Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, wnuczką i wnukiem.
Zadeklarował brak nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych.
Stałe miesięczne dochody wspólnego gospodarstwa domowego wyliczył łącznie na kwotę 3000 zł. Składa się na to jego renta w wysokości 700 zł, zarobki w wysokości 1300 zł, emerytura żony w wysokości 1000 zł.
Uzasadniając swoje starania odniósł się do okoliczności nurtującej go sprawy.
Wezwany wyjaśnił, że dom w którym zamieszkuje należy do córki. Przy jego darowiźnie zastrzegł sobie dożywotnie w nim zamieszkanie i dokładanie do opłat oraz życia. Przedłożył kopie rachunków za prąd po 64,46 zł, telefon na 138 zł, gaz na 56,89 zł, wodę na 90,91 zł. Prócz tego oświadczył, że wywóz śmieci to obecnie 7 zł od osoby a w domu zameldowane jest 7 osób. Podatek od domu i działki to 333 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące m.in. ustanowienie adwokata o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
W realiach rozstrzyganego przypadku skarżący złożył oświadczenie, które uzupełnione dodatkowymi wyjaśnieniami prowadzi do wniosku, że przy deklarowanych dochodach 3000 zł miesięcznie i wykazanych obciążeniach na poziomie ok. 400 zł skarżący jest w stanie pokryć koszty sądowe w sprawie. Tym bardziej, że można tracić z pola widzenia i tej części oświadczeń skarżącego, gdzie powiada, że przy dokonanej darowiźnie domu zastrzegł sobie dożywotnie w nim zamieszkanie a także dokładanie się do opłat i życia.
Skoro zaś sytuacja materialna skarżącego przedstawia się w ten sposób, to przyznanie mu w takich warunkach prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. Sprzeciwia się temu zarówno reguła prawa ustanowiona w przepisie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa jak i aktualne poglądy doktryny zgodnie z którymi jest to instytucja o charakterze wyjątkowym, która powinna stanowić przywilej dla osób, które muszą korzystać z ochrony prawnej przed sądem a w przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu (tak H Knysiak – Molczyk w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". pod redakcją prof. T. Wosia. Warszawa 2005 s. 631). Postulatom tym wtóruje zresztą praktyka orzecznicza sądów administracyjnych zgodnie z którą, udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. postan. NSA z 27 maja 2008 r. I FZ 160/08).
Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.