Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. Wojewoda wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w C z dnia 16 marca 2016r. Nr [...] w sprawie zatwierdzenia zarządzenia Nr [...] Burmistrza C z dnia 17 lutego 2016r. w sprawie zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego na terenie gminy C. Pismem z dnia 14 grudnia 2016r. Ł. P. wniósł o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu. Swój wniosek uzasadnił tym, że zarówno zarządzenie porządkowe Burmistrza C, jak również uchwała Rady Miejskiej w C, wpływają w sposób istotny na jego interes prawny, gdyż jest on właścicielem nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie działki, przy ul. S w C. Okoliczność ta powoduje, zdaniem wnioskodawcy, że ewentualne zasiedlenie działki przez kilka rodzin romskich może prowadzić do sytuacji konfliktowych, chociażby z zakresu prawa sąsiedzkiego oraz utrzymania czystości i porządku na terenie posesji.
Uchylenie powyższych przepisów porządkowych niewątpliwie prowadzić będzie do niepokojów społecznych, sporów i awantur z miejscową społecznością, co będzie stanowić istotne zagrożenie dla prawa niezakłóconego i spokojnego mieszkania uczestnika i jego rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.) udział w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Z powyższego przepisu wynika, że dopuszczona do udziału w postępowaniu sądowym może być osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i nie była adresatem zaskarżonego skargą aktu, jeżeli wykaże wpływ wyniku tego postępowania na własne materialne prawa lub obowiązki. Wnosząc o dopuszczenie do udziału w sprawie podmiot powinien zatem wykazać, że wynik postępowania administracyjnego dotyczy interesu prawnego tego podmiotu.
Należy zauważyć, że rozpoznawana sprawa dotyczy skargi Wojewody jako organu nadzoru na uchwałę Rady Miejskiej w C zatwierdzającej zarządzenie Burmistrza C będące porządkowym aktem prawa miejscowego. W orzecznictwie dominuje pogląd, że art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy spraw rozstrzyganych w toku administracyjnego postępowania, toczącego się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania w sytuacjach, gdy przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest akt bądź czynność podjęta poza postępowaniem administracyjnym, a przede wszystkim przepis prawa miejscowego bądź uchwała lub zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego (por. m.in. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 marca 2012r., II OZ 216/12; postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2011r., II OZ 695/11; postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2008r., II OSK 17/08, LEX 459415; postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2014r., II OZ 23/14; postanowienie NSA z dnia 5 maja 2015r., II OZ 349/15; postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2015r., II OZ 345/15).
Przedmiotowa uchwała podlegała zatem zaskarżeniu przez wnioskodawcę wyłącznie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż jego przedmiotem jest uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, a zatem akt podjęty poza postępowaniem administracyjnym.
Nadto należy zwrócić uwagę, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się na skutek skargi Wojewody wniesionej na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem po upływie terminu do podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego, o którym mowa w art. 91 ust. 1 powołanej ustawy, organ nadzoru może wnieść skargę do sądu administracyjnego. Postępowanie z takiej skargi jest więc formą nadzoru nad działalnością organów gminy sprawowanego przez organy nadzoru. W orzecznictwie dominuje pogląd, że postępowanie takie toczy się wyłącznie z udziałem organu nadzoru oraz gminy i jej organu, którego rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy. Nie mogą brać w nim udziału inne podmioty, nawet wtedy, gdy wynik tego postępowania dotyczy ich interesu prawnego (por. postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2010r., II OZ 657/10; też postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2010r., II OZ 623/10; postanowienie NSA z dnia 17 września 2009r., II OZ 754/13).
Niezależnie od tego należy wskazać, że w niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że wynik tego postępowania dotyczy jego interesu prawnego. W uzasadnieniu wniosku w sposób ogólny wskazał jedynie na okoliczności faktyczne, które mogą wyniknąć z tego, że w spornej nieruchomości zamieszkają w przyszłości rodziny romskie. Wnioskodawca nie wskazał więc przepisu, z którego wywodzi swoją legitymację do udziału w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, że wnioskodawca powołuje się na ewentualne przyszłe zdarzenia, wskazując, że gdyby doszło do zasiedlenia nieruchomości, to naruszony zostanie jego spokój jako mieszkańca nieruchomości sąsiedniej. Okoliczności wskazane przez wnioskodawcę nie stanowią zatem wykazania istnienia aktualnego interesu prawnego do uczestniczenia w tym postępowaniu. Brak podstaw do przyjęcia, że wynik niniejszego postępowania dotyczyć będzie jego praw i obowiązków wynikających z norm prawa materialnego.
Ze wskazanych powyżej powodów Sąd odmówił dopuszczenia Ł. P. do udziału w niniejszym postępowaniu sądowym na prawach strony, działając na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.