Uzasadnienie
S. M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka w wysokości 1.576,18 zł. W skład majątku wnioskodawcy wchodzi dom o powierzchni 79 m² na działce wielkości 0,5326 ha. Zobowiązania i stałe wydatki S. M. przedstawiają się następująco: podatek gruntowy 137 zł rocznie, opał 4.000 zł rocznie, nieczystości 112 zł, śmieci 84 zł rocznie, OC samochodu 450 zł rocznie, telefon 35 zł miesięcznie, energia elektryczna 79 zł, butla z gazem 27 zł miesięcznie, lekarstwa 150 zł, rehabilitacja oraz wyjazdy do lekarza 130 zł miesięcznie.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że jest rencistą inwalidą na skutek wypadku przy pracy, nie widzi na jedno oko. Choruje na raka pęcherza, pozostaje pod opieką Wojewódzkiego Szpitala w B. Ponadto ma problemy neurologiczne w związku z uszkodzonym kręgosłupem. Jedynym źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Odnośnie wniosku S. M. o zwolnienie od kosztów sądowych należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Do takiej właśnie kategorii należy przedmiotowa sprawa, opatrzona symbolem 6320. Powyższe oznacza, że skarżący nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych z mocy samego prawa. Zwolnienie dokonane na mocy niniejszego przepisu, oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków.
W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie jego wniosku w tym przedmiocie stało się zbędne. W takiej sytuacji postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych należało umorzyć na podstawie przepisu art. 249a p.p.s.a. stanowiącym, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W konsekwencji orzekający działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowił jak w pkt. I sentencji.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący domaga się również ustanowienia na jego rzecz pełnomocnika. Zgodnie z art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy mają odpowiednie zastosowanie dla stron korzystających z ustawowego zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Z przepisu art. 245 § 3 p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje ustanowienie pełnomocnika. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny.
Zdaniem orzekającego S. M. wykazał, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Nie jest on bowiem w stanie ponieść we własnym zakresie kosztów wynagrodzenia adwokata z wyboru bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu. Skarżący jest inwalidą cierpiącym na szereg schorzeń, w tym chorobę nowotworową, pozostającym pod stałą opieką lekarską. Stan jego zdrowia wiąże się z wydatkami ponoszonymi na zakup lekarstw, rehabilitację oraz wyjazdy na wizyty lekarskie. Jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy jest niewysoka renta inwalidzka, w całości przeznaczana na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania i leczenia. Nie posiada on żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone.
Przedstawiona sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego pozwala na stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym, dlatego orzeczono jak w pkt II sentencji na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.