Uzasadnienie
Skarżący w złożonym dnia 27 marca 2013 r. (data wpływu) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, oświadczając że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz trzema córkami.
Określając majątek swój i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uwidocznił, że w jego skład wchodzi mieszkanie o powierzchni 41 m2. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Miesięczne dochody gospodarstwa domowego skarżący oszacował na kwotę 700 zł przyznanych żonie z MOPS.
Uzasadniając swoje starania odniósł się do okoliczności nurtującej go sprawy.
Z urzędu stwierdza się, że postanowieniem z dnia 29.11.2012 r. sygn. akt I OZ 848/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego (k.
- 59) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8.08.2012 r. sygn. akt III SA/Kr 305/12 oddalające wnioski skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (k.
- 51) wydane po sprzeciwie skarżącego (k.
- 38) od postanowienia referendarza sądowego (k. 29).
W uzasadnieniu tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący mimo wezwania do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez udokumentowanie swoich miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem swoim i członków swojej rodziny, przedłożenia zaświadczenia z właściwego urzędu pracy o nadaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej oraz przedłożenie kserokopii decyzji MOPS o przyznaniu zasiłków dla skarżącego lub członków jego rodziny, złożenia oświadczenia o braku uzyskiwania dochodów z prac dorywczych, ograniczył się wyłącznie do wskazania, że nie podejmował wraz z żoną żadnego dodatkowego zatrudnienia oraz, ze jego wydatki sprowadzają się do zakupu 1 chleba i masła dziennie, starając się przy tym częściowo przerzucić na Sąd ciężar uzyskania dokumentów, do których przedstawienia został wezwany.
W konsekwencji niekorzystne dla skarżącego rozstrzygniecie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spowodowane było wyłącznie wybiórczym, a co za tym idzie, nieprzekonywującym zaprezentowaniem przez skarżącego własnej sytuacji majątkowej.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Na wstępie wyjaśnić trzeba, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego choć przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczają możliwość wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy tak przez osoby fizyczne jaki i osoby prawne, to jednak odmienna ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku możliwa jest wyłącznie po zmianie istotnych okoliczności mających wpływ na tę ocenę (sygn. akt. I OZ 416/05). Sam wniosek powinien zaś zawierać twierdzenia, że od chwili prawomocnej odmowy przyznania prawa pomocy nastąpiła zmiana okoliczności (por. także uzasadnienie postan. SN z 23 lutego 1999 r. I CKN 1064/97 OSNC 1999/9/153).
W realiach niniejszej sprawy skarżący przeszedł nad sygnalizowanymi kwestiami do porządku. W obecnym wniosku nie powołał bowiem żadnych nowych okoliczności w stosunku do tych, które ujawnił w poprzednim wniosku (vide: k. 19-20) oraz jakie zechciał był przedstawić (vide: k. 26). Ponadto z treści złożonego wniosku nie da się wyinterpretować twierdzenia aby od chwili prawomocnego oddalenia poprzedniego wniosku nastąpiła istotna zmiana okoliczności. Wreszcie nie można tracić z pola widzenia, że skarżący nie podjął nawet próby ujawnienia informacji żądanych uprzednio od niego (k. 23). Zarazem w sytuacji gdy po lekturze uzasadnień postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.11.2012 r. sygn. akt I OZ 848/12 (k. 113-116) oraz postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8.08.2012 r. skarżący wiedział o warunkach jakie oświadczenie strony powinno spełniać oraz niezbędnych danych, które powinno zawierać i dokumentach źródłowych jakie należy przedstawić, to obecnie nie było potrzeby wzywania strony po raz kolejny.
Jedynym refleksem takiego działania byłoby bowiem przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym przypomnieć też wypada, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05).
Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 i art. 245 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.