Uzasadnienie
Postanowieniem Starszego Referendarza Sądowego z dnia 15 marca 2017 r. przyznane zostało skarżącemu S. M. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Dziekan ORA zarządzeniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata J. B. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu przed Sądem I instancji. Wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił oraz przyznał na rzecz wyznaczonego adwokata kwotę 240 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług.
W dniu 18 sierpnia 2017 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga kasacyjna od wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 maja 2017 r. sporządzona w dniu 16 sierpnia 2017 r. przez adwokata J. B. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu ze skargi kasacyjnej w wysokości 150% opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 2a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714) z uwagi na duży nakład pracy adwokata oraz wysoki stopień zawiłości sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 2431/17 skargę kasacyjną oddalił. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu zostało przekazane do rozpoznania przez Sąd I instancji.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714, dalej: rozporządzenie).
Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem:
- 1) nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;
- 2) wartości przedmiotu sprawy;
- 3) wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;
- 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (zgodnie z ust. 2 § 4 rozporządzenia).
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit "b" rozporządzenia opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % opłaty określonej w pkt 1, która w niniejszej sprawie wynosi 240 zł (zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c"). Zatem za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej opłata wynosi 120 zł (240 zł x 50% = 120 zł).
Opłatę tą podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 27,60 zł (120 zł x 23% = 27,60 zł) w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, a stawkę podatku od towarów i usług przyjmuje na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).
Orzekający nie przychylił się do wniosku pełnomocnika o przyznanie mu wynagrodzenia w podwyższonej 150% stawce. Wnioskodawca nie wskazał bowiem szczególnych okoliczności uzasadniających podwyższenie stawki wynagrodzenia. Nie podał na czym miał polegać ponadprzeciętny nakład pracy przy sporządzeniu skargi kasacyjnej, ani czym przejawiał się szczególnie skomplikowany charakter sprawy. W ocenie orzekającego podjęte przez pełnomocnika czynności nie przekraczają granic zwykłej staranności pełnomocnika, zatem nie dają podstawy do zastosowania w przedmiotowej sprawie podwyższonej stawki opłaty.
Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy należy uznać, że kwota 120 zł wynagrodzenia powiększona o należny podatek od towarów i usług (27,60 zł) jest adekwatna do wkładu pracy pełnomocnika na obecnym etapie postępowania.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.