Uzasadnienie
Orzeczeniem Nr [...] z dnia 14 maja 2014 r. - wydanym w związku z odwołaniem M. P. od orzeczenia Nr [...] z dnia [...] 2014 r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW - Okręgowa Komisja Lekarska MSW w części B pkt I Rozpoznanie w ppkt A. 1 stwierdziła u M. P. "Neurastenię". W pkt II. "Wskazania" stwierdziła, że badany M. P. może wykonywać pracę zawodową – pracę poza służbą w resorcie MS i wymaga leczenia psychiatrycznego i kardiologicznego. Z kolei w pkt III. "Orzeczenie" Okręgowa Komisja Lekarska MSW stwierdziła, że badany M. P. jest zdolny do pracy jednocześnie zaliczając go do trzeciej grupy inwalidów i stwierdzając, że inwalidztwo – istniejące od 27 sierpnia 2008 r. do nadal - nie pozostaje w związku ze służbą. W orzeczeniu wyznaczono także termin badania kontrolnego – maj 2017 r.
Od powyższego orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Na uzasadnienie skargi podniósł, że jest rencistą i przeszedł na rentę inwalidzką w związku ze stwierdzeniem schorzenia powodującego całkowitą niezdolność do Służby Więziennej w dacie obowiązywania ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r., Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) i z tego względu nie mają wobec niego zastosowania regulacje wynikające z nowo obowiązującej ustawy, a to "wobec zasady niemożności pogarszania sytuacji prawnej i ochrony praw nabytych uprawnionego". Zarzucił, że organ nieprawidłowo przyjął, że inwalidztwo skarżącego nie pozostaje w związku z jego służbą w Służbie Więziennej podczas, gdy szczegółowa analiza pozostałych rozstrzygnięć tego orzeczenia wyraźnie przeczy takiemu stwierdzeniu.
W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarska MSW wniosła o oddalenie skargi i stwierdziła, że skarżący jest rencistą zwolnionym ze służby w Służbie Więziennej w 2008 r., przy czym skarżącego zaliczono wówczas do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku z chorobą wieńcową pozostającą w związku ze służbą. Ujawniono wówczas u skarżącego także neurastenię, ale nie sięgała ona poziomu inwalidztwa. Obecnie - według obowiązującej ustawy – choroba wieńcowa nie sięga poziomu inwalidztwa i z tego względu zaskarżone orzeczenie lekarskie jest prawidłowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga M. P. jest niedopuszczalna.
Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. zwana dalej p.p.s.a.). Z treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 - 8 powołanej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które mogą dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje administracyjne – pkt 1, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie - pkt 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3).
Ponadto zaskarżalne są inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach – pkt 4a, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a - pkt 8. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność rozszerzają też przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW z dnia 14 maja 2014 r. nr [...] dotyczące ustalenia zdolności do pracy, związku powstałych schorzeń ze służbą oraz ustalenia grupy inwalidztwa. Tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.). Z przepisów tego rozporządzenia wynika, że komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych oceniają na podstawie badań zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, a także m.in. orzekają o stopniu uszczerbku na zdrowiu spowodowanym wypadkiem lub chorobami pozostającymi w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, o związku schorzeń i ułomności ze służbą, o stopniu inwalidztwa i związku tego inwalidztwa ze służbą (§ 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia).
Komisje lekarskie podległe MSW są zatem właściwe w zakresie badań medycznych i wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, a także w szczególności o stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą (§ 12 ust. 1 i § 13 ust. 1 rozporządzenia).
Należy zauważyć, że zasady orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Służby Więziennej zawarte są w treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania (Dz. U. Nr 8, poz. 41 z późn. zm.).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżone przez M. P. orzeczenie komisji lekarskiej nastąpiło w trybie powyższych regulacji oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2008 r. w sprawie wykazu chorób i schorzeń pozostających w związku ze służbą w Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 223, poz. 1473 z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 z późn. zm.). Jak wynika z treści rozdziału trzeciego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania, badania kontrolne inwalidów przeprowadza się w sprawach związanych z orzekaniem o inwalidztwie.
Zaskarżone orzeczenie zostało zatem wydane dla celów emerytalno - rentowych na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ze sprawą administracyjnoprawną. Sprawa z zakresu weryfikacji orzeczeń w przedmiocie stwierdzenia niezdolności do służby, związku powstałego schorzenia ze służbą oraz ustalenie inwalidztwa, związku inwalidztwa ze służbą w Służbie Więziennej, należy bowiem do spraw dotyczących emerytur i rent z tytułu niezdolności do pracy, które na mocy art. 476 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) zalicza się do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych. Sprawy z zakresu zabezpieczenia społecznego, na podstawie ogólnej zasady wynikającej z art. 4778 § 1 k.p.c. należą do właściwości rzeczowej sądu powszechnego. Na tą kategorię orzeczeń komisji skarga do sądu administracyjnego więc nie przysługuje.
Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że sprawa, w której przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w przedmiocie stwierdzenia m.in. związku powstałego schorzenia ze służbą oraz ustalenia grupy inwalidztwa, nie ma charakteru sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją administracyjną i nie mieści się w katalogu aktów prawnych lub czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a., a więc nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę – jak w sentencji postanowienia.