Uzasadnienie
Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu (k. 20 i n.) wyznaczony przez ORA w osobie adwokata K. K. – C. (zarządzenie Dziekana k.
30) wraz ze złożeniem sporządzonej skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 października 2010 r. wniósł "o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz pełnomocnika z urzędu, które nie zostały pokryte ani w całości ani w części" (vide: k. 66).
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o wynagrodzeniu dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną wyjaśniając, iż to przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny, który jest w tym przedmiocie sądem pierwszej instancji.
W piśmie datowanym na dzień 8 sierpnia 2011 r. które do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego wpłynęło dnia 16 sierpnia 2011 r. adwokat ponowił swój wniosek o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu kasacyjnym z urzędu, które to koszty nie zostały pokryte ani w całości ani w części.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w § 20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku należy uznać, zostało ono złożone przez adwokata.
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej adwokatowi przysługuje opłata w wysokości 120 zł powołanego rozporządzenia gdyż kwota ta odpowiada 50% stawki należnej za czynności adwokackie stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b powołanego rozp. Min. Spr. z dnia 28 września 2002 r. Pamiętać bowiem trzeba, iż adwokat został dla strony ustanowiony jeszcze przed wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i za podjęte w pierwszej instancji czynności otrzymał już stosowne wynagrodzenie (vide: pkt. II wyroku WSA z dnia 6 października 2010 r. k. 46).
Zarazem brak było wystarczających podstaw do tego aby przyznać adwokatowi podwyższone wynagrodzenie (§2 ust. 1 rozp). Nie uzasadniał tego ani charakter sprawy ani obszerność jej akt. Biorąc zaś pod uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny nie odnalazł w skardze kasacyjnej usprawiedliwionych podstaw co skutkowało jej oddaleniem trudno też mówić o wkładzie pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.