Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2013 r. skarżący G. P. zwrócił się do Urzędu Miasta - Wydział Mieszkalnictwa – o przyznanie mieszkania komunalnego z gminnego zasobu mieszkaniowego " w trybie szczególnym art.21 p.2. W przypadkach szczególnych, uzasadnionych ważnymi względami społecznymi, Prezydent Miasta może, po zasięgnięciu opinii właściwej przedmiotowej Komisji Rady Miasta, odstąpić od uregulowań zawartych w uchwale i wyrazić zgodę na zawarcie umowy najmu lokalu".
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż ma 60 lat, jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności od 2004r., pozostaje w leczeniu z powodu chorób przewlekłych, a nadto leczy się u kilku specjalistów w związku z wypadkiem, jakiego doznał w pracy na terenie USA w 1990r. Skarżący, jak oświadczył, pobiera zasiłek stały w wysokości 529 zł miesięcznie.
Skarżący zwrócił się o najem lokalu w trybie pierwszeństwa jako wieloletni działacz podziemnej struktury NSZZ "Solidarność" podnosząc, że zgodnie z art.19 Konstytucji RP Państwo ma obowiązek otoczenia specjalną opieką i troską ludzi, którzy na wcześniejszym etapie swojego życia aktywnie uczestniczyli w walce o wolną Polskę. Pomoc dla takich osób, jak skarżący, ma mieć wymiar specjalny i zapewnić godny poziom ich życia.
Wskazując na powyższe okoliczności skarżący podniósł, iż od 9 lat mieszka w hotelu robotniczym w pokoju o pow. 9 m kw., ale jak twierdzi – " w warunkach wyjątkowo uciążliwych"; w K mieszka od 30 lat.
Skarżący oświadczył w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, że w L " ma piętro w starej kamienicy". Jeden z lokali, z uwagi na zły stan techniczny, nie jest wynajmowany, a czynsz z tytułu wynajmu dwóch pozostałych lokali jest zajęty przez komornika na poczet długu alimentacyjnego." Piętro" w tej kamienicy skarżący, jak stwierdził, ma zamiar zapisać dzieciom za umorzenie długu alimentacyjnego.
O najem lokalu stara się od 8 lat i wniosek składa po raz trzeci.
W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta pismem z dnia 22 maja 2013 r. Nr [...] wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, Gmina zobowiązana jest przede wszystkim do realizacji priorytetów wskazanych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U.2005.266) tj. wynajmu lokali mieszkalnych tej grupie wnioskodawców, których uprawnienia do uzyskania lokalu wynikają wprost z ustawy. Dotyczy to osób, w stosunku do których sąd w wyroku eksmisyjnym orzekł o uprawnieniu do lokalu socjalnego lub zamiennego.
W dalszej kolejności realizowane są wnioski osób dokumentujących niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe i osiągających niskie dochody, po objęciu ich ostateczną listą mieszkaniową obejmującą osoby zakwalifikowane do gminnej pomocy mieszkaniowej.
Organ wskazał, że uprawnionymi do ubiegania się o najem lokalu z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych są między innymi:
- - osoby pozbawione możliwości zamieszkiwania w lokalu, w którym są zameldowane na pobyt stały (przez brak możliwości zamieszkiwania w lokalu, w którym wnioskodawca jest zameldowany na pobyt stały należy rozumieć wyłącznie sytuację występowania przemocy w rodzinie, której ofiarą jest wnioskodawca lub osoby objęte wnioskiem, potwierdzonej prawomocnym orzeczeniem sądowym lub w przypadku eksmisji z lokalu bez prawa do lokalu socjalnego orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądowym lub ostateczną decyzją administracyjną),
- - osoby bezdomne, tj. osoby nieposiadające zameldowania na pobyt stały oraz pobyt czasowy i nieposiadające zameldowania na terenie innej gminy.
Kryterium niskich dochodów spełniają wnioskodawcy, których średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie jednego roku poprzedzającego datę złożenia wniosku, nie przekracza 150% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym tj. 1246,72 zł, 125% najniższej emerytury w gospodarstwie dwuosobowym tj. 1038,94 zł i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, tj. 831,15 zł.
Organ wyjaśnił, że kwalifikacja wnioskodawców do ubiegania się o pomoc mieszkaniową odbywa się na podstawie materiału dokumentującego obecne warunki mieszkaniowe i materialne, ponadto wniosek jest sprawdzany w zakresie tytułów prawnych do lokali mieszkalnych lub innych nieruchomości, w których wnioskodawca był zameldowany w latach poprzednich.
Odnosząc się do wnioskowanej przez skarżącego formy pomocy mieszkaniowej tj. zastosowania trybu pierwszeństwa określonego § 21 ust. 2 uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz.Urz.2012.5817). – organ wyjaśnił, że pierwszeństwo w zawarciu umowy najmu przysługuje wyłącznie osobom posiadającym niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe w rozumieniu wskazanej ww. uchwały i osiągającym niskie dochody.
Z akt sprawy wynika, że skarżący jest współwłaścicielem budynku mieszkalnego położonego w L, co w świetle § 54 ust. 1 pkt 1 wskazanej powyżej Uchwały wyklucza udzielenie pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy Miejskiej.
Pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. skarżący wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa zarzucając, że organ błędnie przyjął, że będąc właścicielem pietra w kamienicy (z 1900r.) do remontu w L, w której mieszkają lokatorzy, może skarżący zaspokoić potrzeby mieszkaniowe we własnym zakresie.
Skarżący oświadczył, że od 33 lat mieszka w K i " nie ma takiej możliwości żebym się przeniósł do L...", ponadto ma ok.130.000,00 zł długu z tytułu zaległych alimentów i na poczet tego długu komornik przejął należności z tytułu najmu poosiadanych przez skarżącego lokali. Jedno z posiadanych mieszkań, z uwagi na zły stan techniczny, nie nadaje się do zamieszkania.
Skarżący ponowił prośbę o przydział lokalu komunalnego w trybie szczególnym podkreślając swoje " wyjątkowe zasługi " jako działacza podziemnej Solidarności.
Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia 11 czerwca 2013 r. nr [...] ponownie wyjaśnił skarżącemu zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy określone w ww. ustawie o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz z ww. Uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012r.
Organ podniósł, że skarżący potwierdził posiadanie tytułu prawnego do części kamienicy w L, a fakt ten uniemożliwia pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego.
Ponadto organ powtórzył swoje stanowisko odnośnie trybu pierwszeństwa określonego w § 21 ust.2 ww. uchwały Rady Miasta.
Wskazując na powyższe okoliczności organ stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 22 maja 2013r znak: [...].
W dniu 1 lipca 2013r. do Urzędu Miasta – Wydział Mieszkalnictwa wpłynęło pismo skarżącego precyzujące, że jego wniosek z dnia 29 kwietnia 2013r. oraz pismo z dnia 3 czerwca 2013r. dotyczyło żądania zawarcia umowy najmu w trybie § 21 ust.2 pkt.4 ww. Uchwały Rady Miasta obowiązującej w dacie złożenia wniosku tj. z dnia [...] 2012r.
Pismem z dnia 5 sierpnia 2013r. organ ponownie wyjaśnił skarżącemu, że wdrożenie trybu pierwszeństwa w zawarciu umowy najmu na podstawie wskazanego § 21 ust.2 ww. Uchwały dotyczy wyłącznie osób spełniających kumulatywnie kryteria ubiegania się o pomoc mieszkaniową gminy.
Na odmowę rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zakwestionował stanowisko organu, zgodnie z którym posiadanie przez niego tytułu prawnego do nieruchomości położonej w L stanowi przeszkodę do pozytywnego załatwienia wniosku. W ocenie skarżącego posiadana własność nie zaspakaja jego potrzeb mieszkaniowych; własności tej nie może bowiem używać.
Skarżący powtórzył w skardze argumentację dotyczącą stanu technicznego ww. nieruchomości, zaległości alimentacyjnych i przejęcia czynszu przez komornika, a także odnośnie swego stanu zdrowia oraz zasług jako czołowego działacza podziemnej Solidarności. Skarżący ponownie oświadczył, że po 33 latach mieszkania w K nie ma zamiaru przenosić się do L. Mimo, iż – zdaniem skarżącego – winien być otoczony specjalną opieką ze strony Państwa, aktualnie mieszka w hotelu robotniczym w uciążliwych warunkach. Skarżący podniósł, że od 10 lat stara się o przydział lokalu z zasobów Gminy w trybie szczególnym i po raz trzeci składa wniosek udzielenie pomocy w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie na podstawie art.58 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270), zwanej dalej p.p.s.a, z uwagi na fakt, iż skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.
W ocenie organu, skarga na czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej nie ma charakteru władczego i nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Uprawnienie do lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu gminy nie wynika wprost z przepisu ustawy, lecz powstaje w następstwie zawarcia umowy najmu (art.20 ww. ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego). Zaskarżone pismo Prezydenta Miasta nie jest przy tym jednostronnym i władczym aktem administracyjnym, ale oświadczeniem woli dotyczącym odmowy zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego.
W przypadku, gdyby Sąd nie podzielił powyższego stanowiska, organ wnosząc o oddalenie skargi podniósł, że skarżący złożył wniosek o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy z tytułu bezdomności. Wniosek ten został rozpatrzony negatywnie, gdyż w dacie jego złożenia skarżący był współwłaścicielem budynku mieszkalnego w L. Organ w odpowiedzi na skargę powtórzył argumentację dotyczącą zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy i wskazał, że § 54 ust.1 pkt.1 ww. Uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012r. wyklucza udzielenie pomocy mieszkaniowej osobom posiadającym tytuł prawny do lokalu mieszkalnego bądź nieruchomości stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych.
Ponadto organ podniósł, że zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w L, przy ul. Ł o powierzchni ponad 100m stanowiącej trzy odrębne lokale mieszkalne; dwa lokale są wynajęte – jeden na zasadzie przydziału kwaterunkowego, drugi – na podstawie umowy najmu, trzeci lokal jest niezamieszkały z powodu złego stanu technicznego i braku kanalizacji. Uzyskane z wynajmu opłaty są zajęte przez komornika z tytułu zaległości alimentacyjnych.
Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej poinformował również organ, że od 2010r. podejmuje działania zmierzające do spowodowania zmiany sytuacji mieszkaniowej skarżącego poprzez wykorzystanie posiadanych zasobów w drodze sprzedaży nieruchomości lub wynajmu na korzystniejszych niż dotychczas warunkach, ewentualnie o zamieszkanie skarżącego w jednym z posiadanych lokali.
Wskazując na powyższe okoliczności organ stwierdził, że posiadany tytuł prawny do nieruchomości umożliwia skarżącemu samodzielne zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych np. poprzez zbycie i przekazanie uzyskanych w ten sposób środków na potrzeby mieszkaniowe.
W dniu 22 stycznia 2014r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym skarżący kolejny raz powtórzył swoją dotychczasową argumentację i zarzucił, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, czy posiadana nieruchomość może zaspokoić jego potrzeby mieszkaniowe.
Na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014r. pełnomocnik skarżącego z urzędu podniósł, że wniesiona skarga podlega kognicji sądu administracyjnego, gdyż akty podejmowane przez organy administracji mieszczą się w pojęciu działań administracji publicznej, rozstrzygających o uprawnieniach skarżącego.
Odnośnie niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych pełnomocnik stwierdził, że posiadany przez skarżącego współudział w nieruchomości nie wyklucza go z kręgu osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową z zasobów Gminy, gdyż posiadane lokale nie nadają się do zamieszkania, mimo że są wynajmowane, bowiem lokatorzy tych mieszkań uzyskali prawo do zamieszkania w nich w trybie przydziału administracyjnego.
Z kolei na rozprawie skarżący oświadczył, że nie wyraża chęci zbycia tytułu prawnego do posiadanej nieruchomości i okoliczność ta - jego zdaniem - nie ma znaczenia w świetle § 54 ww. Uchwały Rady Miasta. Posiadana nieruchomość nie zaspakaja jego potrzeb mieszkaniowych, dlatego posiadanie jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości nie wyklucza go z kręgu osób ubiegających się o wnioskowaną pomoc.
Pełnomocnik organu odnosząc się do stanowiska strony skarżącej podkreślił, że przepisy są tak skonstruowane, że organ nie może uwzględnić żądania skarżącego, że chce mieszkać w K posiadając lokale w innym miejscu na terenie Polski. Skarżącemu przysługują środki prawne do wyegzekwowania lokali zajętych przez lokatorów, jednak skarżący nie podejmuje żadnych działań w tym zakresie. Organ uznając, że skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe posiadając lokale mieszkalne, których jest właścicielem, zasadnie odmówił uwzględnienia jego wniosku o przyznanie wnioskowanej pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa materialnego i procesowego, nie zaś według kryterium słuszności, czy celowości.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, skarga jest dopuszczalna, ale nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Przedmiotem skargi G. P. jest pismo Prezydenta Miasta z dnia 22 maja 2013 r. nr [...] o odmowie rozpatrzenia wniosku o przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy. Oznacza to, że organ odmówił umieszczenia skarżącego na liście osób kwalifikujących się do przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy. W pierwszej kolejności należało zatem zbadać, czy na taki akt organu administracyjnego przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Dopuszczalność wniesienia skargi na akt Prezydenta Miasta z dnia 22 maja 2013r. należało zbadać na podstawie regulacji zawartej w art.3 § 2 pkt.4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270), zwanej dalej p.p.s.a.
Przepis ten stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt.1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
O akcie lub czynności w rozumieniu wskazanego przepisu, na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego można mówić wówczas, gdy akt lub czynność podjęte są w indywidualnej sprawie, skierowane są do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczą uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego dotyczy akt lub czynność, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (uchwała NSA z dnia 4.02.2008r. I OPS 3/07 publ. ONSAiWSA 2008/2/21).
W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę zaskarżony akt Prezydenta Miasta odmawiający skarżącemu umieszczenia na liście osób kwalifikujących się do przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy jest aktem podjętym w indywidualnej sprawie, skierowanym do oznaczonego podmiotu i dotyczy jego uprawnienia, a samo uprawnienie, którego dotyczy akt, jest określone w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Jest to akt z zakresu władztwa publicznego, ma charakter władczy i rozstrzygający o uprawnieniach skarżącego do otrzymania wnioskowanej pomocy.
Z analizy przepisów art.4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U.2005.266) oraz art.7 ust.1 pkt.7 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2001.1591) wynika, że do zadań własnych gminy należy zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym tworzenie warunków do zaspakajania potrzeb mieszkaniowych. W celu realizacji tych zadań, gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art.20 ust.1 ww. ustawy).
Na mocy upoważnienia ustawowego Rada Miasta podjęła w dniu [...] 2012r. uchwałę Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz.Urz. 2012.5817).
Tryb postępowania w sprawach dotyczących udzielania pomocy mieszkaniowej przez gminę dzieli się na dwa etapy: pierwszy – obejmuje analizę i weryfikację wniosków, drugi – dotyczy zawarcia umowy najmu z zarządcą budynku.
Działania organów administracyjnych na pierwszym etapie postępowania mają charakter administracyjnoprawny, gdyż rozstrzygają o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych z zasobów będących w posiadaniu gminy. Odmowa zakwalifikowania określonej osoby do wynajęcia lokalu i umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu nie ma charakteru cywilnoprawnego; rozstrzygnięcia na tym etapie postępowania dotyczące tego, czy dana osoba spełnia, czy nie spełnia warunki do ubiegania się o wynajęcie jej lokalu z zasobów gminy, podejmowane są w ramach wykonywania publicznoprawnych zadań gminy, poprzedzających drugi etap postępowania obejmujący czynności cywilnoprawne z zakresu władztwa właścicielskiego. Działania organu na pierwszym etapie postępowania nie stanowią ani oferty zawarcia umowy, ani negocjacji umowy i mają charakter administracyjnoprawny. W rozpatrywanej sprawie działania organu na pierwszym etapie postępowania rozstrzygnęły o tym, że skarżący nie spełnia warunków do ubiegania się o wynajęcie lokalu z mieszkaniowego zasobu Gminy.
Brak kontroli sądowoadministracyjnej odmowy umieszczenia skarżącego na liście osób kwalifikujących się do przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy pozbawiłaby skarżącego należnej mu ochrony prawnej.
Negatywna weryfikacja wniosku skarżącego nie stanowiła czynności cywilnoprawnej, nie kreowała bowiem stosunku cywilnoprawnego najmu lokalu, lecz – jak wyżej podniesiono – stanowiła wykonywanie publicznoprawnych zadań Gminy. Zauważyć należy, że odmowa umieszczenia na liście osób oczekujących pozbawia skarżącego możliwości wynajęcia lokalu z zasobów Gminy, a więc organ w sposób władczy rozstrzygnął o uprawnieniu skarżącego wynikającym z przepisów prawa.
Mając na uwadze zasadę demokratycznego państwa prawa oraz zasadę praworządności, wyrażone w art. 2 i 7 Konstytucji RP, wszelkie wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej, w ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, należy interpretować na rzecz ochrony praw obywatelskich, w tym na rzecz prawa do sądu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie skarga jest dopuszczalna jako akt z zakresu administracji publicznej z art.3 § 2 pkt.4 p.p.s.a.
Przechodząc zatem do kontroli zasadności odmowy realizacji wniosku skarżącego, należy podnieść, że Prezydent Miasta odmawiając skarżącemu udzielenia pomocy mieszkaniowej jako podstawę prawną swojego stanowiska wskazał § 54 ust.1ww. uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego Zasobu Gminy oraz tymczasowych pomieszczeń. Przepis ten określa wyłączenia podmiotowe i stanowi, że za osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych nie są uznawane osoby posiadające jakikolwiek tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, który mógłby stanowić podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.
W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że skarżący posiada tytuł prawny do nieruchomości położonej w L, przy ul. Ł o powierzchni ponad 100m stanowiącej trzy odrębne lokale mieszkalne. Istota sporu dotyczy okoliczności, czy posiadane nieruchomości mogłyby stanowić podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżącego we własnym zakresie, w rozumieniu § 54 ww. uchwały. W ocenie organu, przedmiotowa nieruchomość mogłaby zaspokoić potrzeby mieszkaniowe skarżącego. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się skarżący i nie kwestionując faktu, że jest właścicielem lokali mieszkalnych zarzucił, że dwa lokale są wynajmowane, czynsz z wynajmu pobiera komornik na poczet zaległości alimentacyjnych, zatem nie można uznać że mógłby zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe we własnym zakresie, a ponadto w K mieszka od 33 lat i nie zamierza przeprowadzać się do L. Dokonując oceny stanowiska organu i skarżącego w świetle przesłanek określonych w przytoczonym § 54 ust.1 pkt.1 ww. uchwały, Sąd podzielił stanowisko organu jako zgodne z prawem.
Przede wszystkim należy podnieść, że wskazany przepis w sposób nie budzący wątpliwości określa, że negatywna przesłanka do uzyskania pomocy mieszkaniowej jest posiadanie nieruchomości, która m o g ł a b y stanowić podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wnioskodawcy, a nie że taką podstawę stanowi. Ustawodawca w tym przepisie wykluczył z kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o pomoc mieszkaniową z zasobów gminy wszystkie te osoby, które posiadając jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości m o g ł y b y we własnym zakresie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Fakt, że dwa z trzech posiadanych mieszkań skarżący wynajmuje (jeden na zasadzie przydziału kwaterunkowego, drugi – na podstawie umowy najmu), w ocenie Sądu, w sposób jednoznaczny przesądza o słuszności stanowiska zajętego przez organ. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ nie był zobligowany do prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność, czy posiadana przez skarżącego nieruchomość m o g ł a b y zaspokoić potrzeby mieszkaniowe skarżącego, skoro co najmniej dwa lokale nadają się do zamieszkania i faktycznie są wynajmowane.
Argumentacja skargi dotycząca miejsca położenia lokali, czynszu z wynajmu zajętego przez komornika, standardu tych lokali, ani fakt zamieszkania w K od ponad 30 lat nie mogła odnieść zamierzonego skutku, bowiem § 54 ust.1 pkt.1 ww. uchwały nie określa żadnych innych przesłanek wyłączających z kręgu osób uprawnionych do pomocy mieszkaniowej poza posiadaniem jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości mogącej stanowić podstawę zaspokojenia tych potrzeb we własnym zakresie wnioskodawcy bez względu na miejsce położenia tych lokali, faktu ich zamieszkiwania przez lokatorów, standardu i tego, kto i w jakiej wysokości pobiera czynsz.
Pokreślić należy, że każdy ma prawo swobodnego wyboru miejsca zamieszkania, jednak będąc właścicielem nieruchomości o powierzchni ponad 100m2, w skład której wchodzą trzy lokale mieszkalne, z których dwa są wynajmowane, skarżący nie może oczekiwać, że jego wybór miejsca zamieszkania w K ma być realizowany w ramach publicznej pomocy z zasobu mieszkaniowego Gminy. Pomoc ta skierowana jest do osób, które nie są w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Wybór atrakcyjniejszej lokalizacji miejsca zamieszkania, czy wyższego standardu nie może być realizowany w ramach środków będących w dyspozycji organów administracyjnych, których działania skierowane są z natury rzeczy do osób wymagających wsparcia w tym zakresie, z uwagi na brak jakichkolwiek możliwości we własnym zakresie. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie wykazało, że skarżący swoje potrzeby mieszkaniowe m ó g ł b y zaspokoić we własnym zakresie będąc właścicielem lokali mieszkalnych.
Odnośnie zastosowania trybu pierwszeństwa, określonego w § 21 ust.2 ww. uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012r. Sąd w całości podzielił stanowisko organu jako zgodne z prawem. Tryb ten dotyczy osób, które spełniają warunki do ubiegania się o pomoc mieszkaniową z zasobów Gminy, a jak wyżej podniesiono, skarżący warunków tych nie spełnia, a w konsekwencji wskazany tryb nie mógł mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270.), orzekł jak w sentencji.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w pkt II postanowienia na podstawie art. 250 p.p.s.a., określając ich wysokość na podstawie § 19 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013.461.).