Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 maja 2016r., sygn. akt III SA/Kr 444/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. B. na postanowienie Wojewody z dnia 22 lutego 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, gdyż skarżący, pomimo wezwania, nie podpisał skargi.
Pismem z dnia 1 września 2016r. pełnomocnik z urzędu skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że skarżący co prawda złożył swój podpis, jednak uczynił to na załączonej do skargi kopii pierwszej strony odpowiedzi na skargę. Pomyłka skarżącego wynikała z tego, że jest on dalekowidzem, a na poczcie, gdzie podpisywał pismo nie miał przy sobie okularów, gdyż zgubił je tego samego dnia a nie miał możliwości wyrobienia sobie nowych okularów w tak krótkim czasie. Pełnomocnik skarżącego podniósł również, że przed upływem terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący m.in. ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Powołując się na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych, pełnomocnik skarżącego wskazał, że złożenie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie wstrzymuje wprawdzie biegu terminów do dokonania czynności procesowych, jednak brak profesjonalnego pełnomocnika powinien być traktowany jako niezawiniona przyczyna w niezachowaniu terminu na dokonanie czynności procesowej przez stronę.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego, stanowisko pozbawiające skarżącego możliwości przywrócenia terminu do wniesienia skargi oznaczałoby, iż pełnomocnik z urzędu został dla niego ustanowiony na tym etapie postępowania zupełnie niecelowo i na próżno.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718, zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności art. 85-89 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 85 cyt. ustawy czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w art. 87 p.p.s.a. ustawodawca określił jakie wymogi muszą zostać spełnione by sąd mógł uwzględnić taki wniosek:
- – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.),
- – w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.),
- – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.),
- – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2014 r., sygn.. akt II FZ 1046/14: "Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu."
W ocenie Sądu, w treści wniosku skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Braku swojej winy skarżący upatruje w tym, że z powodu wady wzroku i zgubienia okularów, omyłkowo złożył swój podpis na załączonej do skargi kopii pierwszej strony odpowiedzi na skargę.
Twierdzenia skarżącego nie są wiarygodne. Należy zwrócić uwagę, że skarga została przez niego sporządzona pismem ręcznym, a odpowiedź na skargę pismem maszynowym. Znacząco różny jest też układ tekstu w skardze i na pierwszej stronie odpowiedzi na skargę. Skarżący mógł więc bez trudu zorientować się, że nie podpisuje skargi.
W ocenie Sądu skarżący mając problemy ze wzrokiem i nie posiadając okularów, powinien był podjąć starania zmierzające do skorzystania z pomocy innej osoby przy podpisywaniu skargi. Jego zachowanie dowodzi braku należytej staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy,.
Niezasadne są również twierdzenia pełnomocnika skarżącego, że brak profesjonalnego pełnomocnika powinien być traktowany jako niezawiniona przyczyna w niezachowaniu terminu na dokonanie czynności procesowej przez stronę, a przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby, iż pełnomocnik z urzędu został dla skarżącego ustanowiony na tym etapie postępowania zupełnie niecelowo i na próżno. Jak to już zostało wyżej wskazane, we wniosku o przywrócenie terminu strona winna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Samo więc ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu nie jest samodzielną i wystarczającą przesłanką do przywrócenia terminu.
Nie można również uznać, że odmowa przywrócenia terminu spowoduje, że pełnomocnik z urzędu został dla skarżącego ustanowiony niecelowo i na próżno. Skarżący skorzystał bowiem z usług profesjonalnego pełnomocnika, który sporządził i wniósł w jego imieniu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Nieuwzględnienie przez Sąd tego wniosku nie oznacza jednak, że pełnomocnik został ustanowiony na próżno.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a w związku z tym orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.