Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 21 marca 2005 r. Nr. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj.: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania W. S. od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] odmawiającej zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące w okresie od [...] stycznia 2005 r. do [...] grudnia 2005 r. W. S. w lokalu przy ul. [...] w T. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zaskarżoną decyzją odmówił zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące w okresie od [...] stycznia 2005 r. do [...] grudnia 2005 r. W. S. w lokalu przy ul. [...] w T. z uwagi na to, iż wyżej wymieniony w lokalu tym nie przebywa.
W odwołaniu W. S. domaga się zarejestrowania jego pobytu pod wskazanym adresem. Zgadza się z twierdzeniem, iż w chwili obecnej nie zamieszkuje w tym lokalu. Twierdzi, iż bezprawnie uniemożliwiono Mu korzystanie z lokalu, w którym to lokalu pozostały wszystkie Jego rzeczy. Podnosi, iż w lokalu tym był zameldowany wcześniej na pobyt czasowy do dnia [...] grudnia 2004 r. Chciał tylko ten pobyt przedłużyć i nie rozumie, dlaczego wszczęto przedmiotowe postępowanie. Najemcą lokalu przy ul. [...] w T. jest jego siostra I. S., która przebywa od [...] r. w [...]. Uważa, że organ prowadzący postępowanie popełnił błędy w ustaleniach faktycznych oraz naruszył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przy prowadzeniu przedmiotowego postępowania. Domaga się uchylenia decyzji i przedłużenia zameldowania pod powyższym adresem.
Organ odwoławczy po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym stwierdził, że organ administracyjny orzekając o zameldowaniu osoby pod wskazanym adresem bierze pod uwagę tylko jedną okoliczność określoną w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z powyższym dokonanie zameldowania na pobyt stały czy też czasowy jest następstwem zamieszkania w danym lokalu. Dalej organ podnosi, że bezspornym jest fakt, iż W. S. zgłosił pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące od [...] lutego 2004 r. w lokalu przy ul. [...] w T. Pobyt ten upływał z dniem [...] grudnia 2004 r. W dniu [...] grudnia 2004r. W. S. w czasie trwania tegoż pobytu przedłożył w organie meldunkowym zgłoszenie pobytu czasowego na okres od [...] stycznia 2005 r. do [...] grudnia 2005 r. Z treści art. 12 ust, 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika, iż "osoba, która przedłuża pobyt czasowy w tej samej miejscowości ponad zgłoszony czas jego trwania, zmienia adres albo zmienia pobyt czasowy na stały, jest obowiązana dokonać odpowiedniego zameldowania w ciągu następnej doby".
Zatem w dniu [...] grudnia 2004 r. przedłużenie pobytu czasowego ponad wcześniej zgłoszony nastąpić nie mogło. Z zebranego materiału dowodowego i wyjaśnień W. S. wynika, iż od dnia [...] stycznia 2005 r. w lokalu tym nie przebywa na skutek działań siostry I. S. i A. S. W tym stanie sprawy brak pobytu uniemożliwił dalsze zameldowanie W. S. na pobyt czasowy na okres od [...] stycznia 2005 r. do [...] grudnia 2005 r. w lokalu przy ul. [...] w T. Następnie organ stwierdza, że na przedłożonym w dniu [...] grudnia 2004r., przez odwołującego się zgłoszeniu meldunkowym brak było potwierdzenia jego pobytu w przedmiotowym lokalu przez osobę do tego upoważnioną (art. 9 ust. 2 a cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych), a takie potwierdzenie jest wymagane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, a także należy przedłożyć do wglądu dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu, organ I instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami wszczął postępowanie, aby sprawę rozstrzygnąć w trybie art. 47 ust. 2, w formie decyzji i taka decyzja wydana została w dniu 31 stycznia 2005 r. Podniesiony natomiast w odwołaniu fakt, iż Wymieniony ma uniemożliwione zamieszkanie w powyższym lokalu przez osoby trzecie winien być rozstrzygany przez organy do tego upoważnione, albowiem organy meldunkowe nie są władne do rozpatrywania powyższych spraw, ani nie są władne do wprowadzania osób do lokalu. Jeżeli W. S. faktycznie zamieszka pod powyższym adresem nie będzie żadnych przeszkód, aby zarejestrować swój pobyt.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł W. S. W skardze podniósł, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów postępowania karnego.
W uzupełnieniu skargi ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. art. 7 i art. 77 § l k.p.a. i wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia 21 marca 2005 r.
W uzasadnieniu swojego stanowiska podniósł, że postępowanie prowadzone przed organami administracyjnymi I i II instancji obarczone jest brakami natury formalnej, które zdaniem strony skarżącej uniemożliwiały wydanie decyzji w istniejącym kształcie. Wskazał, że na żadnym etapie postępowania nie wykazano ponad wszelką wątpliwość, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu, w którym domaga się zameldowania na pobyt czasowy. W sytuacji wątpliwości co do stanu faktycznego i prowadzenia postępowania na podst. art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ winien przede wszystkim podjąć próbę empirycznego ustalenia, czy skarżący zamieszkuje w lokalu, w którym domaga się zameldowania.
Niezależnie bowiem od wymogów art. 9 ust 2a w/w ustawy, na którą powołuje się organ, podstawią wniosku o zameldowanie na pobyt czasowy jest fakt przebywania w danym miejscu. Podkreślił, że na żadnym etapie postępowania żaden z organów nie przeprowadził podstawowego w takich sytuacjach dowodu, jakim jest dokonanie wizji lokalnej. Dalej podnosi, że niewątpliwie zarówno w dniu złożenia przez skarżącego wniosku o zameldowanie, jak i w dniu, w którym upłynął już początkowy dzień okresu, na który skarżący domagał się zameldowania, skarżący zamieszkiwał w lokalu przy ul. [...] w T. Okoliczność ta bezsprzecznie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a mając ją na uwadze stwierdzić należy, że wniosek skarżącego był w chwili jego złożenia zasadny. Niewątpliwie również w dalszym okresie w w/w lokalu znajdowały się (i przypuszczalnie nadal się znajdują) rzeczy osobiste skarżącego i przedmioty do niego należące.
Taka okoliczność — istotna dla określenia stanu faktycznego sprawy — stwarza co najmniej domniemanie, iż skarżący zamieszkuje w lokalu, co może prowadzić do przyjęcia stanowiska odmiennego, niż zajmowane przez organ wydający decyzję. Kwestia ta nie została jednak należycie wyjaśniona w postępowaniu przed organem administracji I instancji, który zaniechał przeprowadzenia najistotniejszego w takiej sprawie środka dowodowego, jakim jest wizja lokalna, a który mógłby doprowadzić do wniosków odmiennych od przyjętych przez organ, a następnie sytuacja ta została sanowana decyzją organu II instancji. Zdaniem strony decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów nakazujących dokładne wyjaśnienie sprawy i przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, tj. przepisów art. 7 oraz art. 77 §1 kpa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów ani prawa materialnego, ani procesowego.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nrl39, póz. 993 z późn. zm.) Przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu.
W razie braku potwierdzenia pobytu przez osobę wskazaną w powołanym wyżej przepisie, organ wszczyna postępowanie, na podstawie art. 47 ust. 2 powołanej ustawy, mające na celu ustalenie czy osoba chcąca dokonać zameldowania na pobyt stały, czy też jak w niniejszej sprawie czasowy, faktycznie w chwili zgłoszenia mieszka w danym lokalu.
Z przeprowadzonego postępowania wynika, że skarżący w przedmiotowym lokalu mieszkał i był czasowo zameldowany do dnia [...] grudnia 2004 r. Natomiast od [...] stycznia 2005 r. tj. od daty, kiedy ponownie zgłosił pobyt czasowy, już w przedmiotowym lokalu nie mieszkał, a to na skutek działań właścicielki lokalu, która nie godząc się na dalsze zamieszkiwanie skarżącego, wymieniła zaniki. Poza sporem jest, że najemcą lokalu jest siostra skarżącego, która odmówiła mu dalszego użyczenia mieszkania.
Podnieść należy, że czynność zameldowania ma potwierdzać istniejący stan faktyczny, a więc dana osoba winna najpierw zamieszkać w lokalu, a następnie dokonać zameldowania w nim.
Fakt niezamieszkiwania w przedmiotowym lokalu od [...] stycznia 2005 r. potwierdził w swych zeznaniach sam skarżący.
Zarzuty podniesione w skardze są chybione, gdyż, co prawda w dniu [...] grudnia 2004 r., kiedy to skarżący zgłosił wniosek o "przedłużenie pobytu czasowego" na okres od [...] stycznia 2005 r. do [...] grudnia 2005 r. jeszcze mieszkał w przedmiotowym lokalu, lecz już od [...] stycznia 2005 r., jak też w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji, już tam nie mieszkał, a z zeznań najemczyni lokalu, która nie godzi się na dalsze zamieszkanie skarżącego, wynika, iż jego rzeczy zostały przeniesione do lokalu zastępczego.
W ocenie Sądu przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób nie uchybiający zasadom postępowania administracyjnego i sprawa została w sposób prawidłowy wyjaśniona.
Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem należało na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) skargę jako nieuzasadnioną oddalić.