Uzasadnienie
W dniu 26 marca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek A. K., działającej przez ustawowego pełnomocnika – S. K. - o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2009 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W pozostałym zakresie wniosek oddalił.
Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 czerwca 2009 r.
Skarżąca wniosła od powyższego postanowienia sprzeciw, który został nadany w Urzędzie Pocztowym w dniu 3 lipca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Ponieważ sprzeciw został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym podlega ponownemu rozpatrzeniu.
Zgodnie z przepisem art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W myśl art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Podnieść należy, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Koszty te są bowiem rodzajem daniny publicznej. Zasadą wynikającą z art. 84 Konstytucji RP jest powszechność i równość ponoszenia danin publicznych. Zwolnienie od ich ponoszenia oznacza przerzucenie ciężaru na budżet państwa, a w efekcie na współobywateli. Prawo pomocy jest zatem instytucją o charakterze wyjątkowym i jako takie winno być stosowane jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawcy nie posiadają żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
W niniejszym przypadku skarżąca we wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z ojcem i bratem.
We wniosku uwidoczniono, że do ojca skarżącej należy odziedziczony 40 metrowy dom w miejscowości S., nieruchomość rolna o pow. 0.1176 ha oraz mieszkanie służbowe w miejscowości B.. Skarżąca i osoby pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym nie posiadają żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Na miesięczne dochody gospodarstwa domowego skarżącej składa się emerytura jej ojca wypłacana mu ostatnio w kwocie 1762,81 zł (dowód: kopia przekazu). Na uzasadnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy podniesiono, że małoletnia uczęszcza jeszcze do szkoły, co wiąże się z określonymi kosztami. Jej brat ostatnimi czasy opuścił natomiast warunkowo zakład karny a poszukując pracy obecnie jest na utrzymaniu ojca. Na miesięczne wydatki tego gospodarstwa domowego składa się ok. 400 zł czynszu za mieszkanie (dowód: kopie potwierdzeń wpłaty), 300 zł tytułem rat spłacanego zadłużenia (dowód: kopie potwierdzeń), wynikającego z wydanego przez Sąd Rejonowy nakazu zapłaty 4.577,20 zł (dowód: kopia nakazu zapłaty, wezwanie przedegzekucyjne), 72 zł za wodę (dowód: kopia faktury), 163 zł za energię elektryczną (dowód: kopia faktury), 46 zł za butle gazową, 100 zł wydatków związanych z obowiązkiem szkolnym, 200 zł kosztuje utrzymanie 23 letniego samochodu [...], 100 zł na medykamenty.
Sąd. mając na względzie przedstawione przez skarżącą we wniosku o prawo pomocy okoliczności, które mają odzwierciedlenie w złożonych dokumentach, stwierdził, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sytuacja materialna skarżącej i jej rodziny jak i status skarżącej uzasadniają także ustanowienie dla niej profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, zwłaszcza, że jej ustawowy pełnomocnik z uwagi na regulacje ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może jedynie ją reprezentować w postępowaniu przed sądem w I instancji, nie może natomiast wnosić i wywodzić ewentualnych środków zaskarżenia od wyroku tego sądu.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.