Uzasadnienie
Ustanowiony dla skarżącego - postanowieniem Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2010 (k. 39 i n.) - adwokat wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenasa P. W. (vide: Dziekana ORA z 15 czerwca 2010 r. k.
51) we wniosku który do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął dnia 13 czerwca 2011 r. domagał się przyznania na swoją rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej skarżącemu z urzędu w kwocie stanowiącej 150% stawki minimalnej określonej w §18 ust. 1 pkt. 2 a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) oświadczając jednocześnie, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
Uzasadniając swoje żądanie podał, że w ramach wykonanych czynności zapoznał się z aktami postępowania, sporządzając ich niezbędną kopię, przygotował wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia (koniecznego z uwagi na fakt wyznaczenia pełnomocnika już po upływie terminu do zaskarżenia wyroku WSA), sporządził skargę kasacyjną oraz uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie. W ocenie adwokata wszystkie te okoliczności i związana z reprezentacją interesów skarżącego konieczność wyjazdu z K do siedziby NSA w Warszawie oraz poświęcenie całego dnia pracy uzasadniają przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w górnej granicy stawki przewidzianej tj. w kwocie odpowiadającej 150% tej stawki.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści powołanego wyżej art. 250 ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.).
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w § 20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach niniejszej sprawy oświadczenia tej treści zostało złożone przez adwokata.
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia.
Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie takiej jak przedmiotowa adwokatowi przysługuje opłata w wysokości 240 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. a powołanego rozporządzenia gdyż kwota ta odpowiada 100% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Pamiętać bowiem trzeba, że adwokat został dla strony ustanowiony po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Odmiennie zaś aniżeli ma to miejsce przy opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej, sporządzenie i wniesienie tego środka odwoławczego faktycznie inicjuje postępowanie sądowe w drugiej instancji.
Odnosząc się do zawartego we wniosku żądania podwyższenia opłaty za czynności adwokata wskazać należy, że w myśl §2 ust. 1 powołanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Wbrew przeświadczeniu adwokata konieczność zapoznania się z aktami administracyjnymi obejmującymi raptem plik dokumentów składających się z 46 kart i przeglądnięcia 77 kart akt sądowoadministracyjnych (vide: pismo przewodnie w sprawie przedstawienia akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wraz z adnotacją NSA o ich zwrocie k. 77 oraz pismo WSA w sprawie doręczenia prawomocnego orzeczenia i zwrocie akt organowi k. 151 akt o sygn. III SA/Kr 536/09), sporządzenie wniosku o przywrócenie terminu (k.
54) oraz trzy stronicowej skargi kasacyjnej (k. 56-58) oddalonej następnie przez NSA (k. 80-83) nie wskazuje ani na ponad przeciętną obszerność akt sprawy ani na przyczynienie się adwokata do wyjaśnienia i jej rozstrzygnięcia. Podobnie rzecz się ma gdy chodzi o czas poświęcony przez pełnomocnika dojazdowi na rozprawę przed NSA. Okoliczność ta znalazła już bowiem odzwierciedlenie przy dokonywaniu subsumcji wskaźnika z przepisu §18 ust. 1 pkt. 2 lit. a) nie wskaźnika niższego z przepisu §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b). Z tego względu brak podstaw by okoliczność tę uwzględniać jeszcze raz.
W konsekwencji skoro nie zachodzą warunki do przyznania adwokatowi podwyższonego wynagrodzenia w oparciu o przepis §19 pkt. 1 powołanego rozporządzenia co skutkuje tym, że wysokość wynagrodzenia adwokata musi zamknąć się więc ustaloną wyżej kwotą 240 zł podwyższa się tylko na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.