Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub Kolegium) decyzją z dnia 9 marca 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 111, dalej jako: "u.ś.r."), oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256) po rozpatrzeniu odwołania skarżącej C. P., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 22 stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w celu sprawowania opieki nad mężem J. P. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 23 grudnia 2020 r. skarżąca wniosła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem J. P. Organ I instancji odmawiając przyznania wnioskowanego świadczenia stwierdził, że wprawdzie osoba wymagająca opieki tj. J. P. posiada orzeczony stopień niepełnosprawności (nr [...] z dnia 28 lutego 2017 r. wydany przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności), jednakże niepełnosprawność nie powstała do ukończenia 25 roku życia, a tym samym nie została spełniona przesłanka przyznania prawa do świadczenia wynikająca z art. 17 ust. 1b u.ś.r. Nadto organ stwierdził, że fakt pobierania przez skarżącą emerytury, uniemożliwia przyznania dochodzonego przez skarżącą świadczenia zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r.
Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła skarżąca. W odwołaniu zarzuciła, naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie normy wyrażonej w art. 17 ust. 1 b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku TK z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji R. Opisaną we wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W swoich rozważaniach SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, wskazując, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka negatywna przewidziana wart. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Jak wynika z akt sprawy C. P. posiada prawo do emerytury ustalone decyzją Prezesa KRSU z dnia 20 marca 2020 r. znak: [...].
W tej sytuacji C.P. należy formalnie do kręgu osób, które mogą ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, jednakże ponieważ istotą tego świadczenia jest częściowe zrekompensowanie strat finansowych, jakie ponoszą osoby opiekujące się chorymi członkami rodziny wskutek rezygnacji z aktywności zawodowej na rzecz sprawowania stałej opieki, to konieczność sprawowania opieki nad członkiem rodziny wnioskodawczyni, musiałaby wiązać się z utratą uzyskiwanych przez nią dochodów, a co w tej sprawie nie miało miejsca. Świadczenie pielęgnacyjne, przyznawane, bowiem osobie sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny a będącej w wieku, uprawniającym do otrzymania emerytury, w istocie rzeczy będzie pełnić funkcję nie tyle surogatu wynagrodzenia za pracę a surogatu świadczenia emerytalnego. Trzeba mieć na uwadze, że z art.17 ust.5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wiążą się regulacje przyjęte w 3 pkt 24 lit. d, art. 24 ust.7 i art. art. 62 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, które są konsekwencją przyjętego przez ustawodawcę założenia, że osoba pobierająca emeryturę lub rentę a także mająca inne źródła dochodu, o których mowa w tych przepisach, nie może otrzymać świadczenia pielęgnacyjnego.
W ocenie organu odwoławczego za odmową przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przemawia fakt, że skarżąca jest osobą w wieku emerytalnym i z tego powodu nie została spełniona przesłanka określona w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. dotycząca rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki, a także występuje negatywna przesłanka określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.
Kolegium zwróciło uwagę, że błędny jest zaprezentowany w decyzji pogląd, że przesłanką odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest powstanie niepełnosprawności po okresach wymienionych w art. 17 ust. 1b u.ś.r. Organ I instancji orzekając o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie uwzględnił zmiany stanu prawnego, która nastąpiła na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014r, sygn. akt K 38/13. Albowiem w wymienionym wyroku, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z zasadą równości, o której mowa w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Zatem w obecnej sytuacji prawnej nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13.
Pomimo tego, Kolegium doszło do przekonania, że kwestionowana decyzja w zakresie rozstrzygnięcia ostatecznie odpowiada prawu, z uwagi na wystąpienie przesłanki negatywnej jaką jest ustalone prawo do emerytury.
Na powyższą decyzję C. P., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie przedmiotowej decyzji tj. art. 17 ust. 5 lit. a poprzez uznanie, że fakt nabycia przez skarżącą prawa do emerytury jest negatywną przesłanką do przyznania świadczenia, oraz żaden przepis prawa nie uprawnia organu do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy przyznaną emeryturą a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego, podczas gdy, organ posiada takie uprawienie dokonując wykładni prokonstytucyjnej ww. przepisu.
Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.. wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła zarzuty skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przeprowadzona przez Sąd, w trybie uproszczonym, kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji Burmistrza, pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Należy także wskazać, na podstawie art. 134 §1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję wydaną przez Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej działającego z upoważnienia Burmistrza, którą to odmówiono skarżącej C. P. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem.
Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje na podstawie art. 17 u.ś.r. Jego celem jest rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Zgodnie z powołanym przepisem świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje między innymi osobie, na której ciąży obowiązek alimentacyjny - jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje ona z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Świadczenie to przysługuje w ściśle określonej kwocie, która podlega corocznej waloryzacji. Osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny jest niewątpliwie żona w stosunku do swojego męża. Co więcej na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r. jej uprawnienie do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego wyprzedza przyznanie świadczenia innym krewnym. Uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego dla krewnych "otwiera się" dopiero wówczas, gdy małżonek osoby wymagającej opieki jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, a więc kiedy nie jest możliwe wypełnianie przez niego we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27.11.2014 r., I OSK 1219/13, LEX nr 1657633.). W niniejszej sprawie o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wystąpiła małżonka niepełnosprawnego męża, która sama legitymuje się niepełnosprawnością, ale w stopniu umiarkowanym. Stąd wyłączenie przewidziane w art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r. do niej się nie stosuje.
Z kolei na podstawie ust. 5 art. 17 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje między innymi jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Należy jednak zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2019 r. (sygn. akt SK 2/17), uznał art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, za niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Ustalony stan faktyczny nie wzbudził wątpliwości. W niniejszej sprawie skarżąca sprawuje opiekę nad mężem, który został zaliczony do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe, przy czym nie ustalono od kiedy ta niepełnosprawność istnieje, z kolei ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 29 grudnia 2016r. U J. P. rozpoznano liczne choroby, co wynika z kart informacyjnych leczenia szpitalnego, takie jak [...], [...], zespół [...], [...], [...], [...], [...], czy [...]. W związku z ogólnym złym stanem zdrowia pojawiają się nowe choroby, jak na przykład posocznica. J. P. wymaga ciągłej rehabilitacji, opieki, pielęgnacji i pomocy we wszystkich czynnościach dnia codziennego, gdyż nie może samodzielnie funkcjonować. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej zakres podejmowanych przez nią czynności jest bardzo szeroki: czynności z zakresu higieny osobistej, prowadzenie do toalety, podmywanie, wymiana pielucho-majtek, przewracanie z boku na bok, działania przeciw odleżynom, czuwanie podczas snu, przygotowywanie i podawanie posiłków, wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych, ubieranie, masowanie, codzienne wykonywanie ćwiczeń, organizowanie leczenia, wykonywanie wszystkich czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego.
Skarżąca podaje, że nie ma możliwości porozumienia się ze swoim mężem, gdyż ten "tylko jęczy". Skarżąca nie może podjąć jakiegokolwiek zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad swoim niepełnosprawnym mężem. Należy jednak zaznaczyć, że organ I instancji zaniechał przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, co stanowi także istotne naruszenie przepisów procedury administracyjnej, to jest art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a..
23 grudnia 2020r. skarżąca wystąpiła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, jednocześnie informując, że posiada prawo do renty rolniczej. Jako dowód załączyła decyzję Prezesa KRUS w sprawie ustalenia nowej wysokości renty rolniczej z dnia 20 marca 2020r. w kwocie 1026 zł. Należy przy tym podkreślić, że w czasie wydawania decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze dniu 9 marca 2021r. wysokość świadczenia pielęgnacyjnego wynosiła 1971 zł.
Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przez organ I instancji nastąpiła z powodu powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki po ukończeniu przez nią wieku określonego w art. 17 ust. 1b u.ś.r., jak również z uwagi na realizację negatywnej przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że błędny jest zaprezentowany przez organ I instancji pogląd, że przesłanką odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest powstanie niepełnosprawności w okresach wymienionych w art. 17 ust. 1b u.ś.r. z uwagi na zmianę stanu prawnego będącego następstwem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014r. (sygn.. akt K 38/13).
Z kolei organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji ze względu na posiadania przez skarżącą prawa do renty rolniczej (należy jedynie nadmienić, że w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego pomyłkowo mowa jest o emeryturze). Organ administracyjny oparł się bowiem na literalnym brzmieniu art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r., który wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w takim przypadku. Taka interpretacja nie zasługuje na aprobatę.
W zakresie rozstrzygania tego zagadnienia prawnego w orzecznictwie sądów administracyjnych doszło bowiem do ewolucji. Początkowo faktycznie opierało się ono na wykładni literalnej tego przepisu, mimo jej niesprawiedliwości, w sytuacji, gdy świadczenie emerytalno-rentowe było niższe niż świadczenie pielęgnacyjne. Jednak odstąpiono od tej linii orzeczniczej. Współcześnie wskazuje się, że w orzecznictwie sądów administracyjnych na potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.) u.ś.r., wynikami wykładni celowościowej, funkcjonalnej i systemowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 757/19, z 8 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 2392/19, z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1546/19 i z 27 maja 2020 r. sygn. akt 2375/19). Z uwagi już na ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych w tym zakresie organ administracyjny ma obowiązek odstąpić od literalnej interpretacji art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r.
Chociaż organy administracyjne "są zobowiązane do działania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa administracyjnego, mającymi charakter bezwzględnie obowiązujący, i są związane wykładnią przyjętą przez ich organy nadrzędne" (J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2018, s. 125) to nie ogranicza to ich obowiązku prokonstytucyjnej wykładni norm obowiązujących, zwłaszcza z uwagi na zgodną w tym zakresie linię orzeczniczą sądów administracyjnych. Należy przy tym podkreślić, że przyjęcie obowiązku prokonstytucyjnej wykładni nie skutkuje tym, że art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r. nie będzie stosowany, czy zostanie wyeliminowany z obrotu. W sytuacji bowiem, gdy inne świadczenie pobierane przez opiekuna osoby niepełnosprawnej jest wyższe niż świadczenie pielęgnacyjne przysługujące z powodu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, przepis ten będzie stosowany w całej rozciągłości.
Należy także zauważyć, że również obowiązkiem sądu administracyjnego, sprawującego wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej, jest prokonstytucyjna interpretacja przepisów prawa. W tym zakresie trafnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 sierpnia 2020r. (I OSK 650/20) zauważył, że jak wynika z art. 17 ust. 1 u.ś.r. istotną cechą osób, będących adresatami zawartej tam normy prawnej określającej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jest sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i związana z tym rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Brzmienie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. może wskazywać na bezwzględne wyeliminowanie z kręgu osób, które spełniają powyższą przesłankę tych, którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w tym przepisie. Taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. naruszałaby jednak konstytucyjną zasadę równości, zgodnie z którą wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących.
W świetle obecnego orzecznictwa sądów administracyjnych nie budzi więc wątpliwości, że w szczególnej sytuacji osobom uzyskującym świadczenie emerytalne przysługuje świadczenie pielęgnacyjne.
Jednak w ramach tego jednolitego obecnie stanowiska pojawiły się dwie różne linie orzecznicze.
Pierwsza linia orzecznicza zakłada, że zastosowanie powyższych reguł interpretacyjnych w odniesieniu do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury nie w całości, ale jedynie do wysokości tej emerytury (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 757/19, 8 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 2392/19, z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1546/19). Tak więc osoba uprawniona otrzymywałaby świadczenie pielęgnacyjne pomniejszone o kwotę przyznanej emerytury.
Z kolei w ramach drugiej linii orzeczniczej (zob. na przykład wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2020 r. sygn. akt 2375/19 oraz z dnia 24 sierpnia 2020r., I OSK 650/20, wyrok WSA w Poznaniu z 13 stycznia 202 r. sygn. akt IV SA/Po 824/19 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z 20 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1265/19) przyjęto rozwiązanie polegające na umożliwieniu osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno - rentowego. Wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostawałaby bowiem w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Słusznie podnosi się w orzecznictwie niektórych wojewódzkich sądów administracyjnych, że praktyka taka, niezależnie od trudności co do ustalenia jej podstawy prawnej, spowodowałaby dalsze wątpliwości, co do zachowania zasady równości oraz komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno – rentowe (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2020r., I OSK 650/20).
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie orzekającego w niniejszej sprawie należy podzielić ten drugi pogląd, który jest obecnie również reprezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt I OSK 303/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Wr 109/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 1027/20 czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 168/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2021 r., II SA/Sz 255/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 czerwca 2021 r., II SA/Ol 381/21).
Skarżąca w niniejszej sprawie nie dokonała jednoznacznego wyboru świadczenia, które chciałaby otrzymać. Organ powinien więc pouczyć skarżącą o konieczności złożenia wniosku o zawieszenie prawa do renty na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2021.291) z jednoczesnym zapewnieniem, że przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego nie stoi na przeszkodzie żadna inna okoliczność i że zostanie ono przyznane z momentem przedłożenia Miejsko-Gminnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej decyzji organu ZUS o wstrzymaniu wypłaty renty rolniczej.
Należy bowiem zauważyć, że na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników prawo do emerytury lub renty rolniczej z ubezpieczenia ulega zawieszeniu na zasadach określonych w przepisach emerytalnych. Z tego względu stosuje się bezpośrednio w tym przypadku art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
W niniejszej sprawie kwestią do wyjaśnienia jest to, czy skarżąca spełnia przesłankę niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej poza rolnictwem celem sprawowania stałej opieki nad mężem, a więc między innymi konieczne jest przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Organy dopuściły się w powyższym zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. z uwagi na brak kompleksowego przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni zaprezentowaną powyżej ocenę prawną zgodnie z art. 153 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800), na które składa się kwota w wysokości 480 zł. z tytułu postępowania przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji.