Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 października 2020 r. skarżący K. J. wniósł skargę "w przedmiocie bezczynności skarżonego organu po prawomocnym i merytorycznym wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 roku, stwierdzającego jednoznacznie brak podstawy prawa materialnego do cofnięcia wobec zwolnienia ze służby czynnej w Policji z dniem [...] 2005 roku i nabycia od dnia 1 maja 2005 roku praw do świadczeń z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji przyznanego stronie decyzją ostateczną źródłową równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, zatem uchybienia przez organ nakazu z art. 153 i 170 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz w tym samym zakresie uchybienia art. 153 i 170 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakresie wykładni prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - wyrok sygnatura akt III SA/Kr 1018/09 wiążącego i ten sąd z mocy art. 153 i 170 ppsa, oraz przywołanej w tym orzeczeniu i przyjętej wykładni potwierdzonej orzeczeniami NSA dla spraw sądowo administracyjnych III SA/Kr 449/09 i III SA/Kr 720/10, w przedmiocie prawa dobrze i słusznie nabytego, w związku z data zwolnienia ze służby czynnej i datą powstania praw z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym f-szy Policji, w mojej sprawie dat odpowiednio 30 kwietnia i 1 maja 2005 roku.
Pomimo odległej daty i prawomocności, jak i wiążącej mocy wymienionych wyroków sadów administracyjnych skażony organ podejmuje co prawda działania i czynności prawnie wadliwe i nie zmierzające do załatwienia sprawy strony zgodnie z tymi rozstrzygnięciami i zakresem związania tegoż organu wykładnia prawa w tym wyrokach sądów ogłoszonej w mojej sprawie (...)".
Powołanym wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08 WSA w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 7 maja 2008 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 3 marca 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Wobec treści skargi należało ją potraktować jako skargę na niewykonanie prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08.
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Brzmienie art. 154 § 1 p.p.s.a. dopuszcza wniesienie skargi z żądaniem wymierzenia grzywny organowi jedynie w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niedopuszczalna jest natomiast skarga na niewykonanie wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt l OSK 160/16).
Tymczasem wyrok, którego niewykonanie skarżący zarzucił organowi dotyczy kontroli legalności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 7 maja 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 3 marca 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wskazane decyzje.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy, skarga zatem podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona na niewykonanie wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, a nie na wyrok w sprawie bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego, a ponadto dotyczy niewykonania wyroku przez organ, którego nie dotyczył wyrok.
Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.