Uzasadnienie
Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie adwokata M. M. (zarządzenie Dziekana ORA k.
54) w sporządzonej skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2010 r. sygn. j.w. wniósł "o zasądzenie od Skarbu Państwa (...) kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu" (vide: k. 63).
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o wynagrodzeniu dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu wskazując w uzasadnieniu swego wyroku, że o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stosownie do przepisu o prawie pomocy (vide: uzasadnienie wyroku NSA).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z aktualnie obowiązującymi rozwiązaniami przyjętymi w §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części.
W realiach rozstrzyganego przypadku adwokat nie złożył takiego oświadczenia. Nie ma go bowiem ani w treści sporządzonej skargi kasacyjnej gdzie sformułowano li tylko osnowę samego wniosku ani też w treści innych pism procesowych redagowanych przez adwokata. W takiej sytuacji nie istniała więc inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia wniosku złożonego przez adwokata.
W szczególności brak było podstaw, aby wzywać adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z aprobowanym w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 21.06.2006r., sygn. akt II FSK 862/05 Lex nr 242945 i postanowienie NSA z 30.06.2009r. sygn. akt II GZ 133/09) poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze.
Nie istniała też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z osnowy wniosku "o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ". Pomijając kwestię, że wniosek pochodzi od profesjonalisty podnieść należy, że działanie takie prowadziłoby do nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione. Nie można bowiem utożsamiać treści żądania z oświadczeniem (por. postan. NSA z 18 października 2005 r. sygn. akt II FZ 625/05), które pozwala określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (tak też NSA w postanowieniu z 28.08.2008r., sygn. akt I OZ 615/08).
Z tych przyczyn orzeczono więc jak w sentencji.