Postanowienie WSA w Krakowie z 30 kwietnia 2008 r., III SA/Kr 348/08

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Rozpoznanie

w dniu 30 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. o wznowienie postępowania

Sprawa

w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2006 sygn. akt. III SA/Kr 1208/05 w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Skład

Sędzia NSA Piotr Lechowski przewodniczący

Uzasadnienie

Dnia 3 marca 2008 r. (data nadania – koperta) K. J. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 1208/05.

Skargę oparto na przepisie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W jej uzasadnieniu zakwestionowano prawidłowość rozstrzygnięcia tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na późniejsze wykrycie przez stronę orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zapadłego w podobnej sprawie, którego strona wcześniej nie znała. Zdaniem skarżącego, wyrok sądu gdańskiego winien być uznany za dowód w sprawie, gdyż dokonana w nim interpretacja przepisów dotyczących równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w stosunku do emeryta policyjnego, jest o wiele korzystniejsza dla skarżącego aniżeli ta, której dokonał tutejszy sąd administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Stosownie do przepisu art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa" w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem może być wznowione postępowanie.

Przepis art. 280 § 1 ppsa nakłada na Sąd obowiązek badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a w braku jednego z tych wymagań Sąd obowiązany jest skargę odrzucić.

Zgodnie z art. 277 ppsa skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia chyba, że podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji. Wówczas termin liczony jest od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Stosownie do przepisu art. 279 ppsa skarga o wznowienie postępowania winna zawierać podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.

Z treści skargi o wznowienie wynika, że wiedzę o treści orzeczenia WSA w Gdańsku uzyskał w styczniu 2007 r. w czasie gdy "(...) toczyło się postępowanie w sprawie skargi kasacyjnej, która została odrzucona z uwagi na przekroczenie terminu ustawowego (...)".

Prawomocne zakończenie sprawy, której dotyczy skarga o wznowienie postępowania, nastąpiło z końcem dnia 28 marca 2007 r., gdyż z tym dniem upłynął przewidziany art. 177 § 1 ppsa, trzydziestodniowy termin do skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej.

Skoro jak wynika z treści skargi o wznowienie, od stycznia 2007 r. znana była skarżącemu okoliczność, którą traktuje jako podstawę wznowienia, trzymiesięczny termin przewidziany art. 277 ppsa do złożenia skargi o wznowienie postępowania upływał najpóźniej z końcem miesiąca kwietnia 2007 r.

Wniesiona zatem dopiero dnia 3 marca 2008 r. skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona po upływie terminu przewidzianego art. 277 ppsa. Okoliczność, iż toczące się postępowania wpadkowe w przedmiocie zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej, oraz w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, opóźniały chwilę z jaką mógł Sąd przystąpić do ustalenia daty uprawomocnienia się wyroku, nie ma w świetle art. 277 ppsa wpływu na początek biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie.

Wniesiona skarga o wznowienie postępowania nie opiera się też na ustawowej podstawie wznowienia.

Mimo bowiem tego, że skarżący opiera swoje żądanie na przepisie art. 273 § 2 ppsa, który dopuszcza skargę w razie wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu to jednak nie można tracić z pola widzenia, że orzeczenie sądowe, powołane przez skarżącego w celu udowodnienia słuszności swojego poglądu prawnego, nie jest ani okolicznością faktyczną ani dowodem, o których mowa w tym przepisie. Bez znaczenia jest argumentacja skarżącego, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku winien być uznany jako dowód w sprawie albowiem dokonana tam interpretacja przepisów dotyczących równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w stosunku do emeryta policyjnego jest całkowicie odmienna od zastosowanej przez WSA w Krakowie i wskazuje, że prawo do równoważnika nigdy nie wynikało z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. z póź. zmianami w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, lecz z przepisów rozdziału 8 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. w delegacji art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Sąd bada, bowiem każdą sprawę osobno i wydaje orzeczenie w zależności od zebranego materiału, ustaleń i zaistniałych okoliczności i dotyczy ono tylko tej sprawy, w której zapadło (patrz wyrok NSA z 27 stycznia 2006 r. II OSK 1452/05, post. WSA w Gliwicach z 24 października 2005 r. IV SA/GL 582/05).

Żaden z przepisów Działu VII ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje też możliwości wniesienia skargi na podstawie zarzutu błędnej wykładni prawa.

Mając powyższe na uwadze skarga o wznowienie postępowania ulegała odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 ppsa ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako wniesiona po terminie i nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.