Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 23 lutego 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. nr [...] wymierzającą E. M. - dalej skarżącej - karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na dwóch automatach poza kasynem gry.
Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 2 ust. 3, 4, 5, art. 3, 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 i 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.).
Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:
Funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili w dniu 27 kwietnia 2015 r. na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1404 ze zm.) kontrolę w należącym do skarżącej lokalu pod nazwą Bar "A" przy ul. G w B w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Z ustaleń poczynionych w trakcie kontroli, zawartych w protokole nr [...] wynikało, że w lokalu znajdowały się dwa włączone i gotowe do gry automaty do gier Casino Games o nr [...] i [...]. Właścicielem urządzeń była G Sp. z o.o. z W, która zawarła ze skarżącą w dniu 1 kwietnia 2015 r. umowę najmu 3 m 2 powierzchni użytkowej kontrolowanego lokalu w celu prowadzenia przez spółkę działalności w zakresie udostępniania automatów. Spółka zobowiązała się do płacenia skarżącej miesięcznego czynszu najmu w wysokości 250 zł brutto od każdego automatu. Skarżąca przyjęła na siebie obowiązki udostępniania klientom automatów i ochrony automatów.
Na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Cywilnej kontrolujący przeprowadzili na każdym z ww automatów eksperyment (grę kontrolną), w wyniku którego ustalili, że gry prowadzone na automatach są grami losowymi, w których grający nie ma wpływu na ich wynik i spełniają definicję art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Gry na spornych urządzeniach miały charakter komercyjny, to znaczy, że były urządzane w celu osiągnięcia zysku i przynosiły określone dochody, bowiem rozpoczęcie gry było uwarunkowane wpłatą określonej kwoty przez grającego. Gry były urządzane poza kasynem gry, gdyż kontrolowany lokal nie posiadał takiego statusu. Skarżąca została uznana za urządzającego gry na automatach z uwagi na stworzenie odpowiednich warunków do prowadzenia gier.
Powyższe ustalenia pozwoliły Naczelnikowi Urzędu Celnego wszcząć postanowieniem z dnia [...] 2015 r. postępowanie z urzędu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, zakończone opisaną wyżej decyzją z dnia [...] 2015 r.
E. M. w odwołaniu od ww. decyzji podniosła zarzut niewskazania podstawy prawnej decyzji o wymierzeniu jej kary pieniężnej.
Dyrektor Izby Celnej, podzielił w całości dokonane przez organ I instancji ustalenia faktyczne i wywiedzione na ich podstawie wnioski, że gry urządzane przez skarżącą na kontrolowanych automatach wypełniają dyspozycję przepisu art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, gdyż zawierały element losowości, urządzane były w celach komercyjnych (przynosiły skarżącej dochody) oraz poza kasynami gry. Skarżącej należy przypisać charakter "urządzającej gry na automatach", gdyż urządzanie może być rozumiane jako wyposażanie czegoś w odpowiednie sprzęty, zorganizowanie imprezy, przedsięwzięcia czy zapewnienie komuś odpowiednich warunków. Urządzanie nie jest tożsame z prowadzeniem. Urządzającym w rozumieniu przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest każdy podmiot zaangażowany w udostępnienie automatu, zarzadzanie nim lub czerpanie z tego procederu korzyści. Skarżąca umożliwiała rozgrywanie przez klientów w prowadzonym i zarządzanym przez siebie barze gier na automatach, które zgodnie z tą ustawą mogą być urządzane wyłącznie w kasynach gry.
Umożliwienie rozgrywania realizowało się poprzez udostępnienie powierzchni wewnątrz lokalu do zainstalowania automatu, energii elektrycznej, sprawowaniu pieczy nad automatami oraz informowanie najemcy o zdarzeniach mogących mieć wpływ na automaty. Z § 3 umowy najmu powierzchni użytkowej z dnia 1 kwietnia 2015 r. wynika, że skarżąca otrzymywała czynsz wynoszący 250 zł brutto od każdego automatu zainstalowanego i działającego w lokalu. Skarżąca nie posiadała ponadto koncesji na prowadzenie kasyna gry.
Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony o technicznym charakterze przepisów prawnych stanowiących podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, skutkujących obowiązkiem ich notyfikacji Komisji Europejskiej. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14 stwierdził zgodność przepisów ustawy o grach hazardowych z Konstytucją. Trybunał uznał, że ustawa o grach hazardowych została uchwalona bez naruszenia trybu ustawodawczego a organizowanie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry spełnia wymogi ważnego interesu publicznego, uzasadniającego ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Ponadto notyfikacja zgodnie z tym wyrokiem nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego.
Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt I KZP 15/13 przedstawił z kolei zasadę stosowania prawa opartą na założeniu, że dopóki Trybunał Konstytucyjny nie wyda wyroku stwierdzającego niekonstytucyjność danych przepisów organy władzy publicznej (również organy podatkowe) nie mogą odmówić ich stosowania. Przepis art. 91 ust. 3 Konstytucji ustanawia regułę kolizyjną (pierwszeństwo ratyfikowanych umów międzynarodowych oraz prawa stanowionego przez organizacje międzynarodowe ukonstytuowane na mocy takiej umowy), która nie ma zastosowania w przypadku niedochowania przez organy władzy obowiązku notyfikacji projektu regulacji prawnej mającej charakter przepisu technicznego. Obowiązek notyfikacji odnosi się do fazy procesu legislacyjnego i jego adresatem są odpowiednie organy państwa odpowiadające za ten proces.
Organ stwierdził, iż zakładając nawet, że kwestionowane przepisy są przepisami technicznymi - nie istniał obowiązek ich uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej, gdyż są one wyłączone spod obowiązku notyfikacji w oparciu o klauzulę derogacyjną przewidzianą w przepisie art. 10 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE.
Klauzula ustanawia zasadę, że obowiązku uprzedniej notyfikacji nie stosuje się do przepisów krajowych, które stosują klauzulę bezpieczeństwa lub ograniczają się do wykonania orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Za tego rodzaju przepisy organ uznał przepisy ustawy o grach hazardowych.
Zatem do czasu stosownego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie ma podstaw do kwestionowania mocy obowiązującej ustawy o grach hazardowych z uwagi na podnoszony przez stronę argument o technicznym charakterze tych regulacji.
Odnośnie kompetencji organu podatkowego do dokonywania ustaleń w zakresie cech urządzeń określonych w art. 2 ust. 1 do 5 ustawy o grach hazardowych przy pomocy eksperymentu, organ wskazał, że wynik eksperymentu ma znaczenie dowodowe na równi z innymi dowodami z Ordynacji podatkowej. Przydatność tego środka dowodowego wyraża się w bezpośredniości eksperymentu. Organy podatkowe mają prawo w ramach posiadanych uprawnień dokonywać samodzielnej oceny charakteru gry i żaden przepis prawa nie wymaga, by eksperyment był przeprowadzony w formie opinii biegłego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję E. M. podniosła zarzuty naruszenia:
- - art. 210 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych, polegających na nałożeniu kary pieniężnej na osobę fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą;
- - art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych polegający na nałożeniu kary pieniężnej na osobę fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą;
- - art. 120 Ordynacji podatkowej i art. 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie organy podatkowe konstytucyjnej zasady działania zgodnego z prawem, w tym również z prawem unijnym, a to przez zastosowanie sprzecznych z prawem unijnym technicznych przepisów ustawy o grach hazardowych,
- - art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez jego błędne zastosowanie polegające na naruszeniu konstytucyjnej hierarchii aktów prawnych wynikającej w literalnego brzmienia powołanego przepisu i niezastosowaniu zasady pierwszeństwa unijnego, tj. błędne przyjęcie przez organ, że w niniejszym stanie faktycznym powinna znaleźć zastosowanie ustawa o grach hazardowych stanowiąca część krajowego porządku prawnego, pomimo braku notyfikacji przepisów tej ustawy Komisji Europejskiej, co powoduje, iż przepis art. 89 ustawy o grach hazardowych na podstawie którego wymierzona została kara pieniężna nie może mieć zastosowania wobec podmiotów które na to się powołują,
- - art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 8 i art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34 WE z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż można prowadzić postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na podstawie niemającej zastosowania (nieskutecznej) wobec polskich podmiotów nienotyfikowanej Komisji Europejskiej przez Polskę normy wyartykułowanej w art. 14 ust. 1 (powiązanej z art. 89 ust. 1 pkt 2) ustawy o grach hazardowych, która to została w sposób wiążący uznana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej za "przepis techniczny" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE, który nie może być stosowany wobec podmiotu, który powołuje się na brak notyfikacji.
W uzasadnieniu skargi E. M. wskazała, że "urządzanie gier" w rozumieniu przepisu art. 89 ustawy o grach hazardowych nie następuje automatycznie w związku z jedynie czynnością oddania do używania powierzchni lokalu innemu podmiotowi pod eksploatację automatów w ramach umowy najmu. Urządzanie gier oznacza aktywne uczestniczenie w czynnościach i działaniach w porozumieniu dokonanym z podmiotem wstawiającym automat i go eksploatującym i dotyczącym wspólnego prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach. Sam fakt wynajęcia powierzchni lokalu przez skarżącą nie może wiązać się z odpowiedzialnością przewidzianą w cyt. wyżej przepisie. Wymienione przez organ obowiązki wynikające z umowy najmu są typowe dla treści stosunku najmu.
W pozostałej części skargi skarżąca odwołała się do orzecznictwa sądowego, które miało stanowić poparcie jej stanowiska o techniczności przepisów stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji.
Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a na wypadek uznania przez Sąd, iż nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności - o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: |
|Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), dalej |
|"P.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola |
|ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy |
|wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym |
|związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a.",. Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a." - następuje w granicach |
|sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z |
|uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. |
|Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł prowadzi do uznania, że skargę należało uznać za uzasadnioną, chociaż |
|nie ze względu na zarzuty podniesione w skardze. |
|Zarzuty skargi skoncentrują się przede wszystkim wokół dwóch kwestii: |
|1. wymierzenia skarżącej kary administracyjnej, pomimo, że jako osoba fizyczna, prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą nie |
|podlegała sankcji z ustawy o grach hazardowych, |
|2. skutków braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych. |
|W pierwsze kolejności wskazać należy, że w dniu 16 maja 2016 r., Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę sygn. akt II GPS 1/16, |
|zgodnie z którą: |
|" 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem |
|technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej |
|procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego |
|(Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 |
|akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, |
|a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie |
|kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej |
|ustawy.
2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca|
|2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 |
|ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)". |
|Powyższa uchwała jest na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. pośrednio wiążąca dla każdego składu orzekającego sądu administracyjnego, który |
|może od niej odstąpić jedynie pod warunkiem przedstawienia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia |
|prawnego wynikającego z jej treści do ponownego rozważenia oraz pod warunkiem podjęcia przez powyższy skład nowej uchwały zawierającej |
|odmienne stanowisko prawne. Ponieważ Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w |
|sentencji powyższej uchwały, jak również w pełni akceptuje argumentację podniesioną w jej uzasadnieniu, dlatego wszelkie argumenty |
|podważające prawidłowość poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej powyżej uchwale siedmiu sędziów z dnia 16 |
|maja 2016 r. podjętej w sprawie o sygn. II GPS 1/16, muszą być uznane za pozbawione podstaw. |
|Odnosząc treść uchwały do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że przesądza ona co do zasady obydwie sporne kwestie, a |
|mianowicie: |
|(1) nietechniczny charakter art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, który może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej |
|za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, bez względu na brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE -|
|charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy; |
|(2) karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych może podlegać również osoba fizyczna jako |
|urządzający gry na automatach poza kasynem gry bez zezwolenia. |
|W konsekwencji zarzuty skargi dotyczące podniesionych kwestii nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Organ rozważył podstawę prawną |
|podjętych rozstrzygnięć, dając temu wyraz w ich uzasadnieniu dochodząc do prawidłowych konkluzji, a zatem zarzut naruszenia art. 120 |
|Ordynacji podatkowej nie jest zasadny. |
|Natomiast Sąd uznał, że organy nie wykazały w wystarczający sposób, że skarżąca jest osobą "urządzającą gry na automatach poza kasynem |
|gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Z uzasadnienia decyzji organów obydwu instancji wynika, że jedyną |
|podstawą do ustalenia, że skarżąca jest "urządzającym gry" był fakt zawarcia w kwietniu 2015 r. przez skarżącą z G Sp. z o.o. z |
|siedzibą w W umowy najmu części lokalu do działalności w zakresie udostępniania automatów. |
|W ramach tej umowy skarżąca zobowiązała się do stałego dostarczania energii elektrycznej pozwalającej na nieprzerwaną pracę wszystkich |
|automatów, sprawowania pieczy i ochrony lokalu oraz automatów, w szczególności przed uszkodzeniem, zniszczeniem lub utratą oraz do |
|utrzymywania lokalu w czystości i w stanie umożliwiającym klientom niezakłócone korzystanie z automatów, a także informowania spółki o |
|uszkodzeniach, awariach lub nieprawidłowościach w pracy automatów. W zamian za prawidłowe wykonanie wszystkich świadczeń określonych w |
|umowie skarżąca otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 150 zł miesięcznie od każdego zainstalowanego w lokalu automatu. Nadto według |
|załączonej do umowy najmu "instrukcji postępowania z automatem" skarżąca otrzymała szczegółowe wytyczne co do postępowania w przypadku |
|kontroli z urzędu celnego, co według organów wskazywało na to, że już w momencie podpisania umowy skarżąca była świadoma, że automaty |
|te mogą być zajęte, a w związku z ich użytkowaniem mogą być przeprowadzone czynności kontrolne (w tym z udziałem prokuratora). |
|Słusznie organy celne podkreśliły, że pojęcia "urządzanie gier" czy "urządzający gry", które występują w ustawie o grach hazardowych |
|nie mają definicji ustawowej, co oznacza konieczność dokonania ich wykładni z uwzględnieniem językowego rozumienia. Pojęcie |
|"urządzanie" stanowi synonim takich pojęć jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (vide: |
|Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście zwrot "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie |
|podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach. W praktyce w |
|odniesieniu do takiej działalności jak urządzanie gier na automatach obejmuje w szczególności zachowania aktywne polegające na |
|zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, |
|umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiające|
|ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych w stosunku do automatów o jakich mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych), |
|związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu (jego szkolenie). Podmiot realizujący (wykonujący)|
|te działania, może być uznany za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Oczywiste jest też, że dla |
|zrealizowania zamierzenia - działalności w zakresie gier na automatach - dojść może w wyniku zaangażowania i współdziałania więcej niż|
|jednego podmiotu. Nie może to jednak oznaczać automatyzmu skutkującego uznaniem, że podmioty które w tym w jakimś zakresie uczestniczą,|
|objęte są automatycznie dyspozycją art. 89 ust. 1 jako "urządzający gry". Dodatkowo należy zauważyć, że przy odkodowywaniu znaczenia |
|używanego w ustawie o grach hazardowych pojęcia "urządzania gier" wyniki wykładni językowej korespondują z rezultatami wykładni |
|systemowej. Warto zwrócić uwagę, że art. 128 Kodeksu wykroczeń (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1094), nawiązując wyraźnie do przepisów |
|ustawy o grach hazardowych, penalizuje naruszenia przepisów dotyczących gier hazardowych, wprost odróżniając urządzanie gier od |
|zachowań określonych jako użyczanie pomieszczenia do nielegalnej gry hazardowej. Można w związku z tym z takiej treści tego przepisu |
|wyciągnąć wniosek, że użyczenie w sensie udostępnienia pomieszczenia na przykład na podstawie umowy najmu (por. Mozgawa Marek (red.), |
|Kodeks wykroczeń. Komentarz, wyd. II. Komentarz do art. 128 kw. Teza 22. Opublikowano: LEX 2009), jest czynnością nie mieszczącą się w |
|pojęciu urządzania gier, o jakim mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. |
|W ocenie Sądu, pojęcie "urządzanie gier" na gruncie art. 89 ustawy nie następuje automatycznie w związku z samą czynnością oddania do |
|używania powierzchni lokalu (lokalizacji) innemu podmiotowi pod eksploatację automatów w ramach umowy najmu lub dzierżawy, a także nie|
|zawsze musi obejmować tę czynność i związane z nią określone obowiązki czy uprawnienia wynajmującego powierzchnię użytkową. Oznaczałoby|
|to bowiem, iż w przypadku, gdy dany lokal (dana lokalizacja) nie stanowi własności podmiotu eksploatującego automaty do gier, to zawsze|
|występuje wielość urządzających gry, tj. nie tylko podmiot eksploatujący automat, ale i podmiot (co najmniej jeden, zakładając brak |
|podnajmu) oddający temu podmiotowi powierzchnię do eksploatacji automatów). Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 35 pkt 6 ustawy o |
|grach hazardowych, wniosek o koncesję na kasyno gry powinien zawierać "odpis dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem |
|(lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będą urządzane gry". Regulacja ta niewątpliwie |
|wskazuje, że na gruncie przepisów ustawy o grach hazardowych brak tożsamości pomiędzy urządzaniem gier a zawarciem umowy |
|zobowiązaniowej, oddającej prawo do korzystania z lokalu (z jego części). Brak jest zatem podstaw prawnych, by już samą czynność |
|cywilnoprawną (umowę najmu lub dzierżawy) oddania lokalu (jego części) do władania innemu podmiotowi dla eksploatacji automatów, |
|utożsamiać z pojęciem "urządzanie gier" w znaczeniu art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. W konsekwencji samo oddanie lokalu |
|(części jego powierzchni użytkowej) nie może być uznane za wystarczającą przesłankę do kwalifikowania podmiotu wynajmującego lokal pod |
|eksploatację automatów jako urządzającego gry i podlegającego karze pieniężnej. O udziale wynajmującego lub wydzierżawiającego lokal |
|(jego część) w oparciu o umowę najmu lub dzierżawy powierzchni użytkowej, na której automaty są zlokalizowane, w urządzaniu gier można |
|mówić, gdy wynajmujący aktywnie i bezpośrednio uczestniczy we wskazanych czynnościach i działaniach, przy czym jego zachowania |
|powiązane są z porozumieniem dokonanym z podmiotem wstawiającym automat i go eksploatującym, a dotyczącym wspólnego prowadzenia |
|przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach (gier hazardowych) - por. wyrok WSA w Gorzowie z dnia 18 lutego 2016 r., II SA/Go 824/15.|
|Wyżej przedstawione rozumienie pojęcia "urządzający gry" znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki |
|WSA w Kielcach: z dnia 22 grudnia 2015 r., II SA/Ke 508/15, z dnia 9 grudnia 2015 r., II SA/Ke 717/15; wyroki WSA we Wrocławiu z dnia |
|11 stycznia 2016 r.: III SA/Wr 114/15 i III SA/Wr 116/15 oraz w wyroku WSA w Krakowie z dnia 23 czerwca 2016 r. III SA/Kr 114/16 – |
|publ.//orzeczenia.nsa.gov.pl). |
|W rozpoznawanej sprawie okoliczności takich organy nie wykazały. W szczególności nie poddały jakiejkolwiek analizie poszczególnych |
|regulacji umowy najmu w celu oceny, czy i które z nich oraz z jakich przyczyn mogą dotyczyć czynności (obowiązków), do jakich |
|zobowiązała się umownie skarżąca, a związanych z "urządzeniem gier" ograniczając się do odnotowania, że § 2 umowy z dnia 1 kwietnia |
|2015 r. zawartej z G Sp. z o.o. z siedzibą w W stanowi, że skarżąca zobowiązała się do stałego dostarczania energii elektrycznej |
|pozwalającej na nieprzerwaną pracę automatów, sprawowania pieczy i ochrony lokalu oraz automatów w szczególności przed uszkodzeniem lub|
|utratą oraz do utrzymania lokalu w czystości w stanie umożliwiającym klientom do korzystania z automatów, informowania Spółki |
|o wszelkich awariach i nieprawidłowościach. |
|Zdaniem Sądu organy w toku postępowania nie wykazały, że skarżąca poza udostępnieniem powierzchni lokalu i pobieraniem z tego tytułu |
|czynszu wykonywała takie czynności związane z obsługą automatu, jak np.: objaśnianiem zasad gier i wypłacaniem wygranych, czy też |
|jakichkolwiek inne czynności, które wpływałyby na wysokość przychodu generowanego przez przedmiotowe automaty, która przekładałaby się |
|na zysk skarżącej uzyskiwany z faktu urządzania gier na automatach. Takich ustaleń nie sposób uczynić wyłącznie w oparciu o zapisy |
|umowy najmu. |
|W konsekwencji - w świetle zebranego materiału dowodowego - brak jest podstaw (na tym etapie postępowania), do twierdzenia o istnieniu |
|porozumienia między skarżącą a G Sp. z o.o. z siedzibą w W polegającego na wspólnym urządzaniu gier na automatach. W ocenie Sądu, w |
|okolicznościach rozpoznawanej sprawy konieczna pozostawała analiza wskazanych regulacji umownych w kontekście oceny, które z nich i |
|dlaczego mogą dotyczyć wspólnego "urządzania gier". |
|Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ powinien - uwzględniając przedstawione wyżej uwagi - przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, |
|w ramach którego dokona pełnej analizy najmu z dnia 1 kwietnia 2015 r. i przy wykorzystaniu dostępnych środków dowodowych, w tym dowodu|
|z przesłuchania ewentualnych świadków - ustali czy skarżąca była "urządzającym gry". |
|Przy czym podkreślić jeszcze raz należy, że samo dysponowanie przez skarżącą lokalem, w którym zainstalowano urządzenie do gier |
|hazardowych i pobieranie czynszu nie jest automatycznie równoznaczne z czerpaniem przez skarżącą korzyści z urządzania gier na |
|automatach, jak wadliwie przyjęły organy w dotychczasowym postępowaniu. |
|Z powołanych wyżej przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania |
|orzeczono stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a |