Uzasadnienie
W dniu 4 sierpnia 1993r. została wydana decyzja Burmistrza Gminy znak: [...] dotycząca rozgraniczenia pomiędzy działkami ewidencyjnymi nr 2656 i 2657, a działkami ewidencyjnymi nr 2614, 2639, 2640, 2641, 2655, 2659 i 2660 położonymi w A. Od 2006 roku J. P. domagał się od Wójta Gminy "zakończenia postępowania" w sprawie w/w decyzji Burmistrza Gminy, w tym o przeprowadzenie wizji lokalnej na działce nr 2659/2. Zdaniem J. P. Wójt Gminy prowadził postępowanie w sposób przewlekły i dlatego pismem z dnia 17 września 2008r. (k. 14 akt adm.) zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, by Kolegium spowodowało załatwienie sprawy przez Wójta Gminy w terminie. Pismo to zostało potraktowane przez Kolegium jako zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 kpa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 27 października 2008r., znak: [...] uznało, że zażalenie J. P. na bezczynność Wójta Gminy w sprawie wizji na działce ew. nr 2659/2 jest nieuzasadnione. Z akt sprawy wynikało bowiem, że przed Wójtem Gminy toczy się wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza Gminy z dnia [...] 1993r. znak: [...] dotyczącej rozgraniczenia pomiędzy działkami ew. nr 2656 i 2657, a działkami ewidencyjnymi nr 2614, 2639, 2640, 2641,2655, 2659 i 2660 położonymi w A, które nie zostało jeszcze zakończone wydaniem decyzji. W trakcie tego postępowania J. P. złożył wniosek o przeprowadzenie wizji lokalnej, która została wyznaczona na dzień 25 sierpnia 2008r., jednakże z przyczyn opisanych w protokole z wizji oraz opisanych w piśmie J. P. z dnia 27 sierpnia 2008r. nie przyniosła oczekiwanego przez J. P. rezultatu. Kolegium wskazało, że w swoich pismach, będących przedmiotem niniejszego postępowania, J. P. nie zarzucał organowi I instancji bezczynności w prowadzonej przez ten organ sprawie, lecz formułował zarzuty dotyczące przeprowadzenia na jego wniosek wizji lokalnej.
Kolegium wyjaśniło, że wszelkie wnioski dowodowe dotyczące prowadzonego przez organ I instancji postępowania strona powinna składać do organu, przed którym postępowanie się toczy. Rozstrzyganie zaś przez organ wyższego stopnia - w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji - o merytorycznej zasadności zarzutów zgłoszonych przez strony, a dotyczących toczącego się postępowania - stanowiłoby rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Odpis tego postanowienia został doręczony J. P. w dniu 10 listopada 2008r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych (k. 21).
Pismem z dnia 2 grudnia 2008r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "bezczynność, przewlekłość postępowania i naruszenie prawa" przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które postanowieniem z dnia 27 października 2008r., znak: [...] uznało, że jego zażalenie na bezczynność Wójta Gminy w sprawie wizji na działce ew. nr 2659/2 jest nieuzasadnione. Zdaniem skarżącego postanowienie SKO z 27 października 2008r. "wydano z wielokrotnym naruszeniem prawa" i dlatego wniósł o jego uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o "oddalenie lub odrzucenie skargi względnie o umorzenie postępowania sądowego". Kolegium podtrzymało swoje stanowisko, że nie miała miejsce bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozgraniczenia przedmiotowych działek.
Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym i zwolnił go od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Art. 3 § 2 pkt 2 ppsa stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Z treści skargi wynika, że skarżący podważa zasadność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 października 2008r., znak: [...], którym uznano zażalenie skarżącego wniesione w trybie art. 37 § 1 kpa za nieuzasadnione. W ocenie Sądu skarga na takie postanowienie nie jest dopuszczalna, ponieważ nie mieści się ono w żadnej kategorii postanowień, które, zgodnie z przytoczonym wyżej art. 3 ust. 2 pkt 2 ppsa, można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Niewątpliwie bowiem nie jest to postanowienie, które kończy postępowanie, lecz ma ono charakter incydentalny i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (podobnie WSA w Gliwicach w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2009r. sygn. akt IV SAB/Gl 21/09, Lex Omega nr 504035). Postanowienie wydane w wyniku wniesienia zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa nie jest też postanowieniem, na które służy zażalenie, ponieważ zgodnie z art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie służy tylko na takie postanowienia, w stosunku do których Kodeks wyraźnie taką możliwość ustanawia. Należy podkreślić, że przepisy kpa nie przewidują zaskarżenia postanowienia wydanego w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa.
Skoro więc na postanowienie o uznaniu zażalenie wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa nie służy zażalenie, nie kończy ono postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty, skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tej kwestii Sąd podziela stanowisko WSA w Warszawie zawarte w postanowieniu z dnia 19 października 2007r. sygn. akt II SAB/Wa 66/07 (Lex Omega nr 420139).
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.