Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na niewykonanie przez Komendanta Powiatowego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r.
Pismem opatrzonym datą 5 sierpnia 2015 r. (również data prezentaty Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie) K. J. złożył skargę "na niewłaściwe działanie WSA w Krakowie do sygnatury akt 827/15". Pismo to zostało przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 12 października 2015 r. celem rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania.
Postanowieniem z dnia 10 listopada 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 827/15 złożoną przez K. J. w piśmie z dnia 5 sierpnia 2015 r.
W dniu 26 sierpnia 2015 r. (data stempla pocztowego) K. J. wniósł pismo opatrzone datą 25 sierpnia 2015 r., z którego wynika (ostatni akapit pisma), że skarżący kwestionuje zasadność odrzucenia jego skargi dokonanego postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 r. (skarżący błędnie jako datę wydania tego postanowienia wskazał 7 sierpnia 2015 r., czyli dzień wysłania pisma). Pismo zostało potraktowane jako skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 29 lipca 2015 r.
Postanowieniem z dnia 6 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 29 lipca 2015 r.
Odpis postanowienia z pouczeniem o sposobie i terminie do wniesienia zażalenia został doręczony skarżącemu w dniu 13 października 2015 r.
W dniu 7 lipca 2016 r. (data prezentaty Naczelnego Sądu Administracyjnego), skarżący złożył pismo opatrzone datą 29 czerwca 2016 r. w którym wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 827/15. Pismo to zostało uzupełnione pismem datowanym na dzień 21 lipca 2016 r. (po wezwaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 12 lipca 2016 r. o sprecyzowanie pisma z dnia 29 czerwca 2016 r.).
Pisma te zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 3 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 177 § 1 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), zażalenie wnosi się do sądu, który wydał kwestionowane orzeczenie w terminie siedmiu dni, od doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
W przypadku gdy strona wniesie zażalenie bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd ten przekazuje je sądowi właściwemu. Wówczas o zachowaniu siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia decyduje data jego nadania przez NSA do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną K. J. od postanowienia z dnia 29 lipca 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 października 2015 r. Zawierało ono prawidłowe pouczenie, że przysługuje na nie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia za pośrednictwem WSA w Krakowie.
Z pisma dnia 29 czerwca wynika, że skarżący kwestionuje zasadność podjętych przez WSA rozstrzygnięć, dlatego pismo to należało potraktować jako zażalenie od ww. postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 6 października 2015 r. Każde bowiem pismo, niezależnie od tego jakie oznaczenie nada mu strona, powinno być rozpoznane zgodnie z intencją strony, która wynika z treści pisma (por. II OZ 883/11).
Rzecz jednak w tym, że kwestionowane zażalenie skarżący wniósł w dniu 3 sierpnia 2016 r. (data nadania przez NSA), a więc po terminie, który upływał w dniu 20 października 2015 r.
W związku z tym na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji.