Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Z. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 grudnia 2011r. wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
W związku z powyższym skarżącemu został przesłany urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia. W nadesłanym wniosku skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i trójką dzieci. Posiada lokal mieszkalny o powierzchni 41 m2, a miesięczne dochody całej rodziny oszacował na kwotę 500 zł.
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw, w którym podniósł, że postanowienie o oddaleniu jego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest wadliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 19 lipca 2013 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
W dniu 22 lipca 2013 r. (data prezentaty Sądu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek Z. Ś. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W formularzu PPF podał on te same informacje, które znalazły się w jego wcześniejszym wniosku. Postanowieniem z dnia 16 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił Z. Ś. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu swojego postanowienia Sąd stwierdził, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Pismem z dnia 30 września 2013 r. skarżący złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie adwokata. W formularzu PPF wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i trójką dzieci. Posiada lokal mieszkalny o powierzchni 41 m2, a miesięczne dochody całej rodziny oszacował na kwotę 800 zł.
Postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. referendarz sądowy oddalił wniosek Z. Ś. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Od powyższego postanowienia referendarza sądowego skarżący wniósł sprzeciw, w którym podniósł, iż w ostatnim okresie obciążają go koszty związane z zabezpieczeniem zniszczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek skarżącego Z. Ś. z dnia 30 września 2013 r. (uzupełniony formularzem PPF w dniu 1 listopada 2013 r.) o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zaznaczyć należy, że jest to kolejny taki wniosek skarżącego złożony w niniejszej sprawie. Wcześniejszy, z dnia 22 lipca 2013r. (data prezentaty Sądu), został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2013r. W postanowieniu tym Sąd odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy z uwagi na treść art. 165 i art. 247 P.p.s.a. Stwierdzono, że poprzedni wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie został uwzględniony z powodu oczywistej bezzasadności skargi. Skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez potrzeby głębszej analizy prawnej, nie ulega wątpliwości, że nie może zostać ona uwzględniona. W okolicznościach niniejszej sprawy taka sytuacja właśnie ma miejsce, gdyż Z. Ś. złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 grudnia 2011 r. nie wyczerpując toku instancji.
Stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie nie uległ zmianie. Skarga Z. Ś. na postanowienie SKO z dnia 15 grudnia 2011 r. podlega odrzuceniu. W treści wskazanego postanowienia zawarto bowiem pouczenie, że strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może się zwrócić do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tymczasem skarżący zaniechał złożenia takiego wniosku i skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Nadal więc aktualna pozostaje przesłanka odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., tj. oczywista bezzasadność skargi.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 247 i art. 260 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.