Uzasadnienie
W wyniku rozpoznania wniosku P. D. z dnia 26 września 2022 r. o wypłatę dodatku węglowego, Wójt Gminy L. decyzją z dnia 30 grudnia 2022 r., nr [...], odmówił przyznania ww. powyższego dodatku.
Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji podał, że z uwagi na występującą rozbieżność pomiędzy danymi adresowymi budynku (tj. ul. T. [...], miejscowość B., gmina L.), a danymi wnioskodawcy (tj. ul. P. [...], T.) wskazanymi w deklaracji dotyczącej źródeł ciepła i źródeł spalania paliw (k. 10 a.a.), wezwano stronę do złożenia wyjaśnień odnośnie miejsca zamieszkania (k. 8 a.a.). P. D., pouczony o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia (art. 233 § 6 kodeksu karnego) w dniu 16 listopada 2022 r. oświadczył, że obecnie zamieszkuje pod adresem B., ul. T. [...], gmina L. Wskazał, że pod adresem T. ul. P. [...] mieszkał do połowy września 2022 r. i pod tym adresem są opłacane śmieci. Podał, że obecnie zamierza złożyć deklarację śmieciową w gminie L. (k. 7 a.a.).
Następnie organ administracyjny powołał się na wyniki kontroli przeprowadzonej w miejscu zamieszkania wnioskodawcy (tj. B., ul. T. [...]) w dniu 6 grudnia 2022 r. ok. g. 8 rano, w trakcie której ustalono, "iż nikt w domu pod wskazanym adresem nie przebywa.(...) Budynek pod adresem (...) nie jest zamieszkany. Budynek oraz obejście sprawia wrażenie opuszczonego, w budynku nie paliło się światło, nie unosił się dym z komina. Z informacji uzyskanych od osób zamieszkałych i przebywających w sąsiedztwie w/w budynku wynika, iż nikt nie zamieszkuje pod w/w adresem B., ul. T. [...]" (protokół z kontroli k. 6 a.a.).
Organ I instancji ustalił też, że na dzień 30 grudnia 2022 r. nie została złożona deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach – na adres B., ul. T. [...] (dowód: notatka służbowa z 30 grudnia 2022 r. k. 5 a.a.).
W oparciu o powyższe organ I instancji stwierdził, że skoro wnioskodawca nie prowadzi gospodarstwa domowego w budynku pod adresem B., ul. T. [...], to tym samym zatem nie zostały spełnione przesłanki przyznania dodatku węglowego.
Odwołując się od ww. decyzji, P. D. wskazał, że wykładnia norm zawartych w przepisach art. 2 ust. 11 oraz art. 2 ust. 16 ustawy o dodatku węglowym wskazuje, że termin wypłaty przedmiotowego dodatku upłynął w dniu 26.11.2022 r. Skoro do tego dnia nie została odwołującemu się dostarczona ani wydana decyzja odmowna, to odwołujący się uznał, iż organ swoim brakiem działania dokonał milczącego załatwienia tej sprawy, co oznacza przyznanie wnioskodawcy dodatku węglowego, bowiem taki wniosek ma umocowanie proceduralne w art. 122a § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Ponadto odwołujący się zakwestionował ustalone przez organ I instancji w podczas wizji lokalnej okoliczności. Wskazał, że nie został poinformowany o wyznaczonej na dzień 6 grudnia 2022 r. wizji, w której i tak nie mógłby uczestniczyć z uwagi na obowiązki zawodowe. Podał, że przed wyjściem z domu ma w zwyczaju wyłączać światło oraz nie pozostawiać rozpalonego piec ze względu na bezpieczeństwo jak i ze względu na technikę palenia w tego typu piecach. Nie sposób również, w ocenie odwołującego się, uznać za dowód przekazane plotki "osób zamieszkałych i przebywających w sąsiedztwie", bowiem są to nieznane osoby, o nieustalonych nazwiskach i adresach zamieszkania. Odwołujący się również wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż nie mieszka pod ww. adresem od dawna, nie ma rozległych znajomości w okolicy, to zaskakujące byłoby gdyby obcy ludzie posiadali wiedzę o jego prywatnych sprawach.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 1 marca 2023r., nr SKO/PS/4110/221/2023 utrzymało zaskarżone rozstrzygniecie organu I instancji w mocy.
W podstawie prawnej decyzji powołano m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000), art. 2 ust. 1, ust. 15 i ust. 16 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 141).
W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że P. D. zwrócił się o wypłatę dodatku węglowego podając, że głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego są trzon kuchenny i piec kaflowy na paliwo stałe, a jego gospodarstwo domowe znajduje się w budynku jednorodzinnym z zainstalowanym w nim głównym źródłem ogrzewania.
Organ II instancji wyjaśnił, że powodem odmowy przyznania dodatku węglowego było ustalenie, że budynek w miejscowości B., ul. T. [...] nie jest miejscem zamieszkania P. D. W ocenie Kolegium, budynek "sprawia wrażenie opuszczonego", a w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 6 grudnia 2022 r., stwierdzono, że budynek ten nie jest zamieszkały. Zdaniem organu odwoławczego, fakt niezłożenia dla przedmiotowego budynku deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wskazuje, że nikt w tym budynku nie zamieszkuje, bowiem zamieszkiwanie i funkcjonowanie w danym budynku (lokalu) immamentnie wiąże się z powstawaniem odpadów.
Na koniec Kolegium zauważyło, że można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Oczywiście to miejsce może ulegać zmianie, ale w niniejszej sprawie, zdaniem organu II instancji, brak jest dowodów na okoliczność, że miejscem zamieszkania wnioskodawcy jest budynek przy ul. T. [...] w B. Podsumowując uznano, że oświadczenie złożone we wniosku nie zasługuje na uwzględnienie, zaś przypuszczalnym powodem złożenia oświadczenia o miejscu zamieszkania była chęć uzyskania dodatku węglowego. Uznano zatem, że w takiej sytuacji przyznanie dodatku byłoby niezgodne z obowiązującymi przepisami.
Pismem z dnia 7 kwietnia 2023 r. skarżący wniósł skargę do WSA w Krakowie na ww. decyzję SKO w Tarnowie z dnia 1 marca 2023 r. Skarżący wniósł o "uznanie braku wydania do dnia 26.11.2022 pisemnej decyzji Wójta Gminy L. w sprawie dodatku węglowego za milczące załatwienie sprawy i nakazanie wypłaty dodatku".
W uzasadnieniu skargi zarzucono brak odniesienia się przez organ II instancji do części podniesionych w odwołaniu zarzutów. Skarżący wyraził stanowisko, że organ swoim brakiem działania dokonał milczącego załatwienia jego sprawy, co oznacza, że przyznał mu dodatek węglowy, gdyż taki wniosek ma umocowanie proceduralne w art. 122 a § 2 k.p.a. Powołując się na przepis art. 107 § 3 k.p.a. skarżący wskazał, że skoro organ II instancji uznał, że skarżący nie miał racji, to powinien wyraźnie uzasadnić dlaczego zawarte w odwołaniu zarzuty uznał za bezzasadne.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.
Tytułem wstępu - przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu dodatku węglowego. Organy administracyjne odmówiły przyznania tego dodatku wskazując, że z wywiadu środowiskowego oraz z uwagi na brak złożonej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w gminie L. nie można uznać, żeby skarżący w dniu składania wniosku zamieszkiwał pod adresem B., ul. T. [...].
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 141 ze zm. - wersja z dnia orzekania przez organ odwoławczy, dalej jako: "u.d.w."), a w szczególności art. 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 2 ust.1 u.d.w. dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561 i 1576), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 i 2 u.d.w. przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się: osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe).
Z uwagi na powyższe regulacje wskazać należy, że aby dodatek węglowy mógł zostać przyznany wnioskodawca musi zamieszkiwać oraz gospodarować w budynku. Przepisy ustawy o dodatku węglowym nie precyzują jak rozumieć pojęcie zamieszkiwania, zatem oceniając stan faktyczny i prawny w tym zakresie należy mieć na względzie poglądy doktryny i judykatury wypracowane na gruncie prawa cywilnego. W tym zakresie należy uwzględnić treść art. 25 k.c., zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. O wypełnieniu przesłanek tej normy prawnej świadczą dwie okoliczności - zewnętrzna, czyli faktyczne przebywanie, oraz wewnętrzna, czyli zamiar stałego pobytu. Ustalenie zamiaru powinno nastąpić w oparciu o kryteria zobiektywizowane, świadczące o woli, ale też możliwości skoncentrowania swoich spraw w danej miejscowości. Stałe zamieszkiwanie generalnie powiązane jest z tzw. centrum życiowym danej osoby, tj. miejscem gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe Pojęcie miejsca zamieszkania, przyjęte w art. 25 Kodeksu cywilnego, jest więc konstrukcją prawną, na którą składają się dwa elementy: fizyczne przebywanie w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu (animus).
Oba te elementy muszą występować łącznie. Przerwa w przebywaniu spowodowana szczególnymi okolicznościami (...), nie zmienia jednak miejsca zamieszkania w znaczeniu prawnym (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1842/21; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 395/23 i przytoczone tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").
W rozpoznawanej sprawie kwestią decydującą o odmowie przyznania skarżącemu opisanego w art. 2 ustawy dodatku węglowego okazała się okoliczność, że skarżący nie spełnia warunku zamieszkiwania pod wskazanym przez niego adresem. W ocenie organów administracji na powyższą ocenę złożyły się następujące okoliczności: brak przebywania skarżącego pod wskazanym adresem w czasie wizji lokalnej przeprowadzonej przez urzędnika gminy oraz ustalenia dokonane podczas tej kontroli (protokół kontroli k. 6a.a.); brak deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (notatka służbowa z dnia 30 grudnia 2022 r. k. 5 a.a.)
Ma rację Kolegium twierdząc, że konieczną przesłanką do otrzymania dodatku węglowego jest zamieszkiwanie w budynku. Jednakże, w ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie, organy administracyjne nie wykazały w sposób wystarczający, że skarżący w momencie składania wniosku nie zamieszkiwał i nie gospodarował w budynku przy ul. T. [...] w B. W zasadzie jedynymi dowodami, w oparciu o które wydano zapadłe w tej sprawie rozstrzygnięcia, był protokół z kontroli w miejscu zamieszkania z dnia 6 grudnia 2022 r. (k. 6 a.a.) oraz notatka służbowa z dnia 30 grudnia 2022 r. (k. 5 a.a.) o niezłożeniu przez skarżącego deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na ww. adres.
Przy czym, szczególnie istotne znaczenie ma to, że organ II instancji w ogóle nie odniósł się do zawartych w odwołaniu zarzutów odwołującego, przy pomocy których skarżący wskazywał wadliwość przeprowadzonej kontroli w miejscu jego zamieszkania (k. 6 a.a.). Skarżący zarzucił bowiem m.in. to, że nie został poinformowany o przeprowadzonej w dniu 6 grudnia 2022 r. o g. 8 rano wizji. Zakwestionował również wskazane w protokole stwierdzenia o tym, że brak zapalonego w budynku światła oraz brak dymu unoszącego się z komina uzasadniają twierdzenie o niezamieszkiwaniu pod ww. adresem. Z uwagi na to, że kontrola była przeprowadzana o g. 8 rano to jako racjonalną i logiczną polemikę z wyżej poczynionymi ustaleniami należało ocenić twierdzenie skarżącego, że nie przebywał pod tym adresem, bo był w pracy, a przed wyjściem z domu, czy to do pracy wyłącza światło oraz nie pozostawia rozpalonego piec ze względu na bezpieczeństwo jak i ze względu na technikę palenia w tego typu piecach.
Organ odwoławczy pominął zupełnym milczeniem powyższe zarzuty skarżącego. Ponadto krytycznie należy odnieść się do ustaleń poczynionych na podstawie "informacji uzyskanych od osób zamieszkałych i przebywających w sąsiedztwie budynku" (protokół k. 6 a.a.)
Zgodnie z art. 2 ust. 15 b u.d.w. jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, organ może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.w. Wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania wnioskodawcy (art. 2 ust. 15 c u.d.w.). W toku wywiadu środowiskowego ustala się, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku węglowego (art. 2 ust. 15 c u.d.w.). Dopiero niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ust. 15 b, stanowi podstawę do odmowy przyznania dodatku węglowego (art. 2 ust. 15 e u.d.w.). W przedmiotowej sprawie trudno doszukiwać się takiego niewyrażenia zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego przez skarżącego, bowiem w aktach sprawy brak jest potwierdzenia, że skarżący w ogóle został powiadomiony przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego (w odwołaniu wskazał, że nie był).
W ocenie Sądu, organy nie poczyniły wystarczających ustaleń, aby rozstrzygnąć sprawę zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Wprawdzie przepisy ustawy o dodatku węglowym przewidują uproszczoną procedurę rozpatrywania wniosków o dodatek węglowy, ale w art. 3 ust. 3 tej ustawy odsyłają do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nieuregulowanych ustawą. Organ winien zatem w toku postępowania z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 § 1 k.p.a.). Organ winien ponadto działać w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), a także należycie i wyczerpującego informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.).
Następnie dokonać właściwej subsumpcji (vide wyrok WSA w Łodzi z 13 września 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 501/23, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").
Zdaniem Sądu, dyspozycji tych przepisów organy nie zrealizowały w tej sprawie. Decyzja Kolegium ogranicza się w zasadzie do zacytowania przepisów ustawy i powtórzenia stanowiska organu I instancji. Organ odwoławczy nie odniósł się też do stanowiska skarżącego zawartego w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy L. z dnia 30 grudnia 2022 r.
W tym miejscu zaakcentowania wymaga, że jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, organ może przeprowadzić wywiad środowiskowy, by w toku takiego wywiadu ustalić, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku węglowego. Zatem informacje podane we wniosku o przyznanie dodatku muszą zostać zweryfikowane przez organ.
Dodać należy, że ustalenia powinny zostać dokonane przy użyciu wszelkich dostępnych środków dowodowych, w sposób wnikliwy, dokładny i wyczerpujący, czyniący zadość zasadzie prawdy obiektywnej, sformułowanej w art.7 i art.77 § k.p.a. Między innymi w tym celu katalog źródeł i informacji, w oparciu o które organ może dokonać weryfikacji wniosku o dodatek węglowy, ma w tym zakresie charakter otwarty. Zatem dla wydania decyzji odmownej nie jest również wystarczające samo odwołanie się przez organ do braku złożonej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla ww. budynku.
Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej powinny zatem ustalić czy budynek przy ul. T. [...] w B. był w momencie złożenia wniosku zamieszkany i faktycznie ogrzewany jednym ze źródeł wskazanych w ustawie (art. 2 ust. 1). O gospodarowaniu w budynku również mogą świadczyć podpisane umowy na dostarczanie mediów, które są konieczne do zamieszkiwania w domu oraz wykazanie przez skarżącego, że ponosił opłaty na media.
W tych okolicznościach dostrzec także należy, że wątpliwości w przedmiocie prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia wzmacnia brak chociażby przesłuchania sąsiadów w charakterze świadków. Nie jest prawidłowe ustalanie stanu faktycznego w sprawie w oparciu o informacje uzyskane od niezidentyfikowanych z imienia i nazwiska osób zamieszkałych i przebywających w sąsiedztwie ww. budynku (tak jak uczynił to organ I instancji w protokole z dnia 6 grudnia 2022 r., k. 6 a.a.). Uzyskanie informacji o skarżącym od sąsiadów podczas wywiadu środowiskowego bez udziału skarżącego jest naruszeniem przepisów o przeprowadzaniu postępowania dowodowego i nie może ono korzystać z mocy dowodowej w toku postępowania. Wagę tak postawionej tezy podkreśla przepis art. 81 k.p.a. – "Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2". Żaden z organów nie zastosował przepisu art. 10 § 2 k.p.a., a nikt nie konfrontował ze skarżącym efektów wywiadu środowiskowego.
SKO w Tarnowie należy również zarzucić zignorowanie podniesionych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów, stanowiących racjonalną polemikę z ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji.
Podsumowując, zdaniem Sądu powyższe wadliwości w odtworzeniu rzeczywistego stanu faktycznego nie pozwalają na uznanie, że sprawa została należycie wyjaśniona.
Jak stanowi przepis art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Sąd przyjął, nie przesądzając przy tym ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, że decyzja w sprawie wydana została przedwcześnie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy administracyjne wezmą pod uwagę wskazaną powyżej wykładnię miejsca zamieszkania i ocenią ją według wymienionych przesłanek, umożliwiając skarżącemu realną możliwość wzięcia udziału w przeprowadzanym na te potrzeby wywiadzie środowiskowym, uprzednio o tym go zawiadamiając. Dopiero jednoznaczne niewyrażanie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, może uzasadniać odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego.
Zatem w toku ponownego rozpoznania sprawy, organ administracyjny przeprowadzi wyczerpujący wywiad środowiskowy, w którym ustali, czy skarżący rzeczywiście mieszka pod deklarowanym przez niego adresem. Organ zweryfikuje twierdzenia skarżącego z dnia 16 listopada 2022 r., o tym że "obecnie zamierza złożyć deklarację śmieciową w gminie L." (oświadczenie skarżącego k. 7 a.a.). Ewentualnie organ przeprowadzi inne dowody (tj. np. podpisane umowy na dostarczanie mediów, ponoszone opłaty za media) które uzna za niezbędne, a następnie ponownie rozstrzygnie sprawę, biorąc pod uwagę uzupełniony materiał dowodowy. Niewyjaśnienie podnoszonych wyżej okoliczności faktycznych, w kontekście obowiązujących przepisów i niewystarczające rozważenia podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu okoliczności prowadzi do wniosku, że zarówno decyzja organu I instancji, jak i decyzja organu odwoławczego zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art.107 § 3 k.p.a. w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie.
Na marginesie powyższych rozważań, Sąd za zupełnie nietrafny uznał wskazywany zarówno w odwołaniu jak i w skardze zarzut jakoby nastąpiło milczące załatwienie sprawy dodatku węglowego z wniosku skarżącego, wobec upływu terminu milczącego zakończenia postepowania. Przedstawiony przez skarżącego tok rozumowania nie znajduje w żaden sposób odzwierciedlania w przepisach ustawy o dodatku węglowym oraz przepisach k.p.a. Przypomnieć w tym miejscy należy, iż zgodnie z art. 122a § 1 k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Przepisy ustawy o dodatku węglowym natomiast nie przewidują w żadnym przypadku możliwości załatwienia sprawy w formie milczącej. Zatem konkluzje skarżącego, co do faktu, iż dodatek węglowy został mu już przyznany z uwagi na art. 122a k.p.a. nie znajdują żadnych podstaw.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. W pierwszej kolejności należy zatem precyzyjnie ustalić stan faktyczny, a następnie poddać go ocenie z punktu widzenia ww. regulacji.
Treści rozstrzygnięcia Sąd nie przesądza, bowiem nie pozwalają na to niepełne ustalenia w powyższym zakresie. Skoro zatem stan faktyczny został skutecznie poważony, Sąd nie ma możliwości, aby dokonać rozstrzygnięcia, czy skarżącemu należy się dodatek węglowy. Analiza podstawy prawnej rozstrzygnięcia i prawidłowości subsumpcji przepisów będzie możliwa dopiero po dokonaniu ustaleń faktycznych w ramach niewadliwego postępowania dowodowego, spełniającego standardy kodeksowe.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.