Uzasadnienie
Ustanowiony dla skarżącej adwokat (k. 25 i n.) wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenasa M. W. (vide: zarządzenie Dziekana ORA k.
37) w złożonym dnia 18 marca 2011 r. do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego piśmie wniósł o zasądzenie na jego rzecz, według norm przepisanych kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu wobec faktu, że te nie zostały uiszczone ani w całości ani w jakiejkolwiek części. Wskazując na powyższe wyjaśnił, że w toku sprawy zbadał akta postępowania sądowego, sporządził pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i kilkukrotnie spotkał się z klientką. W efekcie skarżąca złożyła oświadczenie, iż nie chce odwoływać się od postanowienia tutejszego sądu z dnia 31 stycznia 2011 r. odrzucającego jej skargę.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści powołanego wyżej art. 250 ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Z treści pisma adwokata datowanego na dzień 14 marca 2011 r. które do tut. sadu wpłynęło 18 marca 2011 r. r. wynika, że domaga się "zasądzenia na swoją rzecz, według norm przepisanych kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu wobec faktu, że te nie zostały uiszczone ani w całości ani w jakiejkolwiek części". Mimo pewnych zastrzeżeń gdy chodzi o precyzję sformułowania takiego oświadczenia zachodzą warunki do uznania, że wyjaśnienie tej treści można poczytywać za oświadczenie, o jakim mowa w §20 powołanego rozporządzenia.
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 różnicując w zależności od sprawy i instancji wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia.
W realiach niniejszej sprawy adwokat, poprzestając na wskazaniu, że w toku sprawy zbadał akta postępowania sądowego, sporządził pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz kilkukrotnie spotkał się ze klientką co doprowadziło do złożenia przez nią oświadczenia, że "nie chce odwoływać się od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt. III SA/Kr 888/10, którym tut. Sad odrzucił skargę" nie określił rodzaju czynności za którą domaga się od Skarbu Państwa wynagrodzenia. Ponieważ jednak akta sprawy potwierdzają, że po wyznaczeniu go do roli pełnomocnika adwokat dokonał na wezwanie przez sądem I instancji czynności (vide: k. 43 i 46.) więc w myśl ust. 1 pkt. 1 lit. c powołanego przepisu rozporządzenia w sprawie takiej jak niniejsza należy mu się kwota 240 zł., która na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Równocześnie brak jest wystarczających podstaw by przyznać adwokatowi jakiekolwiek więcej wynagrodzenie. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że wynagrodzenie ze środków budżetowych pozostających w dyspozycji sądu należy się adwokatowi ustanowionemu z urzędu nie za nakłonienie strony do odstąpienia od "odwoływania się" lecz za wyrażenie przez adwokata opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (§18 ust. 1 pkt. 2 lit. b rozp.) sporządzonej przy zachowaniu standardów fachowości gdzie adwokat przedstawia i wyjaśnia stronie swoje racje oraz powody dla których nie chce, bo nie widzi szans na wdrożenie tego postępowania. Powtórzyć też należy (vide: postanowienie RWSA w Krakowie z dnia 12 marca 2010 r. sygn. akt. III SA/Kr 254/09), że ponieważ pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem stronie pomocy prawnej powinien też wykazać, że stosowna opinia została sporządzona i przekazana stronie. "Sporządzenie" opinii ze swej istoty zawiera się zaś w substracie materialnym.
Przy ustalaniu, że taka pomoc prawna została stronie udzielona sąd a wcześniej referendarz mogą poprzestać na oświadczeniu pełnomocnika o udzieleniu pomocy prawnej stronie w tej formie gdy np. odpis takiej opinii został sądowi przedłożony i jeśli równocześnie z akt sprawy nie wynika by strona zakwestionowała fakt udzielenia jej pomocy prawnej w tej formie. W realiach rozstrzyganego przypadku tego wszystkiego jednak brak. Z oświadczenia skarżącej że "nie chce odwoływać się" od postanowienia WSA w Krakowie z dnia 31 stycznia 2011 r. nie wynika by jakakolwiek opinia o braku podstaw do jej wniesienia została sporządzona i przekazana skarżącej. Nie wskazuje na to także adwokat w swym piśmie. Biorąc zaś pod uwagę, że wniosek pochodził od profesjonalisty nie istniała możliwość nadania z urzędu złożonemu pismu adwokata treści, których był pozbawiony ani wzywania adwokata o złożenie dodatkowych wyjaśnień co do nieodzownych elementów uzasadnienia stanowiących przesłankę do przyjęcia, że adwokat wykonał taką pracę.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.