Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że jest samotny.
Określając swój majątek podał, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody oszacował na 440,23 zł świadczenia emerytalnego.
Uzasadniając swoje starania podniósł, że 72 letnim emerytem, obciążonym alimentami na dwóch synów w kwocie 934,68 zł. Wskazał na wykazany przez siebie dochód argumentując, że lokuje się poniżej minimum ubóstwa.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył wymagane oświadczenie które jest wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący nie należy do osób zamożnych. Nie posiada majątku. Utrzymuje się z niskiego świadczenia emerytalnego. Jest obarczony alimentami. Uwzględniając wiek skarżącego trudno czynić mu zarzut, że nie stara się poprawić swojej sytuacji bytowej. Z zasad doświadczenia życiowego wynika zaś, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi skarżący dysponuje wystarczają z trudem na opędzenie podstawowych potrzeb życiowych.
Uwzględniając to wszystko, udzielono więc skarżącemu wnioskowanej pomocy, o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.