Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2010 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata (k. 20 i n..), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa K. K. – C. (vide: zarządzenie Dziekana ORA k. 30). Rzeczony adwokat reprezentował skarżącego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie (vide: protokół rozprawy k.
- 45) a następnie po wyroku (k.
- 46) sporządził i wniósł skargę kasacyjną (k. 64 i n.) nie brał już jednak udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, gdyż w jego miejsce Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adw. R. W. (vide: k. 26 akt. o sygn. I OSK 31/11), który stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i przed jej zakończeniem wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej, co do zastępstwa prawnego oświadczając, że koszty te nie zostały w żadnym zakresie pokryte (vide: odpis protokołu rozprawy sygn. akt. I OSK 31/11 k. 79-80)
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o wynagrodzeniu dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną wyjaśniając, iż to przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny, który jest w tym przedmiocie sądem pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku należy uznać, że zostało ono złożone przez adwokata.
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sam udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - w sytuacji jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat - adwokatowi przysługuje opłata w wysokości 180 zł powołanego rozporządzenia, gdyż kwota ta odpowiada 75% stawki należnej za czynności adwokackie stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. c) w związku z pkt. 1 lit. c) powołanego rozp. Min. Spr. z dnia 28 września 2002 r.
Zarazem brak było wystarczających podstaw do tego aby przyznać adwokatowi podwyższone wynagrodzenie (§2 ust. 1 rozp). Nie uzasadniał bowiem tego ani nakład jego pracy ani charakter sprawy ani obszerność jej akt. Przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny akta sprawy prowadzonej pod sygnaturą I OSK 31/11 uwidaczniają, że adwokat nie składał w sprawie żadnych pism. Obszerność akt sprawy, stopień skomplikowania jej przedmiotu i stanu prawnego oraz zakres sporządzonej przez poprzednika skargi kasacyjnej z którą musiał się zapoznać nie odbiegały od przeciętnych. Biorąc pod uwagę, treść adnotowanych w protokóle rozprawy wypowiedzi pełnomocnika (vide: odpis protokołu rozprawy sygn. akt. I OSK 31/11 k. 79-80) trudno też mówić o większym wkładzie adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.
Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega jednak powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Z przytoczonych względów orzeczono więc jak w sentencji na podstawie powołanych w uzasadnieniu przepisów.