Uzasadnienie
S. K. zaskarżyła 29.01.2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7.12.2007r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2006r. znak [...] zmieniającą decyzję z dnia [...] 2006r. znak [...] w ten sposób, że wstrzymana została z dniem 23.10.2006r. realizacja świadczenia w formie specjalistycznych usług opiekuńczych.
Na rozprawie w dniu 17.03.2009r. adwokat skarżącej wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy poinformował Sąd, że nie uzyskał pełnomocnictwa od skarżącej a pismo w tej sprawie przesłane do S. K. wróciło z adnotacją, że "adresat zmarł".
Okoliczność ta została potwierdzona przez Urząd Stanu Cywilnego, który przesłał odpis skrócony aktu zgonu S. K. Wynika z niego, że skarżąca zmarła w dniu 10.01.2009r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.
Stan faktyczny niniejszej sprawy odpowiada powyższemu, ponieważ przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi S. K. jest decyzja w przedmiocie usług opiekuńczych.
O charakterze usług opiekuńczych stanowi art. 50 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008r., Nr 115, poz. 1278), w ust. 1, poprzez stwierdzenie, że osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych oraz w ust. 3 określając, że usługi obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem.
Przyznanie usług opiekuńczych wiąże się ściśle zatem z sytuacją osobistą czy bytową danej osoby, stąd zasadnym jest wniosek, że prawo do usług opiekuńczych w przedmiocie których wypowiadała się zaskarżona decyzja było ściśle związane z osobą S. K., co z kolei uzasadnia umorzenie postępowania w sprawie ze skargi S. K. na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a.