Uzasadnienie
Skarżący A. W. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na decyzję Wojewody z dnia 6 marca 2014 roku w przedmiocie odmowy wymeldowania.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego we wniosku wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Nie osiąga on żadnych dochodów, jest zarejestrowany w PUP jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. W skład jego majątku wchodzi nieruchomość rolna położona w miejscowości Ć o powierzchni 2,53 ha, obciążona hipoteką do kwoty 75.000 zł, zasądzona na rzecz skarżącego postanowieniem Sądu z dnia 9 maja 2014 roku w wyniku działu spadku, która jednak do chwili obecnej nie została mu wydana. Strona nie posiada oszczędności, ani cennych przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy A. W. podniósł, iż w roku 2010, po 15 latach pracy, w ramach likwidacji [...] oddziału PZU, został on zwolniony z pracy w ramach zwolnień grupowych. Przez okres dwóch lat był bezrobotnym, z czego przez okres 1 roku pobierał on zasiłek w wysokości 529 zł, stanowiący jedyne źródło utrzymania. W tym okresie skarżący ciężko chorował. W czerwcu 2012 roku A. W. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej, która jednak nie przynosiła dochodów, dlatego był zmuszony ją zakończyć w lipcu 2013 roku. Stan zdrowia strony nadal wymaga stałego leczenia. Obecnie jest on zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Nie dysponuje żadnymi wartościowymi ruchomościami. Nie posiada żadnej rodziny, która mogłaby mu pomóc finansowo. Utrzymuje się jedynie z niefinansowej pomocy przyjaciół. Miesięczny koszt utrzymania mieszkania to 250 zł (obecnie jest zadłużone), a koszt leczenia to ok. 100 zł, dlatego skarżący zaniechał leczenia.
Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżący, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.
W ocenie orzekającego A. W. uwiarygodnił, że nie posiada środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie uzyskuje żadnych dochodów. Utrzymuje się dzięki pomocy przyjaciół. Posiada zaległości w opłatach za mieszkanie, zrezygnował z leczenia. Nie dysponuje on żadnymi oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłyby zostać spieniężone.
Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że skarżący spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.