Uzasadnienie
G. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, we wniosku z 22 grudnia 2023 r. (k. 34 a.a.) wniósł o uchylenie decyzji o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
W uzasadnieniu wniosku podano, że dłużnik od kilku lat stale zamieszkuje na terenie Niemiec, wcześniej - od 2012 roku - nieprzerwanie mieszkał na terenie Stanów Zjednoczonych. W tym okresie dłużnik nie miał miejsce zamieszkania w Polsce, ani też nie podejmował kierowanej do niego korespondencji. W 2023 r. dłużnik dowiedział się, że zostało mu zatrzymane prawo jazdy z uwagi na zaległości alimentacyjne.
We wniosku wskazano też, że wobec dłużnika nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji, o których mowa w przepisie art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, albowiem:
- - Dłużnikowi nigdy nie zostało doręczone wezwanie do przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego. Dłużnik od lat nie mieszka w Polsce, aktualnie mieszka na terenie Niemiec, zatem nie podejmuje korespondencji kierowanej do niego na adres w Polsce i nigdy żadna decyzja lub wezwania z tutejszego urzędu nie zostało mu doręczone;
- - Dłużnik posiada w Polsce status bezrobotnego, czego dowodzi załączone zaświadczenie - zaznaczam, że Dłużnik okresowo przyjeżdża jedynie do Polski, aby uzyskać stosowne zaświadczenie dla celów urzędowych;
- - Dłużnik próbował podjąć pracę zarobkową na terenie Niemiec, niemniej nie jest w stanie jej podjąć z uwagi na zatrzymanie prawa jazdy.
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 12 lutego 2024 r., nr SO-03.8321.1.249.2013-4/24 odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 marca 2015 r., znak SO-03.8321.1.249.2013-3/15 w sprawie uznania G. S. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że nie zaistniały żadne podstawy do uchylenia decyzji z 31 marca 2015 r. o uznaniu G. S. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
W odwołaniu od powyższej decyzji G. S., reprezentowany przez adwokata B. K., zarzucił naruszenie przepisu:
- 1. art. 154 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy decyzja o uznaniu dłużnika za uchylającego się od alimentów została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bez powiadomienia dłużnika o wszczęciu postępowania administracyjnego w jego sprawie, a także bez skutecznego spełnienia przesłanek, o których mowa w przepisie art. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1993);
- 2. art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art 5 ust. 2 i ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2023 r. póz. 1993) poprzez ich niezastosowanie i brak doręczenia dłużnikowi wezwania o wszczęciu postępowania, brak prawidłowego wezwania dłużnika do czynności opisanych w przepisie art. 5 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przy wydawaniu decyzji przez Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 marca 2015 r. SO-03-3.8321.1.249.2013-3/15;
- 3. art. 41 § 1 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i błędne uznanie, że brak zawiadomienia przez dłużnika o zmianie adresu w jednym toczącym się postępowaniu administracyjnym, usprawiedliwia wysłanie korespondencji na ten adres (ze skutkiem doręczenia) na potrzeby wszczęcia nowego postępowania;
- 4. art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6, 8 oraz 10 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niezawiadomienia dłużnika o wszczęciu wobec niego postępowania o uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego i prowadzenie tego postępowania bez jego udziału i bez możliwości obrony swoich praw;
- 5. art. 6 ust. 1 k.p.a. poprzez jego naruszenie i dowolne uznanie, że skoro zgodnie z kodeksem postępowania cywilnego dłużnik jest zobowiązany informować komornika o zmianie swojego miejsca zamieszkania, to brak dokonania takiego zawiadomienia uprawnia organ administracyjny w odrębnym postępowaniu do przyjęcia, że doręczenie na uprzednio wskazany adres dłużnika jest skuteczne - bez podjęcia próby ustalenia, czy dłużnik pod tym adresem faktycznie zamieszkuje.
Ponadto z ostrożności zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z uzasadnienia wniosku strony wprost wynikało, że strona nie brała udziału bez własnej winy w postępowaniu i domagała się wznowienia tego postępowania oraz uchylenia decyzji z uwagi na brak podstaw do uznania go za osobę uchylającą się od alimentów.
Samorządowe Kolegium Odwoławczy w Krakowie, decyzją z dnia 4 kwietnia 2024 r., nr SKO.Al/4112/21/2024 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 lutego 2024 r., nr SO-03.8321.1.249.2013-4/24, w której odmówiono uchylenia ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 marca 2015 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji przytoczył przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, które stanowiły podstawę materialnoprawną wnioskowanej do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 31 marca 2015 r.
Dalej wskazano, że podstawie art. 154 § 1 k.p.a. decyzja, na mocy, której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
W ocenie SKO, w tej sprawie nie zostały spełnione także przesłanki, o których mowa w art. 154 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. póz. 775). Na podstawie powyższego przepisu nie można wydać rozstrzygnięcia, które pozostawałoby w sprzeczności z przepisem nakazującym organowi w danych okolicznościach faktycznych wydanie orzeczenia o ściśle określonej treści, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie.
Nadto przepis art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1993) warunkuje bowiem uznanie dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych od niewywiązywania się od tych zobowiązań przez okres co najmniej 6 miesięcy.
Organ odwoławczy podkreślił, że pismem z dnia 11 stycznia 2024 r. oraz pismem z dnia 30 stycznia 2024 r. zwrócono się do komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa Nowej Huty w Krakowie - p. R. G. o udzielenie informacji czy dłużnik G. S. przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów lub czy nastąpiła utrata statusu dłużnika alimentacyjnego a także o podanie czy w okresie od lutego 2012 r. kancelaria komornicza dysponowała informacją o innym adresie zamieszkania dłużnika alimentacyjnego G. S. niż ten jakim dysponował organ, tj. K., Oś. [...], a także czy w tym czasie dłużnik kontaktował się z Kancelarią i zgłaszał zmianę adresu.
W odpowiedzi na wezwanie organu Komornik Sądowy p. R. G. poinformował, że w okresie od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 31 stycznia 2024 r. G. S. nie wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego oraz nie nastąpiła utrata statusu dłużnika alimentacyjnego oraz od lutego 2012 r. Kancelaria nie dysponuje innym adresem dłużnika alimentacyjnego G. S. niż adres: [...] K., Os. [...].
W tym miejscu SKO wyjaśniło, że to w obowiązku dłużnika alimentacyjnego jest informowanie organów o zmianie swojego miejsca zamieszkania. G. S. nie dopełnił tego obowiązku wyjeżdżając za granicę, nie ustanowił też w kraju pełnomocnika do doręczeń, dlatego doręczenia pism w postępowaniu należało uznać za skuteczne.
W świetle powyższego Kolegium uznało, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a poprzedzające ją postępowanie należy uznać za prawidłowe i w związku z tym, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.
G. S. (dalej określony jako skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w piśmie z dnia 7 maja 2024 r. wniósł na powyższe rozstrzygnięcie organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu:
- 1. art. 154 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy decyzja o uznaniu dłużnika za uchylającego się od alimentów została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bez powiadomienia dłużnika o wszczęciu postępowania administracyjnego i wobec braku możliwości ochrony przez niego swoich praw w tym postępowaniu, zatem wobec tego zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., czego w zaskarżonej decyzji odmówiono i utrzymano w mocy decyzję organu I instancji również odmawiającą stwierdzenia nieważności tej decyzji
- 2. art. 41 § 1 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i błędne uznanie, że brak zawiadomienia przez dłużnika o zmianie adresu w jednym toczącym się postępowaniu administracyjnym, usprawiedliwia wysłanie korespondencji na ten adres (ze skutkiem doręczenia) na potrzeby wszczęcia nowego postępowania;
- 3. art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6, 8, 10 i 140 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i ustalenie, że postępowanie zakończone decyzją z dnia 31 marca 2015 r. zostało skutecznie wszczęte, podczas gdy skarżący nie został nigdy o nim zawiadomiony;
- 4. art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art 5 ust. 2 i ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1993) poprzez ich niezastosowanie i brak doręczenia dłużnikowi wezwania o wszczęciu postępowania, brak prawidłowego wezwania dłużnika do czynności opisanych w przepisie art. 5 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przy wydawaniu decyzji przez Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 marca 2015 r. SO-03-3.8321.1.249.2013-3/15 nie jest przesłanką do stwierdzenia nieważności tej decyzji;
- 5. art. 6 ust. 1 k.p.a. poprzez jego naruszenie i dowolne uznanie, że skoro zgodnie z kodeksem postępowania cywilnego dłużnik jest zobowiązany informować komornika o zmianie swojego miejsca zamieszkania, to brak dokonania takiego zawiadomienia uprawnia organ administracyjny w odrębnym postępowaniu do przyjęcia, że doręczenie na uprzednio wskazany adres dłużnika jest skuteczne - bez podjęcia próby ustalenia, czy dłużnik pod tym adresem faktycznie zamieszkuje.
Powyższe zarzuty, tożsame do podniesionych w odwołaniu, zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) dalej - p.p.s.a.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).
Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.
W świetle powołanych przepisów, w ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Mocą tej decyzji, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 22 grudnia 2023 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 lutego 2024 r. o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 marca 2015 r., w której uznano skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
We wniosku z dnia 22 grudnia 2023 r. profesjonalny pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W uzasadnieniu wskazano, że w 2023 r. dłużnika dowiedział się, ze zostało mu zatrzymane prawo jazdy z uwagi na zaległości alimentacyjne.
Wniosek skarżącego z dnia 22 grudnia 2023 r. orzekające w sprawie organy prawidłowo rozpoznały w trybie art. 154 § 1 k.p.a. Zaznaczenia wymaga, że powyższy tryb, wyznaczający ramy procedowania przez organy orzekający w sprawie, nie został zakwestionowany przez skarżącego ani w odwołaniu, ani w skardze do sądu. W odwołaniu od decyzji organu I instancji z 12 lutego 2024 r. zaskarżonej decyzji zarzucono "naruszenie przepisu art. 154 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie". W podsumowaniu wskazanej w uzasadnieniu odwołania argumentacji podkreślono, że spełnione zostały przesłanki do uchylenia decyzji w trybie przepisu art. 154 § 1 k.p.a. – co wskazuje, że wniosek skarżącego został przez organy prawidłowo odkodowany i okolicznością bezsporną jest prawidłowość zastosowania powyższego trybu w tej sprawie.
Z uwagi zatem na powyższe, istota tej sprawy sprowadza się do zbadania, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tym przepisie – tzn. czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za zmianą lub uchyleniem decyzji.
Prowadzenie postępowania w trybie art. 154 k.p.a. pozwala bowiem na weryfikację decyzji ostatecznej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. Uchylenie bądź zmiana decyzji ostatecznej w tym trybie jest oparte na dwóch przesłankach wyrażających się w stwierdzeniu, że za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W realiach tej sprawy, podkreślenia wymaga że w orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 154 lub 155 k.p.a.) jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 11. wydanie, Warszawa 2011, str. 600 wraz z powołanym tam orzecznictwem, a także wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1996 r., sygn. akt III SA 1207/95, LEX nr 27431).
Należy też zaakcentować, że przedmiotem postępowania w tym trybie nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, ale przeprowadzenie weryfikacji tej decyzji w odniesieniu do tego czy za jej zmianą lub uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony (wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2024/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo decyzja wydawana na podstawie art. 154 k.p.a. jest decyzją uznaniową i można nią zmienić lub uchylić decyzję ostateczną tylko w takich sprawach, w których przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny, lub gdy przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 833/19; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 148/17, LEX nr 2335518 – dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Konsekwencją wyłączenia trybu przewidzianego w tym przepisie w odniesieniu do decyzji "związanych" (to jest takich w których nie występuje luz decyzyjny ani wybór w zakresie rozstrzygnięcia) jest też to, że zmiana decyzji w trybie art. 154 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z obowiązującymi przepisami (wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1440/13, https://orzeceznia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu - co należy szczególnie zaakcentować - normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję "pierwotną" wydano. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 154 k.p.a. uwarunkowana jest bowiem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego.
W odniesieniu do przesłanek zmiany czy uchylenia decyzji ostatecznej w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że nie można uznać za słuszny interes strony jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego sprawy, który był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ w postępowaniu zakończonym ostateczna decyzją (wyrok WSA z dnia 5 października 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 428/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony, przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią krzywdzie lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I OSK 428/10, https://orzeceznia.nsa.gov.pl). Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. musi być zatem interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa.
Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 k.p.a. należy w związku z tym przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy, ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a. zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1406/06, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie tego przepisu może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien luz decyzyjny. Tylko w obszarze tego luzu decyzyjnego wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. Natomiast w przypadku, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, nie ma możliwości dokonania zmiany na podstawie art. 154 k.p.a.
Z uwagi na powyższe, Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że w przedmiotowej sprawie brak jest interesu społecznego i słusznego interesu strony przemawiającego za uchyleniem decyzji ostatecznej z dnia 31 marca 2015 r. orzekającej o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, która to sprawa jest przedmiotem kontrolowanych w tej sprawie decyzji.
Jedynie w przypadku odpadnięcia przesłanek, o których mowa w przepisie art. 5 ust. 3 i 3a powołanej ustawy, decyzję o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych można by wyeliminować z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie na podstawie art. 154 § 1 k.p.a.
SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazało przepis art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1993), który warunkuje uznanie dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych od niewywiązywania się od tych zobowiązań przez okres co najmniej 6 miesięcy.
Z akt sprawy wynika bezspornie, że w odpowiedzi na wezwanie organu administracyjnego (czy dłużnik G. S. przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów lub czy nastąpiła utrata statusu dłużnika alimentacyjnego) w zaświadczeniu z 2 lutego 2024 r. (k. 42 a.a.) Komornik Sądowy poinformował, że w okresie od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 31 stycznia 2024 r. skarżący G. S. nie wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego oraz nie nastąpiła utrata statusu dłużnika alimentacyjnego oraz od lutego 2012 r. Ponadto wskazano, że Kancelaria nie dysponuje innym adresem ww. dłużnika alimentacyjnego niż adres: [...] K., Os. [...]. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że pełnomocnik skarżącego na rozprawie przed Sądem w dniu 8 sierpnia 2024 r. wskazał, że alimenty były zasądzone w 2009 r. na 3 dzieci (...). "Zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego przed Komornikiem Sądowym R. G. w tamtym czasie.
Sygn. akt komorniczych jest z 2009 r. [...]" (k. 32v. akt sądowych). Zatem na marginesie można poczynić uwagę, że z ww. zaświadczenia Komornika Sądowego oraz ww. twierdzeń pełnomocnika skarżącego na rozprawie wynika, że od 2012 r. Komornik Sądowy R. G. dysponował adresem skarżącego, na który została doręczona decyzja organu I instancji z dnia 31 marca 2015 r. (tj. [...] K., Os. [...]) – k. 14 a.a.
Co istotne w tej sprawie, z poważnego zaświadczenia bezspornie wynika, że skarżący w dalszym ciągu nie wypełnia swojego obowiązku alimentacyjnego przez okres sześciu ostatnich miesięcy.
Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 k.p.a., należało mieć na uwadze, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest podnoszona przez skarżącego w odwołaniu i skardze okoliczność, że skarżący od lat mieszka za granicą. Argumentacja dotycząca braku doręczenia skarżącemu decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 31 marca 2015 r. jest irrelewantna dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, która toczyła się w ramach zainicjowania przez skarżącego nadzwyczajnego trybu postępowania, określonego w art. 154 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, słusznie orzekające w sprawie organy uznały, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 31 marca 2015 r. orzekającej o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych a tym samym kontrolowane w przedmiotowej sprawie decyzje są zgodne z prawem.
Sąd nie podzielił zatem zarzutów skargi co do naruszenia norm procesowych art. 154 § 1, art. 41 § 1, art. 42 § 1, art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art 5 ust. 2 i ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1993) w zw. z art. 140, art. 6, art. 8, art. 10 k.p.a., nie stwierdzając, by miały istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty powyższe mogą ewentualnie wskazywać na możliwość zaistnienia przesłanek powodujących wzruszenie postępowania w innym, nadzwyczajnym trybie postępowania, przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego.
Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podnoszone przez skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 134 p.p.s.a.).
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, ponieważ ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.