Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 maja 2016r., sygn. akt III SA/Kr 444/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. B. na postanowienie Wojewody z dnia 22 lutego 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, gdyż skarżący, pomimo wezwania, nie podpisał skargi.
Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego radcę prawnego.
Pełnomocnikiem skarżącego z urzędu został wyznaczony radca prawny W. S., który pismem z dnia 1 września 2016r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Postanowieniem z dnia 26 września 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Pismem z dnia 29 września 2016r. radca prawny W. S. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016r. referendarz sądowy oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia, gdyż rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015r. poz. 1805) nie reguluje stawek wynagrodzenia radcy prawnego za złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
W sprzeciwie od powyższego postanowienia referendarza sądowego radca prawny W. S. wniósł o jego zmianę i przyznanie mu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniu referendarza sądowego pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że wynagrodzenie przysługuje mu nie za złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, czy za jakąkolwiek inną czynność, lecz za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu sądowym. Wynika to z treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w/w rozporządzenia. Poza tym referendarz sądowy nie zauważył, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wniesiona została ponownie sama skarga.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady otrzymywania przez radców prawnych wynagrodzenia, o którym mowa w powołanym przepisie, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015r. poz. 1805). Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1) w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł, c) w innej sprawie - 480 zł. Z kolei zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Ust. 2 tego przepisu stanowi, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Radca prawny W. S. został wyznaczony na pełnomocnika skarżącego i w jego imieniu złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnikowi skarżącego przysługuje zatem wynagrodzenie za sporządzenie tego wniosku, gdyż wynagrodzenie pełnomocnikowi należy się za wszystkie czynności podjęte w toku postępowania. Wysokość wynagrodzenia jest uzależniona od skomplikowania sprawy i rodzaju podjętych przez niego czynności. Zgodnie z art. 250 § 2 p.p.s.a., w uzasadnionych przypadkach sąd może obniżyć wynagrodzenie. Zdaniem Sądu, z takim uzasadnionym przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W tej sprawie wynagrodzenie nie przysługuje pełnomocnikowi za wniesienie skargi, gdyż do wniosku o przywrócenie terminu została dołączona jedynie kserokopia skargi sporządzonej osobiście przez skarżącego. Mając zatem na względzie nakład pracy pełnomocnika skarżącego w sporządzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd miarkował wysokość wynagrodzenia przyznanego pełnomocnikowi skarżącego, na podstawie przytoczonego przepisu.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny – na podstawie art. 260 §1 p.p.s.a. w związku z art. 250 § 2 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu – orzekł jak w sentencji.