Uzasadnienie
W dniu 20.06.2017 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącego z "wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych pod sygn. [...]".
Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 22.06.2017 r. akta przedłożono referendarzowi sądowemu celem umorzenia postępowania z wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż skarżący podlega zwolnieniu z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy (art. 239 §1 pkt. 1 lit. a ppsa).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją. Strona korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 §1 pkt. 1 lit. a) ppsa co powoduje, że rozpoznanie wniosku o zwolnienie z kosztów sadowych jest zbędne.
Okoliczność, że wniosek strony nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ppsa ma znaczenie drugorzędne. W sytuacji bowiem gdy z góry wiadomo, że rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne, działaniem niecelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie przesyłanego formularza PPF. Jedynym refleksem takiego działania byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa.
Mając to wszystko na uwadze postanowiono jak w sentencji na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.