Uzasadnienie
Zastępca Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie postanowieniem z dnia 24 stycznia 2022 r. nr KR-22-00118; KR-PPR-A.621.13.2021.6 działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1251, dalej: "u.p.i.p."), art. 17 § 1, art. 122 § 3, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") oraz art. 144 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256), po rozpoznaniu zażalenia F. sp. z o.o. w K. utrzymał w mocy postanowienie Inspektora Państwowej Inspekcji Pracy w Krakowie z dnia 13 grudnia 2021 r. nr [...]; [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej zostało wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr rej. [...] z dnia 13.12.2021 r. W ramach tego postępowania nałożono na Skarżącą w dniu 13.12.2021 grzywnę celem przymuszenia (postanowienie [...]).
W dniach 25, 28, 30 czerwca oraz 5 lipca 2021 r. Państwowa Powiatowa Inspekcja Pracy przeprowadziła kontrolę w F. sp. z o.o. (dalej: "skarżąca"), w wyniku której stwierdzono m. in., że skarżąca podjęła decyzję o niewypłacaniu pracownikowi R. O. wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy z powodu choroby przypadającej w marcu 2021 r. w kwocie 807,80 zł brutto. W protokole kontroli wskazano ponadto, że na platformie usług elektronicznych ZUS PUE zarejestrowane zostało przez lekarza zaświadczenie o niezdolności R. O. do pracy na druku ZUS ZLA w okresie od 15 do 31 marca 2021 r. Pracodawca zwrócił się do ZUS z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do pracy i wystawienia zaświadczenia lekarskiego w sprawie niezdolności do pracy R. O. Pismem z dnia 14 kwietnia 2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował pracodawcę, że lekarz orzecznik ZUS, po analizie dokumentacji medycznej dostarczonej przez lekarza prowadzącego, uznał, że zaświadczenie wystawione jest prawidłowo.
Pracodawca ustalił kwotę wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy za chorobę przypadającą w okresie od 15 do 18 marca 2021 r. w wysokości 807, 80 zł brutto. W stanowiącym załącznik do protokołu kontroli oświadczeniu spółki dotyczącym braku wypłaty R. O. 807,80 zł wynagrodzenia, skarżąca wskazała, że ze względu na pokrywanie się okresu niezdolności do pracy z urlopem, który R. O. miała wykorzystać w tym samym okresie oraz faktu, że okres ten był okresem wypowiedzenia umowy o pracę, podjęła wątpliwości co do prawidłowości zaświadczenia ZUS ZLA.
Nakazem z dnia 5 lipca 2021 r. Inspektor Państwowej Inspekcji Pracy nakazał wypłacić byłej pracownicy R. O. tytułem wynagrodzenia za czas choroby w okresie od 15 do 18 marca 2021 r. kwotę 807,80 zł brutto. W uzasadnieniu wskazano, że świadczenie jest należne pracownicy w związku z potwierdzeniem dokumentem wystawionym przez lekarza na druku ZUS ZLA niezdolności do pracy w okresie od 15 do 18 marca 2021. Pracodawca miał wiedzę o wystawionym zwolnieniu, a wyliczona przez pracodawcę wysokość wynagrodzenia to 807,80 zł brutto. W dniu zakończenia kontroli minął termin wykonalności świadczenia.
Od przedmiotowego nakazu Inspektora pracy Skarżąca złożyła odwołanie a Okręgowy Inspektor Pracy w Krakowie, decyzją z dnia 18.08.2021r. nr rej. KR-21-35968: KR-PPR-A.5112.4.2021.2 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję zawartą w ww. nakazie Inspektora pracy. Na ww. decyzję, Skarżąca złożyła skargę do WSA w Krakowie.
Po przeprowadzeniu ponownej kontroli przez Inspektora pracy w dniach 11, 21.10.2021 r. w siedzibie Skarżącej, której celem było sprawdzenie czy Skarżąca zrealizowała nałożony na nią obowiązek, wynikający z ww. decyzji nakazowej Inspektora pracy z dnia 5.07.2021 r., i po ustaleniu, że przedmiotowy obowiązek w dalszym ciągu nie został wykonany, Inspektor pracy skierował do Skarżącej upomnienie z dnia 22.10.2021r. nr rej. [...]: [...]. Przedmiotowym upomnieniem Skarżąca została wezwana do wykonania obowiązków wynikających z ww. decyzji zawartej w nakazie z dnia 5.07.2021r., nr rej. [...] w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia.
Po upływie wyznaczonego w upomnieniu terminu na realizację nałożonego na Skarżącą ww. obowiązku, Inspektor pracy przeprowadził kolejną kontrolę w dniu 26.11.2021r., podczas której stwierdził, że przedmiotowy obowiązek nadal nie został zrealizowany.
W tych okolicznościach, Inspektor Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Krakowie, postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021r. nr rej. [...]; [...] nałożył na Skarżącą, grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2.500 zł. Jednocześnie organ wezwał skarżącą do uiszczenia ww. grzywny w terminie 30 dni od daty otrzymania tego postanowienia oraz do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr rej. [...] w terminie 7 dni od daty jego otrzymania.
Nie zgadzając się powyższym rozstrzygnięciem, Skarżąca wniosła zażalenie, domagając się uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania. Skarżąca podniosła, że organ egzekucyjny zastosował niewspółmierną karę - grzywnę celem przymuszenia, w kwocie 2500 zł, do wykonania obowiązku wypłaty wynagrodzenia za czas choroby wynoszącego 807,80 zł. Wskazała także, że przed sądem pracy toczy sią postępowanie z powództwa pracownika m.in. o należności objęte ww. decyzją nakazową Inspektora pracy z dnia 5.07.2021 r. Dodatkowo wyjaśniła, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie zawisła sprawa zainicjowana wniesieniem skargi na ww. decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie z dnia 18.08.2021 r. utrzymującą w mocy decyzję nakazową Inspektora pracy z dnia 5.07.2021 r. nakładającą na Skarżącą Spółkę obowiązek, którego niewykonanie spowodowało nałożenie grzywny w celu przymuszenia.
Po rozpoznaniu przedmiotowego zażalenia, Zastępca Okręgowego Inspektora Pracy w Krakwie, wydał opisane we wstępie postanowienie z dnia 24 stycznia 2022 r.
Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazał, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zostało ustalone, że spółka nie wykonała nakazu inspektora pracy z dnia 05.07.2021 r. znak [...], który zobowiązywał spółkę do wypłacenia byłej pracownicy R. O. wynagrodzenia za czas choroby przypadającej w marcu 2021 r., w kwocie 807, 80 zł brutto.
Wszczęcie postępowania egzekucyjnego zostało poprzedzone upomnieniem skierowanym do spółki w dniu 27.10.2021 r. przypominającym o konieczności wykonania nakazu płacowego. Pomimo tego nakaz nie został wykonany, a więc wszczęcie przez organ l instancji postępowania egzekucyjnego i nałożenie grzywny celem przymuszenia było zasadne.
Zgodnie z art. 121 §2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Tym samym organ l instancji ustalając grzywnę w kwocie 2500 zł nie naruszył wyżej wymienionego przepisu.
Organ l instancji w treści zaskarżonego postanowienia wskazał na powody nałożenia grzywny w takim, a nie innym wymiarze. Wziął pod uwagę, że skarżąca nie jest dużym pracodawcą, a kwota objęta nakazem płacowym nie jest znaczna. Organ l instancji zwrócił także uwagę, że wynagrodzenie za czas choroby pracownika dotyczy marca 2021 r. a więc upłynął już znaczny czas, a nakaz nie został nadal wykonany. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że kwota objęta nakazem płacowym inspektora pracy nie jest jedynym wyznacznikiem wysokości grzywny celem przymuszenia. Funkcją grzywny celem przymuszenia jest wywarcie dodatkowej presji na zobowiązanego w celu skłonienia go do wykonania obowiązku. Oznacza to, że organ egzekucyjny wymierzając grzywnę celem przymuszenia nie musi jej ustalać w wysokości niższej lub równiej kwocie należności pracowniczych określonych w nakazie płacowym. Gdyby tak było, to grzywna mogłaby stracić swój przymuszający charakter.
W ocenie organu organ l instancji nakładając grzywnę celem przymuszenia w kwocie 2500 zł nie naruszył zasady celowości - wyrażonej w art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż zastosował środki przewidziane ustawą, a wśród nich ten który, prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku. Nałożona grzywna celem przymuszenia jest niska w stosunku do górnego ustawowego pułapu i ponadto uwzględnia charakter przymuszający grzywny.
Na powyższe rozstrzygnięcie, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 121 w zw. z art. 7 § 2 oraz art. 6 § 1 u.p.e.a., poprzez zastosowanie zbyt wysokiego środka egzekucyjnego, wbrew ogólnym zasadom postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności wbrew zasadzie praworządności, niezbędności i racjonalnego działania, w sytuacji gdy Skarżąca nie uchyla się od obowiązku, a podejmuje środki obrony swych praw w postępowaniu cywilnym, zainicjowanym przez pracownika.
Mając powyższy zarzut na uwadze, Skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.)
Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia Zastępcy Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie postanowieniem z dnia 24 stycznia 2022 r. utrzymującego w mocy postanowienie Inspektora Państwowej Inspekcji Pracy w Krakowie z dnia 13 grudnia 2021r., w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zaznaczyć, że zastępca Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie działał na podstawie upoważnienia z dnia 2 listopada 2018r. wydanego przez Okręgowego Inspektora Pracy.
Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie postanowień organów Państwowej Inspekcji Pracy stanowi ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.), zwana dalej u.p.e.a.
Przedmiotem niniejszej skargi są rozstrzygnięcia organów inspekcji pracy w przedmiocie nałożenia na skarżącą spółkę grzywny w celu przymuszenia w wysokości 2500 zł za niewykonanie obowiązku wypłaty pracownikowi należnego wynagrodzenia. Bezsporne jest, że skarżąca spółka nie wykonała w całości podlegających wykonaniu decyzji nakazujących wypłacić jej pracownikowi wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy z powodu choroby przypadającej w marcu 2021 r. w kwocie 807,80 zł brutto. Z urzędu również Sądowi znane jest, że skarga spółki na ostateczną decyzję w tym przedmiocie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2022 (sygn.. akt III SA/Kr 1447/21), a wyrok ten jest już prawomocny.
Należy przy tym podkreślić, że w niniejszej sprawie, pomimo, że pierwotna decyzja ma charakter pieniężny, znajdują zastosowanie przepisu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jak bowiem wynika z powołanego aktu normatywnego przepisy dotyczące egzekucji należności pieniężnej znajdują zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy wierzyciel może egzekwować świadczenie pieniężne. W niniejszej sprawie organ administracyjny (Inspektor Państwowej Inspekcji Pracy) nakazał wypłacić pracownikowi skarżącej spółki wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy z powodu choroby w kwocie 807,80 zł brutto. Jest to nakaz określonego działania, a organ nie ma uprawnienia do zajęcia powyższej kwoty w trybie egzekucji administracyjnej na rzecz pracownicy skarżącej spółki. Stąd jedynym środkiem jaki pozostaje organowi egzekucyjnemu jest przymuszenie skarżącej spółki do określonego zachowania celem wymuszenia właściwego zachowania. Mają więc zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące egzekucji należności niepieniężnej.
Sąd zauważa przy tym, że działania organu egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania mają wyłącznie charakter formalno - prawny i są jedynie konsekwencją trwającego niewykonania decyzji o charakterze merytorycznym. Organ egzekucyjny nie bada decyzji merytorycznej, lecz tylko podejmuje działania ukierunkowane na doprowadzenie do wykonania obowiązku, przy zastosowaniu obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Należy także zauważyć, że organ administracyjny wykonał obowiązek wynikający z art. 15 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.
Zgodnie z art. 2 §1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają między innymi obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy. Z kolei w myśl art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1614) w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Zgodnie natomiast z art. 130 k.p.a. wniesienie odwołania od takiej decyzji nie wstrzymuje jej wykonania. Trafnie zauważa się, że ustawodawca nie przewidział dla decyzji wydanych w oparciu o przepis art. 11 pkt 7 ustawy z 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy innego terminu wykonania nałożonego obowiązku niż termin natychmiastowy (wyrok NSA z 27.08.2014 r., I OSK 1183/13, LEX nr 1576189).
Stosownie do treści art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1). Jak wynika z powyższego, omawiana grzywna jest środkiem egzekucyjnym o charakterze przymuszającym. Jej celem jest doprowadzanie do wykonania określonego obowiązku w sposób pośredni, to jest poprzez dolegliwość nałożonej na zobowiązanego grzywny. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w szczególności, w wypadku, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe.
Zgodnie z powołanym art. 121 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie (§ 1), zaś każdorazowo nałożona na osobę prawną, grzywna nie może przekraczać kwoty 50 000 zł. (§ 2). Grzywny nakładane wielokrotnie w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 200 000 zł. (§ 3).
Zarzut skarżącej spółki odnosi się do wygórowanej wysokości nałożonej grzywny. Skarżąca spółka wskazywała bowiem, że nie uchyla się od obowiązku, a podejmuje środki obrony swych praw w postępowaniu cywilnym, zainicjowanym przez pracownika.
W opinii Sądu w kontrolowanej sprawie organ administracji postąpił prawidłowo, rozstrzygając zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Grzywna została nałożona przez organ I instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie zaistniały przesłanki do zaniechania jej nałożenia. Co więcej z brzmienia powołanego wyżej art. 119 § 1 u.p.e.a wynika, że samo wymierzenie grzywny w celu przymuszenia nie ma charakteru uznaniowego 9w przeciwieństwie do określenia jej wysokości), lecz jest obligatoryjne, a więc organ nie ma w tym przypadku luzu decyzyjnego, a jego decyzja ma charakter związany. Trafnie zauważa się, że "funkcją wymierzenia grzywny w celu przymuszenia jest wywarcie dodatkowej presji na zobowiązanego w celu skłonienia go do dobrowolnego wykonania obowiązku. Presja ta ustaje z chwilą wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Możliwość umorzenia lub zwrotu grzywny w celu przymuszenia sprawia, że dolegliwość tego środka egzekucyjnego w przypadku wykonania obowiązku jest znikoma" (P. Przybysz, Komentarz do art. 119 u.p.e.a., Lex).
Istotne jest, że ustawodawca w art. 121 u.p.e.a. wskazał jedynie górny pułap grzywny wymierzanej przez organ w celu przymuszenia. Nie określił ani dolnego pułapu, ani przesłanek, którymi organ powinien się kierować wymierzając taką grzywnę. Tym niemniej konkretna kwota zastosowana przez organ administracyjny nie ma charakteru dowolnego i w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się, że musi być ona uzasadniona. Co więcej organ powinien się w tym względzie kierować zasadą racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i zasadą niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.).
"Należy podkreślić wyrażany w orzecznictwie pogląd, iż ustalając wymiar grzywny w celu przymuszenia, organ egzekucyjny powinien kierować się zasadą skuteczności i celowości, a swoje ustalenia w tym zakresie, związane z rozstrzyganiem o jej wysokości w sposób uznaniowy, powinien za każdym razem uzasadnić (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2007 r., II SA/Bk 311/06, Wspólnota 2007, nr 17, poz. 46; por. także wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 grudnia 2010 r., II SA/Sz 966/10, LEX nr 754998). W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że nie można z treści art. 121 u.p.e.a. wywodzić, iż organ ma obowiązek uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia jedynie możliwościami finansowymi zobowiązanego (por. wyroki: WSA w Gdańsku z dnia 6 lutego 2013 r., II SA/Gd 515/12, LEX nr 1277955; NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., II OSK 1523/11, LEX nr 1367313; NSA z dnia 31 maja 2012 r., II OSK 443/11, LEX nr 1252072; WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2011 r., II SA/Wa 1807/11, LEX nr 1155919; WSA w Szczecinie z dnia 12 października 2011 r., II SA/Sz 852/11, LEX nr 1153351; WSA w Poznaniu z dnia 26 maja 2011 r., IV SA/Po 61/11, LEX nr 1154881).
Z kolei w wyroku z dnia 20 lutego 2008 r., II OSK 43/07, LEX nr 437519, NSA podkreślił, że chodzi o takie rozstrzygnięcie organu, aby zastosowany środek z jednej strony zapewnił efektywność egzekucji, a z drugiej - był jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, zaś o wysokości grzywny w celu przymuszenia nie może decydować tylko i wyłącznie sytuacja majątkowa oraz rodzinna zobowiązanego, choć i ona nie powinna pozostawać obojętna dla organu egzekucyjnego. W tymże wyroku NSA zauważył także, iż: "Brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy ustalaniu grzywny oznaczałby całkowitą dowolność w tym zakresie i prowadziłby do sytuacji, w której rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w tej części wymykałoby się spod kontroli sądu.
Zatem organ egzekucyjny kierując się przede wszystkim efektywnością egzekucji winien mieć na uwadze treść tytułu wykonawczego [...], a także górną granicę wymierzanej grzywny i w uzasadnieniu postanowienia musi przytoczyć okoliczności, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości" (zob. także wyroki: NSA z dnia 12 sierpnia 2010 r., I OSK 917/10, LEX nr 745375; WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2011 r., II SA/Kr 4/11, LEX nr 993312; WSA w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2011 r., II SA/Łd 103/11, LEX nr 994132)"(J. Radwanowicz-Wanczewska [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, art. 121).
W niniejszej sprawie organ administracyjny wymierzył skarżącej spółce grzywnę w celu przymuszenia na niskim stosunkowo pułapie 2500 zł. Wziął bowiem pod uwagę, że skarżąca spółka jest małym pracodawcą, ale jednocześnie podkreślił znaczy upływ czasu od momentu, kiedy wynagrodzenia za czas choroby pracownika było wymagalne. Co więcej owo wynagrodzenie nie było wysokie. Należy także podkreślić, że sama grzywna w celu przymuszenia nie musi być niższa niż wymagane nakazem wynagrodzenie pracownika za czas choroby. Grzywna taka musi bowiem spełniać swoją funkcję przymuszającą zobowiązanego do wykonania nakazu. Trafnie więc zwraca się w orzecznictwie uwagę, że przy ustaleniu wysokości wymierzanej grzywny należy także uwzględnić, że jako środek egzekucyjny stanowi ona formę nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego przez dolegliwość finansową do określonego zachowania się i wykonania obowiązku wynikającego z norm prawa materialnego.
Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, powinna więc ona być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie realizacji obowiązku (wyrok WSA we Wrocławiu z 19.05.2022 r., II SA/Wr 632/21, LEX nr 3371247, wyrok WSA w Krakowie z 15.06.2021 r., II SA/Kr 418/21, LEX nr 3211906).
W ocenie Sądu organ wymierzając grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2500 zł. nie naruszył zasad uznania administracyjnego i prawidłowo uzasadnił swoje postanowienie.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.