Uzasadnienie
Zaskarżoną przez J. D. (zwanego dalej skarżącym), decyzją z dnia 3 marca 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. jedn., Dz. U. z 2019 r. poz. 341, zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami) i art. 2 i 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 570), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 3 grudnia 2019 r., znak: [...], o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B, C, BE, CE na podstawie wydanego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] 2019 r., wydanego w Ośrodku Medycyny Pracy, stwierdzającego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. AM, A1, A2, A, B1, B, BE, T, C1, C1E, C, CE, D1, D1E, D, DE na czas nieokreślony.
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Organ pierwszej instancji – Starosta - decyzją z dnia [...] 2019 r., znak: [...], orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B, C, BE, CE na podstawie wydanego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] 2019 r., wydanego w Ośrodku Medycyny Pracy, stwierdzającego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. AM, A1, A2, A, B1, B, BE, T, C1, C1E, C, CE, D1, D1E, D, DE na czas nieokreślony.
W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 15 października 2019 r. wpłynęło do organu pismo z Ośrodka Medycyny Pracy wraz z orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] 2019 r., stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznych kat. AM, A1, A2,A, B1, B, BE, T, C1, C1E, C, CE, D1, D1E, D, DE na czas nieokreślony. W przedmiotowym piśmie wskazano, że kierowca nie odwołał się od treści orzeczenia lekarskiego.
W związku z tym w dniu 15 października 2019 r. organ pierwszej wszczął postępowanie administracyjne w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy kierujących pojazdami. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało przesłane skarżącemu, w którym poinformowano także, że strona zgodnie z art. 10 k.p.a., ma prawo do wypowiedzenia się do zebranych materiałów i dowodów w sprawie, oraz zgłaszania żądań przed wydaniem decyzji administracyjnej.
W odpowiedzi na zawiadomienie skarżący przesłał w dniu 29 października 2019 r. pismo informujące o złożeniu wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego. Wskazał, że przedmiotowe orzeczenie nie jest ostateczne i prawomocne i nie może stanowić podstawy wydania decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W związku z tym organ pierwszej instancji zwrócił się telefonicznie do Ośrodka Medycyny Pracy z zapytaniem czy przesłane orzeczenie nr [...] z dnia [...] 2019 r. jest ostateczne, czy też zostało złożone odwołanie. Organ wskazał, że z poczynionych ustaleń wynika, że przesłane orzeczenie lekarskie jest ostateczne, a w dokumentacji kierowcy brak jest informacji o złożeniu odwołania, jak również żaden z ośrodków odwoławczych medycyny pracy nie zwracał się o udostępnienie akt kierowcy.
Wobec powyższego organ pismem z dnia 6 listopada 2019 r. zwrócił się do skarżącego o wskazanie ośrodka odwoławczego, do którego złożył odwołanie od orzeczenia lekarskiego i przedstawienie dowodu nadania przesyłki. Pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 listopada 2019 r.
Strona nie odniosła się do żądanych informacji, nie wniosła żadnych wyjaśnień i zastrzeżeń do prowadzonego postępowania.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W związku z tym, że wobec skarżącego wydano orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie u niego przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. AM, A1,A2,A,B1,B,BE,T,C1,C1E,C,CE,D1,D1E,D,DE organ pierwszej instancji orzekł, jak w sentencji decyzji.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, podniósł zarzuty naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, polegające na wydaniu decyzji bez umożliwienia wypowiedzenia się stronie co do okoliczności mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazał, że piśmie z dnia 6 listopada 2019 r. organ nie zakreślił skarżącemu żadnego terminu w tym zakresie. Nadto, zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji bez uwzględnienia słusznego interesu strony, bez podjęcia z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego – wobec braku podjęcia przez organ dostatecznych działań mających na celu wyjaśnienie dlaczego odwołanie od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] 2019 r. nie zostało doręczone OŚP, kiedy ze stanowiska strony potwierdzonego pismem z dnia 29 października 2019 r. wynika, ze takie odwołanie zostało nadane. Skarżący twierdzi, że odwołanie zostało przesłane na adres OMP w dniu 24 września 2019 r.
Wniósł więc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia, działające jako organ odwoławczy SKO wskazało, że organ prowadzący postępowanie prawidło uznał, iż w sprawie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, C, BE, CE na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] 2019 r. Kolegium podniosło, że do organu prowadzącego postępowanie w dniu 15 października 2019 r. wpłynęło pismo z Ośrodka Medycyny Pracy, znak: [...], zawierające w załączeniu prawomocne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] 2019 r. stwierdzające istnienie u odwołującego się przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane jest prawo jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, BE, T, C1, C1E,C,CE,D1,D1E,D,DE. Organ pierwszej instancji wydał w dniu 15 października 2019 r. i doręczył skarżącemu zawiadomienie o wszczęciu postępowania. W dniu 29 października 2019 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo skarżącego w treści którego stwierdził, że po wydaniu ww. orzeczenia lekarskiego złożył w terminie wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego z daty 19 września 2019 r., którego kserokopię przedłożył w załączeniu.
Kolejno w aktach sprawy zgromadzono notatkę służbową, sporządzoną przez pracownika organu pierwszej instancji z dnia 5 listopada 2019 r. w treści której stwierdzono, że pracownik Ośrodka Medycyny Pracy potwierdził, iż skarżący - nie wniósł odwołania - od ww. orzeczenia. Pismem z dnia 6 listopada 2019 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do skarżącego o wskazanie wybranego środka odwoławczego od ww. orzeczenia lekarskiego i przedstawienie dowodu nadania przesyłki.
Kolegium wskazało dalej, że w toku postępowania odwoławczego wydało postanowienie, znak: [...], i na podstawie art. 136 k.p.a. wezwało Ośrodek Medycyny Pracy do przedłożenia potwierdzenia odbioru przez odwołującego się orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] 2019 r. oraz do złożenia oświadczenia w przedmiocie doręczenia do Ośrodka wniosku odwołującego się o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego z daty 19 września 2019 r. W piśmie z dnia 13 lutego 2020 r. Ośrodek Medycyny Pracy poinformował, że skarżący nie złożył w ustawowym terminie wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego. Ponadto do pisma załączono potwierdzenie odbioru orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] 2019 r.
Kolegium wskazało następnie, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.
W przedmiotowej sprawie, zdaniem Kolegium, bezsporne jest, że w Ośrodku Medycyny Pracy wydane zostało orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] 2019 r. stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, BE, T, C1, C1E,C,CE,D1,D1E,D,DE. Skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji nie dokonał ustaleń w przedmiocie wyjaśnienia, dlaczego odwołanie od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] 2019 r. nie zostało doręczone do Ośrodka Medycyny Pracy, kiedy ze stanowiska skarżącego, potwierdzonego pismem z dnia 29 października 2019 r. wynika, że takie odwołanie zostało nadane. Powyższy zarzut zasługiwał na uwzględnienie, dlatego też Kolegium w składzie orzekającym w sprawie wydało postanowienie w trybie art. 136 k.p.a. Z informacji uzyskanych od Ośrodka Medycyny Pracy na skutek wydania ww. postanowienia wynika wprost, że skarżący nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, a zatem orzeczenie to stało się prawomocne i mogło stanowić podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy w takim stanie faktycznym wydanie zaskarżonej decyzji było obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie. Powyższe twierdzenie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie podkreśla się, że "decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania wydana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, ma charakter decyzji związanej. Przesądza o tym jednoznacznie treść tego przepisu. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia, przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim, istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi przez osobę, która takiemu badaniu została poddana, właściwy miejscowo starosta jest bezwzględnie zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia tej osobie posiadanych przez nią uprawnień do kierowania pojazdami. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której mowa w art, 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści.
Obalenie domniemania prawdziwości tego dokumentu możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 ustawy o kierujących pojazdami. Przeprowadzanie i rozpatrywanie wniesionych odwołań od tego typu orzeczeń podlega procedurze odrębnej od procedury administracyjnej i dlatego organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Zaznaczyło Kolegium, że wydane przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą orzeczenie lekarskie, stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami danej kategorii, nie stanowią opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji (por. wyroki NSA z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt l OSK 952/12; z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. akt l OSK 840/08; z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt l OSK 1273/04; z dnia 23 marca 2017 r.; sygn. akt l OSK 2195/16; z dnia 26 lipca 2016 r, sygn. akt l OSK 2646/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2018 r, sygn. akt IV SA/Po 923/18).
Kolegium stwierdziło zatem, że podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa procesowego, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. są całkowicie chybione i nie zasługują na uwzględnienie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia słusznego interesu strony, bez podjęcia z urzędu realnych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego pomimo uznania przez organ za konieczne uzupełnienia postępowania dowodowego
- - wobec ograniczenia aktywności dowodowej organu wyłącznie do skierowania zapytania do organu pierwszej instancji, czy organ ten otrzymał odwołanie wniesione przez skarżącego, kiedy w sprawie bezspornym było, że odwołanie wysłane przez skarżącego za pośrednictwem poczty nie zostało doręczone i powinnością organu było podjęcie z urzędu działań mających na celu wyjaśnienie, dlaczego odwołanie skarżącego od orzeczenia lekarskiego nr [...] nie zostało doręczone do OŚP, pomimo nadania go na właściwy adres w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe
Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że odwołanie nadane przez skarżącego w placówce pocztowej nie zostało doręczone do OŚP i powyższe wynikało już z treści samego odwołania od decyzji Starosty. W związku z podniesionym przez skarżącego zarzutem, pojawiła się konieczność wyjaśnienia przyczyn braku doręczenia odwołania (wniosku o przeprowadzenie ponownego badania).
Tymczasem, SKO zobowiązało OŚP do złożenia oświadczenia co do doręczenia mu odwołania - co w żaden sposób nie mogło przyczynić się do ustalenia wszystkich okoliczności niezbędnych do załatwienia sprawy. Logiczne jest bowiem, że skoro odwołanie skarżącego nie doręczone do OŚP, to tym samym nie zostało ono odebrane i OŚP nie mógł złożyć oświadczenia o innej treści.
Zdaniem skarżącego organ chcąc wyjaśnić powyższą kwestię powinien podjąć z urzędu działania zmierzające ku ustaleniu przyczyn braku doręczenia odwołania (wniosku o przeprowadzenie ponownego badania), a nie faktu braku doręczenia tegoż.
Skarżący stwierdził zatem, że organ prawidłowo uznał podniesiony w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zarzut za zasadny, natomiast środki podjęte przez SKO w celu uzupełnienia postępowania dowodowego były nieadekwatne, rozmijały się z istotą tego zarzutu i nie mogły doprowadzić do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego rozstrzygnięcia sprawy.
Ze względu na powyższe, także skarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie została w ogóle zbadana kwestia złożenia przez skarżącego wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Dokonana kontrola według wyżej wskazanych kryteriów, wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć wykazała bowiem, że nie tkwią w nich kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności, czy wznowieniem postępowania. Sąd nie dopatrzył się też takich naruszeń przez orzekające organy przepisów postępowania – ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r. poz. 256, jak i przepisów prawa materialnego – ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. jedn., Dz. U. z 2019 r. poz. 341, zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami), które by skutkowały uchyleniem tych decyzji.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia:
- a) na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.
Z treści przytoczonego przepisu wynika zatem wprost obowiązek starosty podjęcia decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym wydanie decyzji, zostanie wydane np. orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami mechanicznymi. Decyzja ta ma zatem charakter związany. Oznacza to, że starosta dysponując orzeczeniem o istnieniu u danej osoby przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, nie ma żadnego luzu decyzyjnego. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami nie zostało bowiem pozostawione swobodnemu jego uznaniu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. Decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna - tj. stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami stosownym orzeczeniem lekarskim.
W rozpoznawanej sprawie prawidłowo, zdaniem Sądu, przyjęły orzekające organy, że zaistniały przesłanki do podjęcia decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. W stosunku do skarżącego zostało niewątpliwie wydane orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] 2019 r., przez Ośrodek Medycyny Pracy, stwierdzającego istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. AM, A1, A2, A, B1, B, BE, T, C1, C1E, C, CE, D1, D1E, D, DE na czas nieokreślony.
W żaden sposób nie można zatem skutecznie zarzucić orzekającym organom obrazy prawa materialnego - art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami - poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie.
Podkreślić należy, że celem tego przepisu jest niewątpliwie wyeliminowanie zagrożenia w ruchu drogowym, jakie choćby potencjalnie tylko stwarza kierowca, u którego stwierdzono istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Ocenę stanu zdrowia kierowcy pod kątem występowania przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdu, leży z woli ustawodawcy w gestii uprawnionych lekarzy, wykonujących stosowne badania w upoważnionych do tego jednostkach i potwierdzających stan zdrowia wynikający z tych badań stosowymi orzeczeniami. Tak wykładnia funkcjonalna jak i literalna omawianego przepisu dowodzi, że dla rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami wymagane jest, aby decyzja była oparta na orzeczeniu lekarskim stwierdzającym istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wydanym w uregulowanym przepisami prawa trybie. Żadne inne względy nie są brane pod uwagę, w tym okoliczności jakie stanowiły podstawę niekorzystnego dla badanego orzeczenia lekarskiego. Organy administracji nie mogą zajmować się oceną przesłanek na podstawie których wydano orzeczenie, lecz mają obowiązek uwzględnić treść takiego orzeczenia.
W ocenie Sądu podniesione w skardze argumenty w żaden sposób nie wykazały naruszeń proceduralnych w szczególności uchybień związanych z ustaleniem i oceną faktów mających kluczowe znaczenie dla sprawy, tj. mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W świetle art. 79 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art.
81. Ponowne badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy, oraz badania lekarskiego przeprowadzanego dla kandydatów i uczniów, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 7.
Jak stanowi ust. 6 art. 79 ustawy o kierujących pojazdami wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który je wydał. Ustawodawca nie przewidział możliwości dalszej weryfikacji orzeczeń wydanych w procedurze odwoławczej, uznając je za ostateczne.
Nie są wobec tego zasadne zarzuty skarżącego, działającego przez profesjonalnego pełnomocnika, że środki podjęte przez SKO w celu uzupełnienia postępowania dowodowego, co do okoliczności złożenia przez skarżącego "odwołania" od orzeczenia lekarskiego, były nieadekwatne, rozmijały się z istotą tego zarzutu i nie mogły doprowadzić do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego rozstrzygnięcia sprawy.
Skoro skarżący twierdzi, że taki wniosek o ponowne badanie złożył, to powinien dowieść stosownym dowodem fakt nadania przesyłki u operatora publicznego, zawierającej wniosek o ponowne badania lekarskie. Należycie dbając o swoje interesy skarżący powinien nadać przesyłkę zawierającą wniosek o ponowne badania za potwierdzeniem odbioru. Na dobrą bowiem sprawę potwierdzenie nadania daje pewien argument, że do wysłania przesyłki rzeczywiście doszło., Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1041 ze zm.) potwierdzenie nadania jedynie przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Dowód doręczenia jest zatem dowodem urzędowym, korzystającym z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą. Zdaniem Sądu trafne jest stanowisko Kolegium w tym zakresie, że poczynione w tym względzie ustalenia w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego nie potwierdziły podniesionych przez skarżącego okoliczności złożenia takiego wniosku o ponowne badanie lekarskie. W ocenie Sądu załączone do odwołania pismo z dnia 19 września 2019 r. nie może być tego dowodem. Brak na nim prezentaty Ośrodka Medycyny Pracy do którego było kierowane ani jakichkolwiek adnotacji.
Skoro skarżący w odwołaniu przyznaje, że nadał je bez potwierdzenia nadania (nie dysponuje nim), to zarzucanie organowi pierwszej instancji, iż ograniczył się tylko do telefonicznej weryfikacji złożenia odwołania, jest całkowicie nieuzasadnione. Chybione jest w takim stanie rzeczy wskazanie, że organ powinien zwrócić się do Poczty Polskiej o udzielenie wyjaśnień. Przesyłki pocztowe nadane bez potwierdzenia nadania nie są rejestrowane. To skarżący ponosi więc ryzyko podjęcia przez siebie takiego działania – nadania przesyłki zawierającej wniosek o ponowne badanie lekarskie bez dowodu potwierdzającego nadanie. Jeżeli w wyniku ustaleń Kolegium stwierdziło, że "odwołanie" od orzeczenia lekarskiego nie wpłynęło, to rację ma Kolegium, iż w tej sytuacji orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] 2019 r. było dla organu wiążące i nie ma formalnoprawnych podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią.
Prawidłowość tego stanowiska wzmacniają dodatkowo okoliczności wynikające z treści pism i załączników doń z dnia 13 lutego 2020 r., znak: [...] (k. 20 akt administracyjnych), potwierdzenie daty wydania orzeczenia (k. 18 akt administracyjnych), pismo z dnia 8 stycznia 2020 r., znak: [...] (k. 15 akt administracyjnych), czy notatka służbowa z dnia 5 listopada 2019 r., znajdująca się w aktach administracyjnych przed pismem z dnia 6 listopada 2019 r. skierowanym do skarżącego, w którego treści organ pierwszej instancji domagał się od skarżącego wskazania jednostki orzeczniczej odwoławczej, do której złożył wniosek o ponowne badanie, a na które pismo skarżący nie zareagował. Zwrócić zatem należy uwagę, że skarżącemu wydano w dniu [...] 2019 r. orzeczenie lekarskie nr [...] i w tym samym dniu je odebrał. Przewidziany ustawą termin do złożenia wniosku o ponowne badanie mijał zatem skarżącemu z dniem 19 września 2019 r. (w czwartek).
Zestawienie tej okoliczności z twierdzeniami podniesionymi przez pełnomocnika skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, gdzie wprost przyznaje, że odwołanie "...zostało przesłane pocztą na adres OMP w dniu 24.09.2019 r...." potwierdza zasadność stanowiska orzekających organów obydwu instancji. Przyjmując nawet, że taki stan rzeczy miał miejsce, jak twierdzi skarżący i jego pełnomocnik, to wniosek o ponowne badanie nie mógł wywołać i tak zamierzonego skutku jako spóźniony. Najistotniejsze jednak, że wskazane twierdzenia skarżącego są całkowicie gołosłowne. Stąd zarzucanie Kolegium podjęcia nieadekwatnych czynności procesowych jest całkowicie pozbawione racji. Kolegium podjęło bowiem właściwe i w niezbędnym zakresie działania w celu ustalenia faktu złożenia wniosku o ponowne badanie lekarskie i to w sytuacji, gdy skarżący i jego pełnomocnik okoliczności tej nie uprawdopodobnili żadnymi dowodami, które mogłyby być uznane za wiarygodne.
Za całkowicie niezasadny uznać należało też zarzut naruszenia zasady czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Trudno bowiem skutecznie zarzucać organowi naruszenie art. 10 k.p.a. w sytuacji, gdy ten pouczył stronę o możliwości zapoznania się z aktami, dowodami, możliwością złożenia uwag, czy dowodów, kierując jeszcze przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji pismo do skarżącego z dnia 6 listopada 2019 r. z zastrzeżeniem, że nie wskazanie informacji spowoduje wydanie decyzji, a strona – skarżący – z własnej woli nie korzysta z przysługującego mu prawa. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może bowiem odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, najczęściej w zakresie postępowania dowodowego. Wbrew zarzutowi skarżący i jego pełnomocnik, nie wykazali że taka sytuacja miała miejsce w tym przypadku.
Wobec powyższego, skoro orzekające organy dysponowały orzeczeniem lekarskim o istnieniu u skarżącego przeciwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych wskazanych kategorii, to ich obowiązkiem było wydanie, na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.
Podzielić należało także stanowisko SKO, że i zarzuty naruszenia prawa procesowego - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. - nie zasługiwały na uwzględnienie.
Skarga nie mogła zatem odnieść zamierzonego skutku.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak sentencji wyroku.