Uzasadnienie
Skarżąca – A. K. – zwróciła się do Prezydenta Miasta z wnioskiem (data wpływu do organu w dniu 23 maja 2019 r.; k. 68 akt administracyjnych) o udzielenie pomocy mieszkaniowej ze względów społecznych i przyznanie jej lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy Miejskiej ze względu na niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe, niski dochód i niepełnosprawność syna w stopniu znacznym, jak wskazała w uzasadnieniu tego wniosku.
Prezydent Miasta pismem z dnia 11 czerwca 2019 r. nr [...] wyjaśnił, że zasady kwalifikowania osób do pomocy mieszkaniowej Gminy Miejskiej zostały określone w uchwale Rady Miasta Krakowa nr XXI/340/15 z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2017 r. poz. 2105 ze zm. – zwanej dalej "uchwałą").
Wskazał, że zgodnie z ww. uchwałą wnioski o najem gminnego lokalu rozpatrywane są w stosunku do wnioskodawców dokumentujących niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe i osiągających niskie dochody.
Wyjaśnił, że w świetle ww. uchwały kryterium niskich dochodów spełniają wnioskodawcy, których średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie jednego roku poprzedzającego rok weryfikacji wniosku, nie przekracza 200% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym (tj. 2.200,00 zł), 175% najniższej emerytury w gospodarstwie dwuosobowym (tj. 1.925,00 zł) i 150% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym (tj. 1.650,00 zł).
W myśl regulacji ww. uchwały uprawnionymi do ubiegania się o najem lokalu z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych są między innymi osoby, które zamieszkują z zamiarem pobytu stałego w lokalu o nadmiernym zaludnieniu, położonym w Gminie.
Za lokal o nadmiernym zaludnieniu uważa się lokal mieszkalny, w którym na jedną osobę zamieszkującą z zamiarem stałego pobytu przypada mniej niż 5 m2 powierzchni pokoi.
W przypadku, gdy w lokalu zamieszkują osoby:
- a) posiadające orzeczenie o znacznym stopniu lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, l lub II grupie inwalidzkiej lub niepełnosprawności do ukończenia 16 roku życia (dotyczy osób małoletnich),
- b) w wieku powyżej 60 roku życia, za lokal o nadmiernym zaludnieniu uważa się lokal, w którym na jedną osobę zamieszkująca z zamiarem stałego pobytu przypada mniej niż 6m2 powierzchni pokoi.
Do obliczenia zaludnienia w lokalu, bierze się pod uwagę wyłącznie osoby zamieszkujące w nim z zamiarem pobytu na stałe przez okres co najmniej trzech lat przed złożeniem wniosku.
Prezydent wskazał, że lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w K. obejmuje trzy pokoje, kuchnię oraz przynależności o łącznej powierzchni użytkowej 68,40 m2, w tym powierzchni pokoi 47,63 m2. W przedmiotowym mieszkaniu zamieszkują 3 osoby, które jednocześnie są zameldowane tam na pobyt stały.
Powierzchnia pokoi przypadająca na jedną osobę zamieszkującą w lokalu z zamiarem stałego pobytu wynosi więc 15,87 m2.
Biorąc powyższe pod uwagę Prezydent Miasta stwierdził, że skarżąca nie spełnia kryterium zamieszkiwania w lokalu o nadmiernym zaludnieniu, które jest jedną z podstaw do ubiegania się o mieszkanie z zasobu Gminy Miejskiej.
Zaznaczył przy tym, że zgodnie z powołaną uchwałą pierwszeństwo w zawarciu umowy najmu przysługuje osobom, posiadającym niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe i osiągającym niskie dochody w stosunku do których stwierdzono występowanie jednej ze wskazanych okoliczności, w tym np. wnioskodawca lub osoba objęta wnioskiem posiada znaczny stopień niepełnosprawności lub całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji.
Z uwagi na to, że skarżąca nie spełnia przesłanek do objęcia ją listą pierwszeństwa wniosek zostanie przekazany do zaopiniowania komisji Rady Miasta, stosownych w sprawach mieszkaniowych i w sprawach społecznych.
Poinformował, że w sytuacji, gdy matka skarżącej wniesie powództwo do Sądu Rejonowego o eksmisję skarżącej wraz z synem z zajmowanego lokalu sąd w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu orzeknie o uprawnieniu bądź braku uprawnienia skarżącej do otrzymania lokalu socjalnego.
Odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Prezydent Miasta w piśmie z dnia 23 lipca 2019 r., nie znajdując podstaw do zmiany dotychczasowe stanowiska, powtórzył argumentację zawartą w piśmie z dnia 11 czerwca 2019 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
- - na pismo dnia 11 czerwca 2019 r. - skarżąca zarzuciła Prezydentowi Miasta naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na ocenę sytuacji niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych skarżącej.
Wskazała, że wniosek o udzielenie jej pomocy mieszkaniowej uzasadniła wypowiedzeniem umowy użyczenia lokalu, w którym mieszka. Podała, że syn pozostaje w wielospecjalistycznym leczeniu z powodu osteoporozy, z przebytymi licznymi złamaniami kości, kręgosłupa. Cierpi również na inne wskazane przez nią schorzenia. Okresowo, po złamaniach porusza się na wózku inwalidzkim. Skarżąca podkreśliła, że syn wymaga spokoju, pomocy i nadzoru w czynnościach dnia codziennego. Wskazała też na określone reakcje syna w kontaktach z osobami trzecimi. Podniosła, że jej matka jest osobą starszą, schorowaną i wymaga opieki. Jako właścicielka mieszkania podjęła decyzję o jego sprzedaży i zamieszkaniu u córki E., która ma warunki, by tę opiekę jej zapewnić.
Ostatecznie matka, pismem z dnia 27 marca 2019 r., wezwała skarżącą do opuszczenia mieszkania wraz z synem. Skarżąca uważa, że odmawiając zakwalifikowania jej do ubiegania się o najem, Prezydent nie uwzględnił jej trudnej sytuacji zdrowotnej i mieszkaniowej. Skarżąca nie ma środków finansowych, by wynająć mieszkanie. Zaakcentowała, że w złożonym do organu wniosku wyraźnie podkreśliła, iż domagała się pomocy z uwagi na wypowiedzenie umowy użyczenia. Uważa więc, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponownie podkreślił, że wniosek skarżącej mógł być rozpatrywany jedynie w kategorii wniosku osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową z tytułu nadmiernego zaludnienia. Zgodnie bowiem z obecnie obowiązująca uchwałą Rady Miasta i praktyką organu wnioski osób, które legitymują się zameldowaniem na pobyt stały w lokalu, w którym zamieszkują z zamiarem stałego pobytu przez okres, co najmniej trzech lat, mogą być rozpatrywane jedynie z tytułu zamieszkiwania w lokalu o nadmiernym zaludnieniu. Złożony przez skarżącą wniosek został więc prawidłowo rozpatrzony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Skarga, wbrew twierdzeniom w niej zawartych, nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu nie budzi najmniejszych wątpliwości, że kwestionowane przez skarżącą pismo Prezydenta Miasta z dnia z dnia z dnia 11 czerwca 2019 r. nr [...], to akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Akt ten stanowi bowiem przejaw władczej woli organu, obejmującej odmowę zakwalifikowania skarżącej do nadania dalszego biegu jej wnioskowi o umieszczenie na liście kandydatów do zawarcia umowy najmu z powodu braku spełnienia przesłanek wskazanych w uchwale Rady Miasta Krakowa nr XXI/340/15 z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2017 r. poz. 2105 ze zm.
- – zwanej dalej "uchwałą"). Wykazuje on bowiem cechy aktu indywidualnego, dotyczy uprawnienia skarżącej wynikającego z przepisu prawa oraz kreuje jej sytuację prawną (por. m. in. te kwestie wyrok NSA z 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1873/15). W tym przypadku odmawiając konkretyzacji uprawnień skarżącej wynikających z przepisów prawa (uchwały).
Skoro sądowi administracyjnemu poddane zostały kontroli akty z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., także i tego rodzaju jak kwestionowany skargą, to Sąd dokonując weryfikacji tego rodzaju aktu nie może pominąć aspektów związanych z prawidłowo przeprowadzoną wykładnią przepisów prawa, zwłaszcza, że kreują one sytuację prawną ich adresatów.
Patrząc pod tym kątem na oceniany akt Sąd stwierdził, że Prezydent Miasta wydając go, nie naruszył przepisów uchwały, w takim stopniu, który skutkowałby uchyleniem zaskarżonego aktu.
W Rozdziale 4 wskazanej uchwały Rady Miasta, zatytułowanym "Wynajem lokali w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach", prawodawca lokalny w § 11 zawarł zasady ogólne wynajmu lokali.
Z ust. 1 § 11 uchwały wynika, że osoby wnioskujące o pomoc mieszkaniową są uprawnione do ubiegania się o najem lokalu w przypadku spełnienia kryterium niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych oraz udokumentowania faktu osiągania niskich dochodów w rozumieniu niniejszej uchwały.
Stosownie do postanowień ust. 3 § 11 uchwały uprawnionymi do ubiegania się o najem lokalu z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych są między innymi osoby:
- 1) będące najemcami lokali, które nie spełniają warunków technicznych wymaganych dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi;
- 2) zamieszkujące z zamiarem stałego pobytu w lokalu o nadmiernym zaludnieniu położonym na terenie Gminy;
- 7) zamieszkujące w lokalu lub jego części niewchodzącym w skład zasobu, na podstawie umowy najmu, użyczenia lub innego tytułu prawnego, umożliwiającego zamieszkanie w sytuacji, gdy łącznie spełnione są następujące przesłanki:
- a) upłynął okres na jaki został zawarty najem lub utracono tytuł prawny wskutek wypowiedzenia;
- b) kwota opłat za używanie lokalu, przekraczała w momencie upływu okresu wypowiedzenia lub okresu na jaki został zawarty tytuł prawny 50 % miesięcznych dochodów wnioskodawcy i osób objętych wnioskiem;
- c) powierzchnia zajmowanego lokalu lub jego części nie przekracza zwiększonej o 50% normatywnej powierzchni użytkowej przyjętej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 180).
W myśl natomiast § 2 pkt 11 uchwały lokal o nadmiernym zaludnieniu, to lokal, w którym na jedną osobę zamieszkującą z zamiarem stałego pobytu przypada mniej niż 5 m2 powierzchni pokoi.
W przypadku, gdy w lokalu zamieszkują osoby:
- a) posiadające orzeczenie o znacznym stopniu lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, l lub II grupie inwalidzkiej lub niepełnosprawności do ukończenia 16 roku życia (dotyczy osób małoletnich),
- b) w wieku powyżej 60 roku życia, za lokal o nadmiernym zaludnieniu uważa się lokal, w którym na jedną osobę zamieszkująca z zamiarem stałego pobytu przypada mniej niż 6m2 powierzchni pokoi (§ 2 pkt 11 zmieniony przez § 1 pkt 1 uchwały nr XCV/2471/18 z dnia 28 lutego 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2018 r., poz.1854) zmieniającej uchwałę nr XXI/340/15 z dnia 8 lipca 2015 r. z dniem 27 marca 2018 r.).
Za niski dochód, stosownie m. in. do § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały uważa się dla osób ubiegających się o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego - średni miesięczny dochód w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego, który nie przekracza 200% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, 175% najniższej emerytury w gospodarstwie dwuosobowym i 150% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym.
W ocenie Sądu wydany przez Prezydenta Miasta zaskarżony akt odpowiada prawu.
Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie Prezydent Miasta dokonał prawidłowej wykładni przepisów § 11 ust. 1, ust 3 pkt 2, § 2 pkt 11, § 3 ust. 1 uchwały. Sąd nie dopatrzył się w procesie ich interpretacji naruszenia art. 32 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1234 ze zm., zwanej dalej ustawą o ochronie praw lokatorów).
Z wykładni tych przepisów istotnie wynika, że osoby wnioskujące o pomoc mieszkaniową są uprawnione do ubiegania o najem lokalu, gdy: spełniają kryterium niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych oraz udokumentowały fakt osiągania niskich dochodów w rozumieniu § 3 ust. 1 uchwały, zamieszkują na terenie gminy z zamiarem stałego pobytu i w lokalu o nadmiernym zaludnieniu, w rozumieniu § 2 pkt 11 uchwały. Przez zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych należy rozumieć zaś sytuację, gdy lokal zajmowany przez określoną osobę (osoby) spełnia pewne minimalne warunki umożliwiające "bytowanie" w warunkach godnych człowieka.
W związku z tym Sąd nie dopatrzył się w zaprezentowanym rozumieniu wskazanych przepisów uchwały nieprawidłowości, arbitralności, czy niezgodności z delegacją ustawową zawartą w ustawie o ochronie praw lokatorów i Konstytucją RP.
Ustawa o ochronie praw lokatorów – jako przesłanki do ubiegania się o zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy – przewiduje jedynie: brak zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych oraz kryterium niskich dochodów gospodarstwa domowego (art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, podobnie wypowiedział się WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 102/12; Lex nr 1146093 i WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 827/11).
O ile kwestia spełnienia przesłanki "niskiego dochodu" nie jest sporna w rozpatrywanej sprawie, to spełnienie drugiego kryterium, które musi wystąpić łącznie – "niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych", jest kwestionowane.
Z pewnością, jak prawidłowo ustalił Prezydent, nie zaistniała przesłanka niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, wskazana w ust. 3 pkt 2 § 11 uchwały
- – "zamieszkiwania z zamiarem stałego pobytu w lokalu o nadmiernym zaludnieniu położonym na terenie Gminy". Przedmiotowy lokal, w którym w chwili wydania zaskarżonego aktu skarżąca faktycznie zamieszkiwała wraz z synem, nie jest lokalem o nadmiernym zaludnieniu w rozumieniu postanowień § 2 pkt 11 uchwały. Skoro powierzchnia pokoi tego lokalu wynosi 46,63 m2, to biorąc pod uwagę liczbę osób zamieszkującym w tym mieszkaniu (zgodnie z liczbą osób zgłoszonych do opłat za media) – 3 - powierzchnia pokoi przypadająca na jedną osobę wynosi rzeczywiście 15,87 m2. Nie zostało więc spełnione kryterium wskazane w § 2 pkt 11 uchwały. Nie przypada na jedną osobę powierzchnia pokoi mniejsza niż 5 m2, ani mniejsza niż 6m2, uwzględniając znaczny stopnień niepełnosprawności zamieszkującego syna skarżącej.
Istotnie, w świetle pkt 7 ust. 3 § 11 uchwały uprawnionymi do ubiegania się o najem lokalu z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych są między innymi także osoby, które zamieszkują w lokalu lub jego części niewchodzącym w skład zasobu, na podstawie umowy użyczenia, jednak muszą być spełnione - i to łącznie
- - następujące w tym wypadku przesłanki:
- a) upłynął okres na jaki został zawarty najem lub utracono tytuł prawny wskutek wypowiedzenia;
- b) kwota opłat za używanie lokalu, przekraczała w momencie upływu okresu wypowiedzenia lub okresu na jaki został zawarty tytuł prawny 50 % miesięcznych dochodów wnioskodawcy i osób objętych wnioskiem;
- c) powierzchnia zajmowanego lokalu lub jego części nie przekracza zwiększonej o 50% normatywnej powierzchni użytkowej przyjętej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 180).
Wprawdzie budzi wątpliwości kwestia rzeczywistego zawarcia umowy użyczenia przedmiotowego lokalu, bo skarżąca oprócz przedstawienia oświadczenia matki o konieczności opuszczenia tego mieszkania oraz twierdzeń zawartych w pismach procesowych, okoliczności zawarcia umowy użyczenia mieszkania lub jego części niczym innym nie wykazała, to pomimo tego Sąd uznał, że w istocie do zawarcia takiej umowy pomiędzy skarżącą i matką doszło. Skoro umowa użyczenia rozwiązuje się z chwilą wypowiedzenia, jeżeli nie określono innych terminów, to przyjąć należało, że przesłanka wskazana w pkt a pkt 7 ust. 3 § 11 uchwały została spełniona.
Pozostałe natomiast przesłanki, wymienione w punktach b i c pkt 7 ust. 3 § 11 uchwały także muszą wystąpić łącznie.
Biorąc pod uwagę przesłankę wskazaną w pkt c pkt 7 ust. 3 § 11 uchwały (powierzchnia zajmowanego lokalu lub jego części nie przekracza zwiększonej o 50% normatywnej powierzchni użytkowej, przyjętej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych), to stwierdzić należało, że w tym przypadku została ona spełniona. Przewidziana art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych powierzchnia użytkowa 45 m2 dla 3 osób, powiększona o 22 m2 (50% z normatywnej powierzchni użytkowej) do której sumy dodać jeszcze należy 15m2 w zw. z treścią orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 3 sierpnia 2017 r.(z którego wynika, że syn skarżącej wymaga zamieszkiwania w osobnym pokoju) oraz treścią ust. 3 art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (w myśl którego z kolei w takim wypadku powierzchnię użytkową powiększa się o 15 m2), daje razem wynik - 82 m2 normatywnej powierzchni użytkowej. Powierzchnia zajmowanego lokalu, wynosząca - 68,40 m2 - nie przekracza więc tak obliczonej, normatywnej powierzchni użytkowej lokalu.
Nie spełniona została natomiast przesłanka wskazana w pkt b pkt 7 ust. 3 § 11 uchwały.
Sama skarżąca określiła w oświadczeniu o wysokości dochodu, że w 2018 r. (k. 53 akt administracyjnych) wraz synem objętym wnioskiem uzyskali wskazane tam wysokości z różnych źródeł, w tym z tytułu świadczenia pielęgnacyjnego uzyskuje miesięcznie kwotę – 1583,00 zł. Już biorąc pod uwagę samą tę wielkość kwota opłat za używanie lokalu, w dniu 27 marca 2019 r. (data oświadczenia matki skarżącej o opuszczeniu przedmiotowego lokalu), którą określiła skarżąca z kolei we wniosku (czynsz całkowity 708,25 zł miesięcznie; k. 66 akt administracyjnych) nie przekraczała jednak 50 % miesięcznych dochodów wnioskodawcy i osób objętych wnioskiem, a więc kwoty 791,50 zł (50 % z 1583,00 zł.).
Wprawdzie kwestie te nie zostały wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, ale podjęte rozstrzygnięcie przez Prezydenta Miasta o braku przesłanek do zakwalifikowania skarżącej na listę osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu, jest prawidłowe. Sąd rozumie trudną i złożoną sytuację skarżącej, ale zwrócić należy uwagę, że najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminnego adresowany jest do ograniczonego kręgu osób – spełniających przewidziane we wskazanej uchwale przesłanki.
Sąd uchyla natomiast zaskarżony akt, w sytuacji, gdy niedokonane przez organ ustalenia mogłyby mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie (art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Poruszone powyżej kwestie nie mogły bowiem doprowadzić do wydania pozytywnego dla skarżącej aktu. Wprawdzie skarżąca zamieszkuje na terenie gminy z zamiarem stałego pobytu i udokumentowała fakt osiągania niskich dochodów, to zasadnie uznał Prezydent, że skarżąca nie zamieszkuje w lokalu o nadmiernym zaludnieniu i nie ma niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu uchwały.
Wobec powyższego skarga nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku, skoro jedno z najważniejszych przewidzianych ustawą o ochronie praw lokatorów i uchwałą kryterium, które musi wystąpić łącznie z kryterium osiągania niskich dochodów, nie zostało spełnione.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.