Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym dnia 12 maja 2010 r. na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidoczniła brak osób z którymi pozostawałaby we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek podała, że należy do niej mieszkanie o powierzchni 43,5 m2. Zadeklarowała że nie ma zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Wysokość swoich dochodów oszacowała na 1239 zł emerytury.
Uzasadniając swoje starania wyraziła swój pogląd na sprawę. Wskazała, że w jej przypadku czynsz to wydatek 273,95 zł, za gaz płaci 174,24 zł, za telefon 92,92 zł, za energię elektryczną 41,54 zł. Do tego dochodzą raty spłacanych pożyczek po 190,02 zł i 417,17 zł. Nadmieniła, że w spółdzielni posiada zadłużenie na 1100,52 zł. Podniosła, że jest osobą niepełnosprawną i całkowicie niezdolną do pracy. Brakuje jej na leki i leczenie.
Do wniosku dołączyła kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, orzeczenia o niezdolności do pracy, decyzji ZUS o waloryzacji świadczenia, pism kierowanych przez nią do parlamentarzystów i korespondencji otrzymanej z UM, informacji spółdzielni o zmianie wysokości opłat, fakturę za gaz, telefon, zaświadczenia spółdzielni o wysokości zadłużenia, pokwitowań wpłat za energię elektryczną, mieszkanie, rat w SKOK.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
W niniejszej sprawie wyrok wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jest prawomocny od dnia 12 stycznia 2010 r. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest postanowienie z dnia 2 lutego 2010 r. o stwierdzeniu prawomocności (k. 19v.). Zarazem nie ulega wątpliwości, że obecny wniosek o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni złożyła w dniu 12 maja 2010 r. wynika to bowiem z datownika prezentaty tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przyłożonego na formularzu PPF z adnotacją "osobiście"
Mając to na uwadze wypada zauważyć, że stosownie do treści art. 243 §1 ppsa prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z przepisu tego wynika więc, iż prawo pomocy nie może być przyznane w przypadku, gdy postępowanie w sprawie zostało zakończone. Praktyka orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszcza co prawda takie rozumienie określenia "tok postępowania", które obejmuje także postępowanie zainicjowane przez stronę po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowania w sprawie, które ma poprzez przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (por. postan. NSA z 21 marca 2006 r. I OZ 346/06). W realiach rozstrzyganego przypadku nie można jednak tracić z pola widzenia tego, że takowy wniosek skarżącej (k 24) został przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucony (k. 27-29) a zażalenie na to postanowienie skarżąca złożyła z uchybieniem ustawowego terminu.
Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest bowiem proste zestawienie dat doręczenia skarżącej odpisu tego postanowienia w dniu 4 maja 2010 r. (vide: potwierdzenie odbioru) z datą 13 maja 2010 r. kiedy to skarżąca dopiero sporządziła i wniosła osobiście zażalenie (vide: pieczęć prezentaty i adnotacji urzędowych). Podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż w międzyczasie złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie może odnieść skutku bo jak już była o tym mowa powyżej zdarzenie to miało miejsce zaledwie dzień wcześniej tj. 12 maja 2010 r. a więc także po upływie terminu przewidzianego do wniesienia zażalenia.
W konsekwencji tego wszystkiego wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony (por. post. NSA z 14.11.2006 r. II FZ 718/06, post. NSA z 4.07.2006 r. II OZ 684/06). Przyjmując jednocześnie stanowisko tutejszego sądu wyrażone w postanowieniu z dnia 28 lipca 2008 r. sygn. III SA/Kr 505/08, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości odrzucenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, a jedyne ograniczenia, co do jego rozpoznania może wynikać z art. 257 ppsa, wniosek skarżącej podlegał oddaleniu jako bezzasadny, niezależnie od sytuacji materialnej i zdrowotnej strony oraz przedmiotu sprawy.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 ppsa.