Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie:
- - art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013. 267.);
- - art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92 a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2013.1414), I p. 6.3.6, I p. 6.2.1, I p. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;
- - art. 13, art. 15 ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.) - decyzją z dnia 28 lutego 2014 r. nr [......], uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [......] 2013 r. nr [.....] o nałożeniu na skarżącą - "A" Spółka jawna - kary pieniężnej w wysokości 5.350 zł i nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 zł.
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organy:
Inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K. w dniach 25.02.-01.03.2013r. przeprowadził kontrolę ww. przedsiębiorstwa. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewóz drogowych określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy, zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe [.....] (Dz.U.1999.1086 i 1087) oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz.U.2004. 874).
Ustalenia tej kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli z dnia [.....] 2013r. nr [.....].
Stwierdzone w wyniku kontroli naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego, w wyniku którego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5.350 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiło:
- - brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu;
- - okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki niezawierającej wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę;
- - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości z uwagi na naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 68 k.p.a. poprzez niedokładne rozpatrzenie sprawy i ustalenie stanu faktycznego niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, nie poinformowanie przed wydaniem decyzji o zakończeniu postępowania przez organ I instancji i nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto w ocenie skarżącej naruszono art. 4 pkt. 22 ustawy o transporcie drogowym.
Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca podniosła, iż organ I instancji błędnie interpretuje przepis art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 (WE) dotyczący wyłączeń od stosowania przepisów tego rozporządzenia. W ocenie skarżącej przejazd pojazdem za który nałożono karę pieniężną w wysokości 5000 złotych nie podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006 na mocy ww. przepisu, gdyż przewóz był związany z wykonaniem próby drogowej w celu naprawy i konserwacji pojazdu. W ocenie skarżącej, błędne jest stanowisko organ I instancji, iż wyłączenie tego rodzaju dotyczy wyłącznie tzw. laboratoriów drogowych.
Skarżąca nie zgodziła się również z naruszeniem Ip. 6.3.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wskazując, że zakwestionowana wykresówka zawiera wymagany wpis, ponadto brak dwóch kilometrów niezarejestrowanych na wykresówce z okresie 02.-06.03.2012 r. wynikał z konieczności wykonania przejazdu w celu naprawy serwisowej. Aktywność kierowcy udokumentowano zaświadczeniem o nieprowadzeniu pojazdu.
Na poparcie swojego stanowiska skarżąca do odwołania dołączyła oświadczenie serwisu - Mechanika [.....], P. Ś. - z dnia 4 listopada 2013r. o wykonaniu w dniu [......] 2012r. naprawy układu paliwowego w samochodzie [.....] oraz o przeprowadzonej jeździe próbnej na dystansie 27 km.
Zdaniem skarżącej, organ nie zastosował art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, mimo braku jej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, a nadto nie uwzględnił możliwości zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym.
Za nieuzasadnione skarżąca uznała stanowisko organu, że organizacja przewozów w przedsiębiorstwie była niewłaściwa, gdyż samo zaistnienie naruszenia przepisów nie świadczy o tym, że praca kierowców była źle organizowana.
W ocenie skarżącej postępowanie w sprawie nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, organ nie wykonał ciążących na nim obowiązków procesowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Uchylając zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i nakładając na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 zł organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie zostało udowodnione, że podczas kontroli nie okazano wykresówki z przejazdu pojazdu o nr rej. [.....] z dnia [.....] 2012 r. na odcinku 27 km.
Materiał dowodowy potwierdza prawidłowość ustaleń organu w tym zakresie, a mianowicie dowód z zeznań wspólnika skarżącej spółki R. B. z dnia [.....] 2013 r. oraz z karty pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego z dnia [.....] 2013 r. W dniu [.....] 2012r. pojazd był prowadzony przez R. B. bez wykresówki włożonej do tachografu.
Organ odwoławczy stwierdził, iż brak było podstaw dowodowych do przyjęcia, iż przejazd podlegał wyłączeniu objętemu hipotezą przepisu art. 3 lit. g nr 561/2006 (WE). W toku postępowania przed organem I i II instancji skarżąca nie przedstawiła dowodów w postaci np. faktur VAT za wykonanie usługi naprawy pojazdu za serwis wykonany w dniu [.....] 2012 r. Załączone do odwołania pismo będące oświadczeniem serwisu, nie jest w ocenie organu, wiarygodnym dowodem potwierdzającym tę okoliczność, gdyż w jego treści wskazano dokładną wartość rzekomej jazdy próbnej tj. 27 kilometrów, a tę wartość podano dopiero w protokole kontroli Inspekcji Transportu Drogowego z dnia [.....] 2013 r. nr [....]. Skoro urządzenie rejestrujące nie było w tym dniu używane, mimo wykonania przejazdu po drodze publicznej (co jasno wynika z zeznań wspólnika spółki) to przedstawiciel serwisu nie mógł mieć tak dokładnej wiedzy o długości przebytej drogi, a mimo to wskazał ją w oświadczeniu.
Zdaniem organu, powyższy dowód jest zatem niewiarygodny w zakresie rzeczywistego wykonania naprawy serwisowej i nie może zostać uwzględniony. Nie jest prawdopodobnym, by po upływie półtora roku od naprawy pojazdu podać szczegółowo dokładną ilość kilometrów przejechanych przez pojazd.
Ponadto organ podniósł, że nie dołączono faktury za tą konkretną naprawę pojazdu, a oświadczenie właściciela serwisu nie zostało złożone pod żadnym rygorem za podanie w nim nieprawidłowych informacji.
Wskazując na powyższe okoliczności organ stwierdził, iż organ I instancji zasadnie nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi – lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu - za brak każdej danej tj. lp.6.3.6.6 załącznika nr 3 do ww. ustawy, organ odwoławczy stwierdził, że nie doszło do naruszenia wskazanego przepisu i kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w wysokości 50 złotych jest niesłuszna i z tego powodu została uchylona.
Powyższa okoliczność nie jest przedmiotem skargi.
W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy nie potwierdza również popełnienia naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę tj. Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Analiza zapisu wykresówek z dnia 2 marca 2012 r. i z dnia 6 marca 2012 r. nie daje podstaw do nałożenia kary za brak aktywności kierowcy D. B. Kara pieniężna w wysokości 300 złotych jest niesłuszna i została uchylona.
Wskazana okoliczność również nie jest przedmiotem skargi.
Organ odwoławczy podniósł, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi podstawa do zastosowania art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 (WE), a zatem odnoszenie się do interpretacji dokonanej przez organ I instancji zakresu stosowania ww. przepisu jest bezprzedmiotowe.
Błędnym, w ocenie organu, jest pogląd, iż to wyłącznie na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na korzyść skarżącej i mogą być podstawą do zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej.
Zdaniem organu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.
Skarżący nie przedstawił, zarówno w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie, jak i w toku postępowania administracyjnego, żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołania wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność.
Organ II instancji stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie również art. 92 b nie ma zastosowania, gdyż zgodnie z jego treścią nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców m.in. przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) (WE) nr 561/2006 Parlamentu oraz Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz.
WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), a także w myśl pkt 2 zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia o którym mowa w pkt. 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu drogowego.
Zdaniem organu, wskazany przepis ma zastosowanie wyłącznie w tych sprawach administracyjnych, w których wykryto i stwierdzono naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach odpoczynku, natomiast nie ma on zastosowania w sprawach związanych z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Istotnie przepis odsyła w pkt 1 lit. b do przepisów rozporządzenia nr 3821/85, jednakże w zdaniu pierwszym omawianego przepisu ustawodawca wskazał jednoznacznie, iż nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy. Takich przepisów rozporządzenie 3821/85 nie zawiera.
W o cenie organu, odmienne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że art. 92b ustawy o transporcie drogowym jest wewnętrznie sprzeczny, co jest niezgodne z zasadą racjonalnego ustawodawcy. Ponadto ust. 2 ww. artykułu stanowi, że za naruszenie ww. przepisów karze grzywny podlega na zasadach określonych w art. 92 kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie naruszeń.
Organ odwoławczy stwierdził, iż wbrew twierdzeniom podniesionym w odwołaniu, skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu administracyjnym, informowano o możliwość składania wyjaśnień i wniosków dowodowych, o nowym typie naruszenia oraz zawiadomiono o zakończeniu prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie.
Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), tj. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13 k ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 156 § 1 kpa, polegające na niedostrzeżeniu, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i potwierdzające je dowody (pismo z warsztatu) uzasadniały odmowę wszczęcia postępowania w stosunku do pracodawcy i stanowiły podstawę do jego umorzenia.
Ponadto skarżąca zarzuciła, naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c"), tj.: art. 7, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej oraz nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącej odmówiono wiarygodności.
Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu bierność w prowadzonym postępowaniu podnosząc, iż organ nie wezwał o dostarczenie faktury oraz nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadka. Stan faktyczny sprawy - co do zasady- nie budzi wątpliwości, natomiast zarzuty skarżącej dotyczą dokonania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w zaskarżonej decyzji błędnej oceny prawnej stanu faktycznego w niniejszej sprawie, a także niewłaściwego zastosowania przepisów regulujących problematykę odpowiedzialności kierowców oraz innych podmiotów związanych z organizacją i wykonywaniem przewozów drogowych.
Skarżąca podkreśliła, iż wykonuje przewozy drogowe na potrzeby własne - ma własną bazę handlową i tylko w tym zakresie używa pojazdów; kierowcy praktycznie codziennie "mieszczą się" w ośmiogodzinnym czasie pracy, a weekendy mają wolne. W ocenie skarżącej, kontrola w przedsiębiorstwie nie wykazała żadnych uchybień, dlatego wysokość nałożonej kary pieniężnej w zaskarżonej decyzji, jak i sposób jej uzasadnienia jest w jej ocenie - niesprawiedliwy. Zarówno z protokołu kontroli, jak również z decyzji wynika jednoznacznie, że przejechanie 27 km miało na celu regulację układu wtryskowego. Skarżąca przedstawiła organowi oświadczenie warsztatu potwierdzającego wyłączony przejazd oraz fakturę z wykonania tej naprawy, która miała miejsce wcześniej, ale w dniu [....] 2012 r. odbyły się przejazdy i naprawy reklamacyjne.
Skarżąca stwierdziła, że kwestionowany przejazd odbył się w ramach jazdy próbnej, a ilość przejechanych kilometrów wynikała ze stanów licznika wpisanych przez kierowców.
Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy dokonał błędnej interpretacji art.3 pkt.g rozporządzenia WE nr 561/06 i w sposób niezasadny przyjął, iż przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie mimo, iż – jak wynika z jego treści – dotyczy pojazdów poddawanym próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji...
W ocenie skarżącej decyzje obu instancji zostały wydane w niniejszej sprawie z naruszeniem art. 7, art. 75 § 1 oraz 77 k.p.a., gdyż nie została zachowana zawodowa bezstronność. Ponadto organ nie dopuścił dowodów, które bezspornie przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy, a które wskazują na jej bezprzedmiotowość.
Skarżąca nie miała możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego i nie została poinformowana o zakończeniu postępowania administracyjnego, co stanowi naruszenie art. 9 k.p.a. Skarżąca zarzuciła, że decyzje organów zostały wydane pochopnie, bez uwzględnienia całości materiału dowodowego
W niniejszej sprawie, jak wyżej podniesiono, stan faktyczny nie jest sporny, natomiast istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest to, czy przepis art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym powinien mieć zastosowanie do stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji publicznej. Wskazany przepis został naruszony poprzez niedostrzeżenie, że zostały spełnione przesłanki wynikające z tego przepisu, w sytuacji gdy okoliczności faktyczne uzasadniały odmowę wszczęcia postepowania w stosunku do przedsiębiorcy i stanowiły podstawę do umorzenia postepowania.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na zarzuty skargi organ podniósł, że zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie jest kompletny i brak było podstaw do jego uzupełnienia. Podstawowym dowodem w sprawie był sporządzony przez organ kontroli przy współudziale skarżącej protokół, który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art.76 § 1 kpa. Materiał dowodowy uwzględnia wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy wskazane w art.107 § 1 kpa.
Organ podniósł również, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wskazujące na konieczność zastosowania art.92c ustawy o transporcie drogowym, dodając, że wykazanie okoliczności objętych hipotezą art.92 a ust.1 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić przedsiębiorca. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie potwierdza – w ocenie organu – spełnienia przez skarżącą wymogów określonych w art.92b ust.1 pkt.1 i art.92c ust.1 pkt.1 ww. ustawy.
Na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż w postępowaniu przed organami skarżąca nie korzystała z profesjonalnej pomocy prawnej, stąd nie zdawała sobie sprawy z wagi dokumentów, które należało przedstawić w postępowaniu przed organami, a które przedłożyła dopiero na etapie skargi. Ponadto pełnomocnik oświadczył, że wskazanie w oświadczeniu serwisu przebytej drogi jazdy próbnej - 27 km wynika z faktu, że jazda ta odbywała się po obwodnicy tarnowskiej i odległość ta jest powszechnie znana.
W ocenie pełnomocnika, wyłączenie z art. 3 lit. g rozporządzenia WE nr 561/2006 dotyczy jazdy próbnej po naprawie wraz z mechanikiem i - jak twierdzi - taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.2012.270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1269), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.
Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [....] 2013r. nakładająca na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. nie narusza przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w tym przede wszystkim art. 92 a tej ustawy, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności, art. 7 oraz art. 107 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Zgodnie z przepisem art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, (dalej zwana ustawą) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.
Zgodnie z ust. 2 suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych.
Załącznik numer 3 do ustawy, pkt 6 określa naruszenia przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej stwierdził, iż skarżąca nie naruszyła pkt. 6.3.6. załącznika nr 3 do ustawy dotyczącego braków w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, oraz nie naruszyła pkt. 6.3.8 ww. załącznika dotyczącego okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Powyższe ustalenia są bezsporne i nie są przedmiotem skargi.
Natomiast organ odwoławczy za zasadne uznał stanowisko organu pierwszej instancji stwierdzające naruszenia pkt. 6.2.1 załącznika nr 3.Przepis ten stanowi, że za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi wysokości kara pieniężna wynosi 5.000 zł.
Kwestionując powyższe stanowisko, skarżąca podniosła, że jest ono nie zgodne z art. 3 lit g Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.). Przepis ten stanowi, iż niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu.
Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podzielił stanowisko organów, że przytoczony przepis dotyczy wyłączenie dwóch grup pojazdów: pojazdów poddawanych próbom drogowym oraz pojazdów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu (zarówno nowych, jak i przebudowanych); cele, do jakich mogą być przeznaczone pojazdy z pierwszej grupy, aby mogły pozostawać poza zakresem przedmiotowym zastosowania rozporządzenia nr 561/2006 zostały ściśle określone – pojazdy te powinny być testowane do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji. (Renata Strachowska Komentarz do art.3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego).
Okolicznością bezsporną jest, że w niniejszej sprawie kwestionowany przez organy przejazd był wykonywany pojazdem dopuszczonym do ruchu poprzez dokonanie jego pierwszej rejestracji w dniu [.....] 2003r., a zatem nie należał do drugiej grupy pojazdów, których dotyczy przytroczony wyżej art.3 lit.g.
Rozstrzygająca w sprawie jest zatem okoliczność, czy zakwestionowany przejazd drogowy bez użycia urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi był wykonywany pojazdem należącym do pierwszej grupy pojazdów, o ktorej mowa w art.3 pkt.g ww. rozporządzenia.
Zdaniem Sądu bezsporne jest w sprawie, że w dniu [.....] 2012 r. pojazdem o nr [.....] wspólnik spółki R. B. wykonywał przejazd po drodze publicznej bez używania w tym czasie wykresówki rejestrującej wskazania w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi.
Ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie nie są sporne.
Rozbieżne stanowiska stron sporu dotyczą tego, jaki charakter miał ten przejazd; czy był to przejazd kontrolny w celach serwisowych związany z regulacją wtrysku i napędu pompy, jak twierdzi skarżąca, czy też był to przejazd związany z wykonywaniem przewozu, jak twierdzą organy.
Sąd uznał, iż argumenty podniesione przez skarżącą zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w skardze oraz na rozprawie nie mogły być uwzględnione z niżej podanych powodów.
W postępowaniu odwoławczym skarżąca przedłożyła oświadczenie serwisu z dnia 4 listopada 2013r. z którego wynika, iż w dniu [.....] 2012 r. została wykonana naprawa w przedmiotowym samochodzie i w celu sprawdzenia prawidłowego wykonania naprawy została przeprowadzona jazda próbna na dystansie 27 km.
Z kolei do skargi zostało dołączone oświadczenie serwisu z dnia 17 marca 2013r., z którego wynikał, iż w dniu [.....] 2012r, został wykonany okresowy przegląd samochodu, który z kolei ujawnił niesprawność układu paliwowego. Naprawa została wykonana i potwierdzona fakturą VAT nr [.....]. W związku z nieprawidłową pracą silnika została wykonana w dniu [.....] 2012r. w ramach reklamacji za usługę z dnia [......] 2012r. naprawa, po której z kolei została wykonana jazda próbna na dystansie 27 km. Kierującym był R. B. Przedłożone przez skarżącą dowody oraz składane wyjaśnienia, w ocenie Sądu, nie spełniają przesłanek, o których mowa w art.3 lit.g ww. rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady.
Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organów, że wyłączenie, o którym wyżej mowa, nie dotyczy każdego przejazdu drogowego dowolnym pojazdem po naprawie albo konserwacji, ale pojazdów poddawanych próbom drogowym do celów rozwoju technicznego.
Podkreślić należy, że omawiany przepis stanowi wyjątek od zasady obowiązkowego rejestrowania na wykresówce określonych danych. Oznacza to, że przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco i wbrew stanowisku skarżącej, nie obejmuje wszystkich przejazdów drogowych wykonywanych po jakiejkolwiek naprawie, albo konserwacji. Interpretowane w ten sposób pojęcie naprawy byłoby zbyt szerokie i prowadzi do zaprzeczenia istoty wyjątków określonych w tym przepisie. Wyrwane z kontekstu całego pkt.g słowo " naprawa" prowadzi do zastąpienia wyjątkowego przypadku, jakim jest naprawa pojazdu poddawanego próbom drogowym do celów rozwoju technicznego – powszechnymi przypadkami tzw. jazd próbnych, czy serwisowych po wykonanych naprawach mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej.
Dokonując interpretacji wskazanego przepisu należy również uwzględnić inne przypadki wyłączenia ww. rozporządzenia od zastosowania w odniesieniu do przewozów drogowych o wyjątkowym charakterze, wymienionych w pozostałych punktach art.3 ww. rozporządzenia. I tak ustawodawca wyłączył stosowanie przepisów rozporządzenia w odniesieniu do przewozów drogowych wykonywanych m.in. pojazdami: używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km, o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nie przekraczającej 40 km/h, należącymi do określonych służb i używanymi w określonym celu, czy też posiadający status pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami państwa członkowskiego i wykorzystywanych do niehandlowego przewozu osób lub rzeczy.
Okoliczności podnoszone przez skarżącą tj. wykonywanie jazdy próbnej po wykonanej naprawie nie ma charakteru "wyjątkowego" przewozu drogowego, o którym mowa w przytoczonym przepisie; wykonana naprawa nie dotyczyła pojazdu poddawanego próbom drogowym do celów rozwoju technicznego.
Zdaniem Sądu należy uznać, iż poczynione przez organy obu instancji ustalenia wynikają z prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady - nie budzi zastrzeżeń.
Organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i dokonały prawidłowej jego oceny.
W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Skarżący nie przedłożył dowodów na okoliczności objęte hipotezą art. 92 c ust. 1 ustawy, z których wynikałoby, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, czy okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ma więc rozszerzony zakres, a wobec tego ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Jest to więc odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, nie oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony (patrz sygn. akt II SA/Gl 104/13).
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, z którym Sąd w pełni się zgadza, że okoliczności objęte hipotezą powinien udowodnić przedsiębiorca, bowiem to on wywodzi skutki prawne z nich wynikające (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08).
Zauważyć należy, że w rozpatrywanej sprawie kierowcą był wspólnik spółki, a zatem odpowiada za własne działania.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.