Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 marca 2013 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie przyznał skarżącemu S. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie niego adwokata.
Wyznaczony zarządzeniem Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 9 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącego: adwokat M. K., pismem z dnia 17 października 2013 r. zwrócił się do Sądu o "sprecyzowanie zakresu jego umocowania jako pełnomocnika z urzędu w niniejszej sprawie, gdyż okoliczności tej nie da się ustalić z treści postanowienia Sądu z dnia 22 marca 2013 r." Pełnomocnik skarżącego podniósł, że jego umocowanie powinno było się wyczerpać z chwilą złożenia przez niego opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wobec tego pełnomocnik skarżącego wniósł o doręczanie orzeczeń w sprawie (wyłącznie lub również) bezpośrednio na adres skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Wypada przy tym zauważyć, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10, LEX nr 1239309).
Co równie istotne, wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do poszerzenia uzasadnienia orzeczenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1510/09, LEX nr 743280). Stąd też uwzględnienie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści orzeczenia może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Pytanie dotyczące skutków procesowych orzeczenia pozostaje bez związku z treścią podjętego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 111/12, LEX nr 1243869).
Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącego domaga się wyjaśnienia wątpliwości, jakie powziął w związku z postanowieniem o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w postaci ustanowienia dla niego adwokata.
W świetle powyższego należało stwierdzić, że rozpoznawany wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Uzasadnienie postanowienia z dnia 22 marca 2013 r. w sposób jasny i wyczerpujący wyjaśnia podstawę faktyczną i prawną przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym. Orzekający w sprawie Referendarz sądowy w sposób klarowny wyjaśnił, dlaczego jego zdaniem skarżący wykazał, że "nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny" (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Nie jest natomiast oczekiwanym przez ustawodawcę elementem uzasadnienia postanowienia o przyznaniu prawa pomocy określanie zakresu czasowego umocowania pełnomocnika z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż ani Referendarz sądowy ani Sąd w żadnym wypadku nie określa granic czasowych tego umocowania. Nie było więc powodów, by w uzasadnieniu postanowienia z dnia 22 marca 2013 r. orzekający przedstawiał interpretację prawa w tym zakresie. Skoro tak, to należy stwierdzić, że skoro wspomniane postanowienie nie regulowało granic czasowych umocowania pełnomocnika z urzędu, to nie można domagać się wyjaśniania wątpliwości w tym zakresie.
To zaś oznacza, że wnioskiem z dnia 17 października 2013 r., pełnomocnik skarżącego będący adwokatem, domagał się w istocie od Sądu wyjaśnienia treści przepisów prawnych. Tymczasem, w myśl art. 6 p.p.s.a. sąd administracyjny powinien udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań – jedynie strony występujące w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego. Zatem Sąd nie może udzielać porad prawnych osobom prowadzących działalność w zakresie pomocy prawnej, a już z pewnością nie może udzielać porad prawnych adwokatom.
Reasumując należy stwierdzić, że postanowienie z dnia 22 marca 2013 r. nie nasuwa wątpliwości co do swojej treści, a wniosek pełnomocnika skarżącego zmierzał w istocie do uzyskania przez niego porady prawnej co do granic czasowych umocowania go w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, stosownie do art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.
Na marginesie, odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o doręczanie orzeczeń (wyłącznie lub również) bezpośrednio na adres skarżącego, należy uznać, że nie znajduje on oparcia w obowiązującym prawie. Doręczenia pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje się tylko ustanowionemu pełnomocnikowi, który nie może skutecznie domagać się wysyłania korespondencji wprost do strony (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 15/12, LEX nr 1110129).
Z tych przyczyn, postanowiono jak w sentencji.