Uzasadnienie
W. D. w dniu 5 sierpnia 2014 r. złożył do Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta wniosek w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej. W piśmie z dnia 21 listopada 2014 r. organ poinformował wnioskodawcę, że kolejnym etapem procedury tworzenia list mieszkaniowych na rok 2014 jest ocena sytuacji wnioskodawcy w oparciu o kwestionariusz kwalifikacyjny. Następnie w piśmie z dnia 9 stycznia 2015 r. organ stwierdził, że działając na podstawie § 50 ust. 5 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 10 października 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy oraz tymczasowych pomieszczeń, zgodnie z kwestionariuszem kwalifikacyjnym z tytułu względów społecznych wniosek W. D. uzyskał łącznie 53 punkty. Ustalona w ten sposób punktacja nie jest jednak wystarczająca to przyznania pomocy mieszkaniowej.
Pismem z dnia 19 stycznia 2015 r. W. D. wniósł zażalenie na system przydzielania punktów przez organ. W piśmie z dnia 17 kwietnia 2015 r. organ poinformował, że ponownie zweryfikował wniosek W. D. w oparciu o przepisy uchwały nr [...]. Zgodnie z jej przepisami wnioskodawcy podejmujący starania o pomoc mieszkaniową Gminy nabywają uprawnienia do uzyskania lokalu mieszkalnego z chwilą objęcia ich listami ostatecznymi. Ocena warunków socjalno – mieszkaniowych osób ubiegających się o pomoc z tytułu względów społecznych dokonywana jest na podstawie kwestionariusza kwalifikacji punktowej. Liczba uzyskanych punktów decyduje o umieszczeniu wnioskodawcy na liście mieszkaniowej. Zarządzeniem z dnia 25 marca 2015 r. Prezydent Miasta ustalił ostateczną listę osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu z tytułu względów społecznych. Przedmiotową lista objęte zostały wnioski, które uzyskały co najmniej 109 punktów. W związku z powyższym wniosek W. D., który zdobył 53 punkty nie mógł stanowić przesłanki do zawarcia z nim takiej umowy. Niniejsze pismo zostało doręczone W. D. w dniu 12 maja 2015 r.
Pismem z dnia 18 maja 2015 r. W. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na pismo Prezydenta Miasta z dnia 17 kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu podniósł, że przyjęte zasady punktacji są dla niego niezrozumiałe.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przepis art. 58 P.p.s.a. określa przesłanki odrzucenia skargi przez sąd. Odrzucenie skargi jest następstwem jej niedopuszczalności, a więc sytuacji, w której sąd administracyjny nie może przyjąć skargi do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W przypadku wniesienia skargi w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy skarga spełnia ustawowo określone wymagania, w szczególności czy została wniesiona w ustawowym terminie, przez uprawnioną osobę i czy została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia po uprzednim wezwaniu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Należy, więc ustalić czy zostały spełnione przed wniesieniem skargi przesłanki jej dopuszczalności określone w art. 52 P.p.s.a.
Jeżeli skarga dotyczy, tak jak w niniejszej sprawie, aktu Prezydenta Miasta, na mocy którego odmówiono skarżącemu objęcia ostateczną listą mieszkaniową na rok, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 52 § 3 P.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę Prezydent zarzucił skarżącemu, że przed wniesieniem skargi nie wezwał do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z pouczeniem. Skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia przez organ nie dochował wymogu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Dlatego należało uznać, że skarżący nie wezwała prawidłowo Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym nie wyczerpał środków zaskarżenia.
Zatem przedmiotowa skarga była niedopuszczalna i należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.