Uzasadnienie
Burmistrz decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 104 K.p.a. po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek A. W. odmówił wymeldowania A. D. z miejsca pobytu stałego z lokalu na os. K w D. Organ podał, że wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2007 r. A. W. wystąpił o wymeldowanie A. D. z pobytu stałego z lokalu na os. K w D. Wskazał on, że jego siostra w 1999 r. opuściła mieszkanie, zamieszkała w innym miejscu, gdzie nadal przebywa wraz z mężem i dziećmi. Decyzją z dnia [...] 2011 r., Burmistrz orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego A. D. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewody A. D. Wojewoda, decyzją z dnia [...] 2011 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenie przez organ l instancji.
Wojewoda wydał wówczas szczegółowe dyspozycje, w jaki sposób i w jakim zakresie organ l instancji powinien naprawić stwierdzone w postępowaniu uchybienia przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, Burmistrz decyzją z dnia [...] 2013 r., orzekł o wymeldowaniu A. D. z miejsca pobytu stałego.
A. D. wniosła odwołanie do Wojewody.
Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania, kolejny raz uchylił w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza i przekazał sprawę temu organowi do rozpoznania.
Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz wskazał, że A. W. przedłożył umowę najmu lokalu, z której wynika, że najemcami są na równych prawach zarówno on jak i A. D., jako rodzeństwo, wymieniona nie opuści lokalu. Jednocześnie nie sprzeciwił się okazaniu lokalu pracownikom Urzędu Miejskiego. Podczas spotkania w siedzibie Urzędu Miejskiego pełnomocnik A. W. oświadczył, że w spornym lokalu znajdują się meble stanowiące własność A. D., a także ruchomości stanowiące współwłasność rodzeństwa (np. telewizor i kryształy).
A. D. oświadczyła, że w lokalu zostały przedmioty należące do niej meble, wersalka, fotele, pościel, ubrania, książki, albumy, dokumenty prywatne.
W toku postępowania ustalono również, że A. D. wystąpiła do Sądu Rejonowego Zamiejscowy Wydział Cywilny przeciwko A. W. z pozwem o dopuszczenie do współposiadania lokalu mieszkalnego na osiedlu K w D i w tej sprawie toczy się postępowanie o sygn. akt [...].
Z przedstawionych powyżej okoliczności wynika, iż A. D. prowadzi działania zmierzające do odzyskania utraconego współposiadania lokalu mieszkalnego, a pozostawione tam rzeczy osobiste takie jak meble, ubrania wskazują, iż opuszczenie lokalu nie było trwałe i ostateczne. W tych okolicznościach Burmistrz decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] odmówił jej wymeldowania ze spornego lokalu.
Od tej decyzji odwołanie wniósł A. W. domagając się jej zmiany. Podniósł, że organ l instancji w sposób dowolny dokonał ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, przekraczając granice swobodnej oceny materiału dowodowego i uchybiając art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w związku z art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a., a postępowanie przeprowadził w sposób sprzeczny z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego.
Zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez przyjęcie, iż opuszczenie lokalu przez A. D. nie miało charakteru trwałego i ostatecznego dlatego, że wymieniona pozostawiła w lokalu meble i wystąpiła po wielu latach z powództwem o dopuszczenie do jego posiadania, podczas, gdy w 1999 r. założyła ona własną rodzinę, przeniosła się do mieszkania męża, gdzie wychowywała dziecko z nowego związku i gdzie zlokalizowała swoje centrum życiowe. Ponadto podniesiono, że organ l instancji winien był wykazać, jakie nowe, istotne okoliczności wpłynęły na zmianę wcześniejszej decyzji Burmistrza, w której orzeczono o wymeldowaniu A. D. z miejsca pobytu stałego.
Wojewoda decyzją z dnia 6 marca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, że podstawę prawną wymeldowania stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu omawianego przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne. W sytuacji, gdy sprawa o przywrócenie posiadania nie została zakończona przed wydaniem decyzji w sprawie o wymeldowanie, samo żądanie przez daną osobę udzielenia jej przez sąd cywilny ochrony posesoryjnej może mieć wpływ na ocenę przez organ meldunkowy przesłanki dobrowolności opuszczenia przez nią lokalu. Wytoczenie powództwa posesoryjnego może bowiem wskazywać na fakt, że dana osoba, korzystając z tego środka prawnego, stara się powrócić do lokalu, z którego wbrew swojej woli została usunięta. Wytoczenie przez osobę wnioskowaną do wymeldowania powództwa o przywrócenie posiadania ma istotne znaczenie w postępowaniu meldunkowym, ale nie jako zagadanie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., lecz jako element stanu faktycznego, który organ administracji ma obowiązek wziąć pod uwagę oceniając zaistnienie przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
W sytuacji natomiast, gdy wyrok sądu powszechnego rozstrzygający sprawę przywrócenia naruszonego posiadania został wydany przed rozstrzygnięciem sprawy o wymeldowanie, organ administracji publicznej jest zobowiązany wziąć to orzeczenie pod uwagę, oceniając zaistnienie przesłanek dobrowolności i trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego. Taka sytuacja zachodzi w niniejszym postępowaniu, bowiem w dacie rozpatrywania przez Wojewodę sprawy meldunkowej A. D., akta przedmiotowej sprawy zawierały wyrok Sądu Rejonowego Zamiejscowy Wydział Cywilny z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt [...], w którym sąd nakazał A. W., by dopuścił A. D. do współposiadania lokalu przy Osiedlu K w D przez wydanie wymienionej kluczy do zamków zamontowanych w drzwiach wejściowych do lokalu. Orzeczenie to było nieprawomocne.
W rozpatrywanej sprawie fakt niezamieszkiwania strony postępowania, w miejscu stałego pobytu nie budzi wątpliwości, kwestią sporną był natomiast charakter opuszczenia przez nią miejsca stałego zameldowania. Materiał dowodowy w sposób wystarczający obrazuje zachowanie A. D. wskazując, iż wymieniona nie pogodziła się z zaistniałą sytuacją. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że przez opuszczenie miejsca pobytu stałego należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Jeżeli natomiast osoba została usunięta z dotychczasowego miejsca pobytu stałego w drodze przymusu fizycznego lub psychicznego i wystąpiła do sądu lub organów ścigania (prokuratury względnie Policji) o ochronę swoich uprawnień oznacza to, iż nie nastąpiło opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. W pisemnych wyjaśnieniach, przesłanych do organu l instancji w dniu 2 maja 2007 r. A. D. podniosła, że nie opuściła dobrowolnie i trwale miejsca stałego zameldowania, a jej czasowa nieobecność w lokalu przy Osiedlu K w D podyktowana jest przemocą fizyczną i psychiczną, jaką pod jej adresem kierował brat.
Wymieniona podała, że w powyższym lokalu cały czas posiada swoje rzeczy, ponadto opłaca połowę czynszu za mieszkanie. Kolejnym pismem z 14 maja 2007 r. wymieniona poinformowała organ gminy w D, że brat wymienił zamek do drzwi wejściowych, o czym jej nie poinformował i nie wydał nowego klucza. Okoliczności towarzyszące opuszczeniu miejsca stałego zameldowania potwierdził dowód z zeznań świadków: H. C., sąsiadki (protokół z 18 maja 2007 r. - k. nr 39 akt sprawy), W. D., męża wymienionej (protokół z 18 maja 2007 r. - k. nr 40 i 41), A. W. (protokół z dnia 18 maja 2007 r. - k. nr 43), K. D. (protokół z 18 lipca 2007 r. k. nr 120). należący do A. D. pokój jest umeblowany i znajdują się tam rzeczy wymienionej.
Analizując całość materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy organ stwierdził, że odzwierciedla on trafność stanowiska organu l instancji, iż nie zobiektywizował się zamiar wymienionej zerwania wszelkich więzów z dotychczasowym miejscem pobytu stałego. A. D. zamierza faktycznie i rzeczywiście zamieszkać w miejscu stałego zameldowania w lokalu w D przy Osiedlu K, czemu dał wiarę Sąd w wyroku z dnia 6 grudnia 2013 r. o dopuszczenie wymienionej do współposiadania.
Ocena, dlaczego pomimo tylu lat nieobecności A. D. w miejscu stałego zameldowania, sąd uwzględnił wniosek, nie leży w gestii organu odwoławczego.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. W., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w związku z art. 6, 7, 9, 10, 15, 77 § 1, art. 79, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Podniesiono również, że wniosek o wymeldowanie A. D. zostały rozpatrzony niezgodnie z zasadami konstytucyjnymi.
W dalszej części skargi jej autor wskazał, że A. D. w 1999 r. z chwilą założenia nowej rodziny przeniosła się do mieszkania zlokalizowanego w tej samej miejscowości, które było własnością jej męża. Wielokrotnie podejmowała działania zmierzające do zbycia na rzecz A. W. prawa do najmu lokalu za korzyści finansowe. Okoliczność ta dowodzi, że utrzymanie meldunku było środkiem do osiągnięcia pożądanego celu ekonomicznego i nie ma związku z zaspokajaniem podstawowych potrzeb życiowych. Co więcej wyżej wymieniona od 2007 r. nie posiada kluczy do lokalu i na przestrzeni wielu lat nie wykazała woli i nie podejmowała żadnych czynności zmierzających do ponownego zamieszkania. W 2006 r. w ramach kontroli dyscypliny meldunkowej przeprowadzonej przez policję przyjęła mandat karny za stałe zamieszkiwanie w innym lokalu bez meldunku. Okoliczności sprawy bezsprzecznie dowodzą, że A. D. wiele lat przed złożeniem wniosku ojej wymeldowanie zamieszkiwała poza spornym lokalem.
Organ II instancji błędnie przyjął, że A. D. wystąpiła do sądu powszechnego z powództwem posesoryjnym, powództwo nie było bowiem oparte na art. 344 K.c. lecz jego podstawą był art. 206 K.c. w związku z art. 222 K.c. W obszernym uzasadnieniu skargi jego autor opisał cały przebieg sprawy, a także podniósł argumenty świadczące o tym, że A. D. trwale i dobrowolnie opuściła sporny lokal.
W odpowiedzi na skarg Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 20 czerwca 2014 r. A. D. wniosła o oddalenie skargi, jako bezzasadnej.
A. W. do pisma procesowego z dnia 29 września 2014 r. dołączył kserokopię wyroku Sądu Okręgowego Wydział l Cywilny z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt [...] którym zmieniono wyrok Sądu Rejonowego z dnia 6 grudnia 2013 r. sygn. akt [...] w ten sposób, że oddalono powództwo i odstąpiono od obciążenia powódki kosztami procesu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz, 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie decyzji lub postanowienia następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Sąd oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 6 marca 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza z dnia [...] 2013 r. w przedmiocie odmowy wymeldowania A. D. z miejsca pobytu stałego z lokalu na os. K w D naruszają przepisy postępowania administracyjnego w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia.
Decyzja organu l i II instancji zostały wydane z takim naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) z których wynika, że osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Obowiązek ten polega m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego i wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego (art. 2 i art. 4 pkt 1 i 2 i art. 5 i 10 ustawy). Podkreślenia wymaga przy tym ściśle rejestracyjny charakter prowadzonej ewidencji, który oznacza, że zameldowanie nie rodzi żadnych praw do lokalu, a wymeldowanie tych praw nie pozbawia.
Stanowi o tym art. 1 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, urodzeniach, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach.
Przedmiot postępowania dotyczy odmowy wymeldowania A. D. z lokalu przy osiedlu K w D. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu trwającego ponad 3 miesiące bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Wymeldowanie (jak i zameldowanie) jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby. Zatem źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt opuszczenia miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od przysługującego jej uprawnienia do przebywania w danym miejscu. W utrwalonej w orzecznictwie linii prezentuje się stanowisko, zgodnie z którym przesłanka opuszczenia miejsca pobytu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (vide wyrok NSA z dnia 8 października 2009 r., II OSK 1908/08, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 maja 2010 r., II SA/BK 598/09).
O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić wówczas, gdy łącznie zaistniały dwa elementy: dana osoba fizycznie (faktycznie) nie przebywa już w spornym lokalu oraz zaistniał u niej zamiar wyprowadzenia się na stałe z tego lokalu, co wiąże się z planami założenia centrum życiowego w innym miejscu (vide wyrok z dnia 29 kwietnia 2010 r., III SA/Łd 109/10, wyrok z dnia 20 maja 2009 r., III SA/Łd 172/09; wyrok z dnia 5 grudnia 2012 r., II SA/Sz 817/12, CBOSA).
O trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego świadczy m.in. upływ czasu tj. okres faktycznego pozostawania poza miejscem dotychczasowego pobytu. Opuszczenie miejsca pobytu jest dobrowolne, gdy wynika z samodzielnej rezygnacji danej osoby z przebywania pod danym adresem, niewywołanej przymusem fizycznym lub psychicznym osób trzecich (por. wyrok z dnia 22 listopada 2012 r., II SA/Bk 468/12 oraz z dnia 3 stycznia 2013 r., II SA/Op 481/12, CBOSA).
Ustalenie powyżej wyłożonych przesłanek wymeldowania z miejsca pobytu stałego musi być wynikiem postępowania administracyjnego przeprowadzonego z zachowaniem zasad i wymagań procedury administracyjnej, w szczególności dotyczących wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy.
Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wynika z art. 7 K.p.a. Rolą organu jest takie ich wyjaśnienie sprawy, aby nie było wątpliwości co do wydanego rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy, a ocena czy dana okoliczność została udowodniona winna być dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.). Swobodna ocena dowodów, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. Po pierwsze, opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie, ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie, organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 K.p.a. szczególną moc dowodową.
W ocenie sądu organy administracyjne w niniejszej sprawie nie wyjaśniły w sposób niebudzący wątpliwości motywów, którymi kierowała się A. D. przy podjęciu decyzji przeprowadzenia się do lokalu na ul. K. Bezspornym jest bowiem, że A. D., co sama przyznała, od 1999 r. mieszka wraz z mężem w lokalu na ul. K w mieszkaniu męża które składa się z 1 pokoju oraz kuchni. Nie sporne jest, również że w lokalu na os. K pozostały rzeczy A. D. w postaci mebli i innych ruchomości oraz że w tym mieszkaniu został jej syn.
Należy podzielić przedstawione w skardze argumenty, co do dobrowolności opuszczania lokalu i co do znaczenia faktu pozostawania w przedmiotowym lokalu rzeczy osobistych i mebli A. D., właśnie w kontekście zawarcia związku małżeńskiego przez A. D., oraz że w tym mieszkaniu został jej syn zaś mieszkanie męża, do którego się przeprowadziła jest małe. Nie racjonalne, więc może w tych okolicznościach byłoby przenoszenie wszystkich rzeczy do mieszkania męża.
Okoliczności dotyczące pozostawania takich przedmiotów w spornym lokalu nie mogą być mechanicznie traktowane, jako rozstrzygający dowód stałego zamieszkiwania w danym lokalu, bez całościowej oceny takiego faktu w powiązaniu z innymi faktami i dowodami, zwłaszcza, że skarżąca wyprowadziła się z lokalu po zawarciu związku małżeńskiego i czego nie ukrywa, że lokalem na osiedlu K jest zainteresowana ze względu na możliwość jego wykupu.
W lokalu na os. K mieszka brat A. D., wprawdzie z którym obecnie jest skłócona w związku ze sprawami majątkowymi to fakt przechowywania tam rzeczy nie musi oznaczać, że lokal taki jest jej centrum życiowym.
Organy nie rozważały okoliczności, że z reguły centrum życiowym małżonków jest ich wspólne mieszkanie, a więc w przedmiotowej sprawie centrum życiowym A. D., kierując się taką regułą powinno być mieszkanie na ul. K. Należy zauważyć, że przed Sądem Rejonowym o sygn.. akt [...] sprawie A. D. stwierdziła " W 1999r zawarłam związek małżeński i zamieszkałam w mieszkaniu drugiego męża (...) ja w ogóle nie przebywałam w mieszkaniu głównego powoda", (k-7) A. D. nic nie wspomniała, że lokal na os. K jakoby opuściła z powodu nagannego zachowania brata.
W kontekście powyższych dowodów należy przytoczyć pogląd Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 22 września 2005 r. (sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912), w świetle którego miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję.
W niniejszej sprawie materiał dowodowy wnikliwie oceniony mógłby wskazywać, że takim miejscem dla A. D. mogło być mieszkanie męża.
Stwierdzić należy, że organy administracji nie rozważyły okoliczności wyżej wskazanych i nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego sprawy w tym zakresie.
Przepisy procedury administracyjnej statuują obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). Jedynie bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (80 K.p.a.).
W ocenie Sądu ustalenia organów administracji naruszają zasady postępowania administracyjnego w ten sposób, że przyjęta ocena zebranego materiału dowodowego ma znamiona oceny dowolnej, nie zaś oceny swobodnej i nie opartej na wszechstronnej analizie materiału dowodowego, którą statuuje treść art. 80 K.p.a. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W świetle powyższych uchybień Sąd uznał, że organ l instancji, a następnie organ II instancji, ustalając stan faktyczny sprawy nie oceniły całego zebranego materiału dowodowego, co mogło mieć wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Rozpoznając sprawę ponownie organ ustosunkuje się do oceny zawartej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności zwróci uwagę na treść art. 7, art. 10, art. 75, art. 77, art. 79, art. 80, i art. 107 § 3 K.p.a. i obowiązki jakie przepisy te nakładają na organy orzekające w sprawach.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji organów l i II instancji.