzymania - są znikome i wystarczają na opędzenie podstawowych potrzeb. Zbycia domu w celu zdobycia środków na koszty postępowania trudno od niej wymagać. Stanowiłoby to bowiem pozbawienie skarżącej koniecznego utrzymania (por. orzecz. SN z 6.11. 1953 r., IC 1427/53 OSN 54/2/52). Zarazem z zasad doświadczenia życiowego wynika, że osoba starsza powinna dysponować pewnym zabezpieczeniem na wypadek poważniejszych powikłań zdrowotnych nawet gdy Państwo deklaruje powszechny oraz bezpłatny dostęp do służby zdrowia.
Pozostaje bowiem cały szereg kosztów dodatkowych choćby na część leków nierefundowanych czy zaordynowanej diety. Trudno też czynić emerytce zarzuty, że nie stara się poprawić swej sytuacji własnym staraniem. Bieżące dochody wnioskodawczyni nie pozwalały jej czynić zaś oszczędności.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów.