Uzasadnienie
W dniu 29 września 2017 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek skarżącej N. Ś. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 12 grudnia 2017 r. umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy. Postanowienie to zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 22 stycznia 2018 r. W dniu 26 stycznia 2018 r. skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. W sprzeciwie od ww. postanowienia referendarza sądowego skarżąca wskazała, że wie, iż w dniu 23 sierpnia 2017 r. zapadł korzystny wyrok w jej sprawie. Skarżąca podniosła, iż urząd pracy nie skontaktował się z nią, dlatego stara się o pomoc adwokata, żeby przez niego załatwić udzielenie informacji na temat jej sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. osoba fizyczna może domagać się przyznania pomocy w zakresie w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której rozpoznanie wniosku stało się zbędne. Skarżąca przyznaje, iż w dniu 23 sierpnia 2017 r. zapadł korzystny wyrok w jej sprawie. Skarżąca podniosła, iż urząd pracy nie skontaktował się z nią, dlatego stara się o pomoc adwokata, żeby przez niego załatwić udzielenie informacji na temat jej sprawy. Nie wskazała, iż planuje zaskarżyć korzystny dla niej wyrok.
Sąd wskazuje, iż nawet gdyby przyznano skarżącej pełnomocnika z urzędu, pełnomocnik ten wyznaczony byłby do reprezentowania skarżącej przed sądem administracyjnym. Pełnomocnik nie miałby umocowania do uzyskania w imieniu skarżącej informacji od urząd pracy.
Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że prawidłowo referendarz sądowy umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy.
Z przedstawionych powodów Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 249a p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a.